भांगरभूंय | प्रतिनिधी
जादुची काणी! आमकां आवडली. भुरग्यांनी बरोच बोवळुय केलो.
“काय बरी! भांगर! बावली शेताचेर चलता!”
इतल्यांत बावलेन विचारलें, “तुमी केन्ना शेतांत गेल्यांत?”
“ना”
“हय” म्हळें रायनान.
शेता मेरेर भोंवल्यात?
‘हांव भोंवलां’ रायन मोट्यान आड्डलो. इतल्यात बावलेन विचारलें,
“सोरोप पळयला?”… बरें आयकात काणी.
एका सोरपान बारकेल्या हुंदराक पळयलो. ताका धरपाक धांवलो. हुंदीर मोटो हुशार. पुट्कन बिळांत घुसलो. सोरोप हुंदराची वाट पळयत बसलो. हुंदीर भायरच सरना. सोरोप बेजारलो.
” तुका आज सोडटां, फाल्यां खातलोंच” ताजें उलोवणें आयकून हुंदीर भिलो.
“देवा सायबा!” हो म्हाका फाल्यां खातलोच. हुंदीर कडकडपाक लागलो.
“आरे!” कडकडटासो कितें जालां?” मुंगुसान विचारलें.
‘सोरपान म्हाका फाल्यां खातां म्हळां’.”आतां हांव कितें करुं?”
“आरे!” भिता कित्याक? बुद्द वापर” मुंगुसान नेटान म्हळें.
“म्हाका कांय सूचना.”
“सामकोच बोंडों काय कितें रे तूं? अशा खिणांक कोण भिता रे पिशा? चल उठ, यो म्हजे बरोबर”. हुंदीर भिये भियेत भायर सरलो. मुंगुस ताका आपले घोली कडेन घेवन गेलें.
“हांगा तुका भंय ना, सोरोप येवचो ना.” हुंदीर सुस्त न्हिदलो. मुंगुसान हुंदराक आपलो इश्ट मानिल्लो. तांणें सांगलें “सोरपा हांव समजायतां”.
तेवटेन सोरपान सगळी रात शेतांत सोदलो. ताका कांयच कळ्ळें ना… पूण ताका दुबाव आयलो.
“हो खंयतरी भितर लिपला. खंय? कोणागेर? तसो हाचो लागीचो सोयरो ना दायरो. हो गेलो खंय उडून? तांणे पांवलांचे ठशे सोदले, वास घेत रावलो. सोरपाक मुंगुसाच्या घोली कडेन कितेंतरी गेल्लेवरी दिसलें.
हुंदराक वाटावंक हांवे सांगिल्लें. हुंदीर गणेशाचे वाहन.
“ना जाल्यार कितें जाता आशिल्लें?”
“हय” जाणां आमी”
सोरोप हुंदराक मट्म करुंन वडयताशिल्लो. तशें जालें ना.
‘कितें जालें?’ …फुडले फावट सांगता. “चवथीची सगळ्यांक परबीं”. बाप्पा मोरया.
चंद्रजोती, सूरसूरी…पप्पा मम्माच्या सांगातान लायात. एकामेकांक सांबाळात.
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
