भांगरभूंय | प्रतिनिधी
भावंडांनो,
राजा रांतीदेवाचे नांव पुराय भारत देस भर फांकिल्लें. कित्या खातीर जाणात? … ना न्हय ? आयकात, राजा रांतीदेवाची ही खूब वर्सां पयलींची काणी याद जाता तशी सांगतां..
राजा रांतीदेव खूब मायेस्त, गुणेस्त आशिल्लो. ताचे कडेन खूब भांडवल आशिल्लें. ताच्या राज्यांतलो भौस सुखा-धादोसकायेन जियेतालो. कोणूय केन्नाय व्हड संकश्टांत सापडल्यार ताका रांतीदेवाचो आदार मेळटालो. दरबारांत रित्या हातान आयिल्ल्याक केन्नाच निराश करी नाशिल्लो. दुबळ्या-गरीबांक, गरजवंतांक , भोवंडेकारांक, साधू-संतांक नेमान दान दिवन आपलो धर्म पाळटालो. तांचे आशिर्वाद घेतालो.
कांय तेंपान राजा रांतीदेवाले दीस आदले वरी सुखाचे उरले नात. दान-धर्म पाळटना तिजोरी केन्ना सोंपली कळ्ळीच ना. राजा रांतीदेव वायट दिसांक तोंड दीत रावलो. पुणून ताणें आपली परिस्थिती कोणाक कळपाक दिली ना.. जेन्ना लोकांक सुलूस लागली तेन्ना मात सवकसायेन लोक कूस मारूंक लागले. राजा कसल्याच उपेगाचो ना अशें मानून ताका सोडून गेले…
राजा रांतीदेव आपल्या वायट दिसांनी पाविल्लो हाची जाण एकाय नागरिकान दवरली ना. शेवटाक राजाचेर उपाशीं रावपाची वेळ आयली.
खूब दिसां उपरांत पोटांत अन्नाचो कण नाशिल्ल्यान, आपली आनीक धडगत ना अशें येवजून ताणे तपाक बसपाचें थारायलें. आसनमांडी घालून ताणे दोळे धांपले.. खूब दिसांनी कोणेंतरी ताचो तप भंग केलो. ताणें दोळे उक्ते केले..
एक मनीस ताचेमुखार जेवणाचें ताट घेवन उबो आशिल्लो. खीणभर ताचो विस्वास बसलो ना. त्या मनशान तें ताट तांच्याच खातीर अशें सांगतकच राजान तें जेवंक म्हऱ्यांत घेतलें. राजान त्या मनशाचे खूब उपकार मानले आनी देवाक नमस्कार करून तिनूच जिन्नस आशिल्ल्या ताटांत हात घालो. तेच वेळार एक मनीस रडत रडत ताच्या म्हऱ्यांत पावलो. ताणें म्हळें, “राजा, म्हाका कितेंय तरी खावपाक दी. खूब दीस जाले हांवें कांयच खावंक ना. आयज म्हज्या पोटांत कांयच पडलें ना जाल्यार हांव फाल्यांचो दीस पळोवपाक पावचो ना…”
त्या मनशालीं उतरां आयकून राजा रांतीदेवाक काकूळट आयली. ताणें ताटांतलो एक जिनस ताका दिलो. तो खावन धादोसभरीत जावन तो मनीस गेलो. जेवण घेवन आयिल्लोय मनीस गेलो. राजान दुसरो जिनस तोंडांत घेवपाक ताटांत हात घालो. मात, इतल्यांत आनीक एकलो उपाशी मनीस ताच्या म्हऱ्यांत पावलो. ह्याय मनशान राजाक तशीच विनवणी केली आनी खावपाक मागलें. राजान अनमनासतना ताटांतलो दुसरो जिनस त्या मनशाक खावपाक दिलो आनी ताका खोशी करून धाडलो.
आतां ताटांत फकत उदकच उरिल्लें. त्या पेल्याक ताणें हात घाला मात,…चार सुणी हुंगत हुंगत भितर सरलीं. तांची नदर राजाच्या हातांतल्या पेल्याचेर पडली. उदकाचे आशेन तीं राजाक पळयत रावलीं. तीं सुणी उदकाक तानेल्या आसतलीं हें राजान पारखिलें. पेल्यांतलें उदक आपूण पियेल्यार फकत एक जीव वाटावतलो आनी तेंच उदक सुण्यांक दिल्यार चार जीव वाटावतले अशें राजान येवजून तें उदक चारूय सुण्यांक पिवपाक दिलें… चारुय सुणी आपली तान भागोवन थंयच्यान गेलीं. राजा रांतीदेवान धादोसकायेन सुण्यां कडेन पळयलें. इतल्यांत आनीक एक मनीस तांचे म्हऱ्यांत आयलो.
ताका पळोवन राजा खंतीत जालो. ताणें म्हळें,.. म्हज्या कुडी बगर आतां म्हजे कडेन कांयच एक ना. तेन्ना ही कूड उरल्या तिचो उपेग तूं जाय तसो कर. राजालीं उतरां आयकून तो मनीस अचकीत थंयच्यान ना जावन थंय साक्षात देव प्रसन्न जालो… राजान तें तेजोवंत, पर्जळीत रूप पळोवन आपणाल्या दोनूय हातांनी ताका साश्टांग नमस्कार घालो. राजा रांतीदेवाच्या दोनूय भुजांक धरून देवान ताका उठयलो.
“राजा, तूं खंतीत कित्याक जाता? हांव जेन्ना उकतो आशिल्लों, तेन्ना तुवें म्हाका कपडे, वस्त्रां घालून धांपलो. दुखावेळार सूख दिवन म्हाका धादोशित केलो. म्हज्यो अडचणी पयस केल्यो. आतां तुजे हे दीस अशे आयिल्ल्यान तूं हें भोगता. देखून म्हाका तूजे भेटेक येवचें पडलें. राजा, आयच्यान तूं तुजे खोशयेचे दीस भोगूंक लागतलो. तुका आनीक उपास सोसचे पडचे नात. चल, न्हावन-धूवन तुज्या आसनार बस. हांव नेमान तुज्या फाटल्यान आसतलों. भियेंव नाका…चल.. ” इतलें सांगून तो अवतार नाच्च जालो.
आनी भावंडांनो,
उपरांत राजा रांतीदेवाले पयलींचे दीस परतून आयले. दान-धर्माच्या नांवाखाला तो पर्थून सगळ्यांक देवासारको पावलो…
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
