भांगरभूंय | प्रतिनिधी
आतां मे म्हयन्यांत भुरग्यांच्या शाळेक सुटी आसता. भुरगीं खूब उमेदीन फुलतात, कारण तांकां सकाळीं बेगीन उठचें पडना. देखून तीं उमेदीन आपलें पांख फुलोवन खेळपाक लागतात.
पूण जशीं भुरगीं खोशी जातात, तशींच तांची आवय-बापूय हुस्को करतात. कारण तांकां कामाक वचचें आसता, अशे वेळार घरा कडेन भुरग्यांक कोण पळयतलो? असो प्रश्न तांच्या मुखार येता. जर घरा कडेन आजो-आजी आसल्यार हो हुस्को कमी जाता. भुरग्यांची सुटी ही तांची वाड जावपा खातीर आसता. ह्या काळांत तांकां नवीं नवीं आव्हानां आनी गजाली शिकपाक मेळटात, जाका लागून तीं आनीकय हुशार आनी चुणचुणीत जातात. तुमकां खबर आसा, आतां सगळे कडेन ‘समर कॅम्प’ सुरू जाल्ले आसात.
गिमाच्या शिबिरांत जायत्यो गजाली शिकोवप जातात, जशें की:
गणित, संभाशण कुशळटाय, आत्मविश्वास वाडोवप, जॉली फोनिक्स, वाचन, आनी काणी सांगप, नाच आनी संगीत, योगा आनी व्यायाम, खेळ, कला आनी हस्तकला. भुरग्यांक तांची आवड वळखून खंयच्या विशयांत फुडें वचपाचें आसा, हें थारावपाची संद मेळटा, देखून तांकां अशा शिबिरांनी धाडप गरजेचें आसा. कांय कडेन भुरग्यांच्या शाळेंतच अशे समर कॅम्प आसतात, जाचो तांणी बरो उपेग करून घेवपाक जाय.
थंय भुरगीं जायतें शिकतात. तशेच सुटयेंत भुरग्यांक बरी शिस्त लावप गरजेचें आसा. जर तांकां वाचपाची आवड उणी आसल्यार, तांकां वाचन शिकोवपाचे जोड-वर्ग लावपाक जाय. पूण आवय-बापायन घरा कडेन लक्ष दिवप म्हत्वाचें आसा की आपलो भुरगो थंय जें शिकता, ताचो ताका खरो फायदो जाता की ना. फक्त भुरग्याक खंय तरी धाडलो म्हण आपली जापसालदारकी सोंपना.
सुटयेंत भुरग्यांक बरें आनी पुश्टिक जेवण खावपाची शिस्त लावपाक जाय. तांच्या आहारांत सत्व, सुको मेवो, शिरो, फळां आनी पालेभाजी हांचो आस्पाव आसूंक जाय. जर तीं सुटयेंत (खावपा-पिवपाची शिस्त) शिकलीं, जाल्यार एकदां शाळा सुरू जाली की पुश्टीक खाणांचे डबे पसून शाळेंत व्हरतालीं.
गिमाची शिबिरां फक्त थोडेच दीस आसतात. उरिल्ले चडशे दीस तीं मामागेर वतात. थंय तांचे लाड जातात आनी तीं मजा मारतात. काय जाण भोंवडेक वतात. भोंवडेक वचून लेगीत भुरगीं जायत्यो गजाली शिकतात; जशें की सावधपण , काळजी घेवप आनी जुळोवन घेवप करप. भुरगीं सुटयेंत मामागेर वचून वा भोंवडेक वचून जें शिकतात, तें पुस्तकांत मेळना. मागीर शाळेंत परत वतकच, आपणें थंय कितें कितें शिकिल्लें तें भुरगीं उमेदीन सांगतात. पूण कांय जाण सुटयेंत घराच रावतात. तीं ना वाचपाक शिकतात ना खंय भोंवपाक वतात; फक्त भोंवतोय (mobile) हातांत घेवन बसतात आनी आपले दोळे पाड करतात. ताका लागून खूब गरजेचें म्हळ्यार भुरग्यांक तांच्या पावंड्या प्रमाण पुस्तकां वाचपाक दिवपाक जाय आनी तांकां वाचनाची आवड निर्माण करपाक जाय.
भुरग्यांक फकत सांगलें तर तीं आयकनात, देखून तांच्या वांगडा आपणें स्वता बसपाक जाय. तरच तीं वाचनाची आवड निर्माण करतलीं आनी तांकां तांतून खूब खोस भोगतली.
केन्ना केन्ना आवय- बापायक खंय तरी कामाक आसल्यार तांकां चड वेळ मेळना, पूण रातचो न्हिदेच्या वेळार तरी भुरग्यां वांगडा वेळ काडूंक जाय. तरच भुरगीं मायाळू जातलीं. तशेंच, ल्हान भुरग्यांक पैशांची सवय ला़वंक जायना. भुरग्याक 10 रुपये वा 50 रुपये दिल्यार, तो ते खंय वापरता हाचेर लक्ष दवरूंक जाय. भुरग्याक एकदम 100 वा 500 रुपये दिल्यार तो ताचें कितें करता, हाचेर आवय-बापायची नदर आसप खूब गरजेचें. भुरग्यांचेर विश्वास आसप गरजेचें, पूण तांणी पैशांचो वापर सारको आनी बऱ्या कामा खातीर केला काय ना, हाची खबर पालकांना आसपाक जाय.
भुरग्यांक घरांतल्या कामाची वळख आनी निसर्गाचो मोग शिकोवप ही सामकी बरी गजाल.
भुरग्यांक घरांतल्या कामांत वांटो घेवपाक शिकोवचें. आवय- बापायक घरांत मदत केल्यार, तांकां घर कशें चलता आनी आवय-बापूय कशें घर सांबाळटा, हाचो अदमास येतलो. दुसऱ्याक मान दिवप, आदार दिवप आनी व्हडल्यांचें आयकप ह्यो गजाली तांकां शिकोवंक जाय. तशेंच झाडां, जनावरां, सुकणीं ताकां बरे करप आनी तांकां त्रास करप ना हें तांकां कळपाक जाय.
ल्हान भुरगो म्हणल्यार फुला सारको आसता. ताका जसो आकार दितले, तसो तो घडत वता. माणकुल्या भुरग्यांचे लाड करूंक जाय, पूण तांचेर शिस्त, माया आनी बरे गूण हांचो संस्कार जावप तितलेंच गरजेचें आसा. भुरगो फक्त शिकलो आनी ताणें पदवी घेतली देखून काम सोंपना, ताचे कडेन शिस्त आसप खूब गरजेचें. देखून, हे सुटयेचो ताणें बरो फायदो (उपेग) करून घेवपाक जाय.
सुटी येता सुटी येता,
भुरग्यांक जाय खेळपाक मजा।
सुटयेंत तांकां शिस्त लावया,
उमेदीन शिस्तीचो मार्ग दाखोवया॥
नेहा नंदेश गोवेकार
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
