महाभारत : म्हजे कल्पनेंतल्यान

भांगरभूंय | प्रतिनिधी

(तुज्या व्हडल्या भावाक आनी दुर्योधनाक, दोगांकूय तांची खरी वळखूय जातली. कितें? अर्जुनान हयकार दितकच चित्रसेन गंधर्व सगल्या कौरवांक आनी तांच्या बायलांक घेवन युधिश्टीर आसलो थंय आयलो… आतां फुडें…)

चित्रसेना कडल्यान सगळी गजाल कळटकच युधिश्टीरान तांकां कौरवांक आनी तांच्या बायलांक सोडून दिवपाक सांगलें आनी म्हणलें, “चित्रसेना, तूं हांका सोडशीत जाल्यार तुजे आमचेर खूब उपकार जातले. तूं तांकां बांदून व्हरतालो आनी आमी तांकां सोडयले ना अशें दूशण मागीर आमकां कोण दिवचोना. चित्रसेनान मागीर आपल्या सैनिकांक कौरवांक सोडून दियात अशें फर्मायलें. तांणे उपरांत पांडवांचो निरोप घेतलो आनी तो आपल्या राज्यांत परत गेलो. 

चित्रसेन गेल्या उपरांत युधिश्टीरान दुर्याधनाक म्हणलें, ‘दुर्योधना, परत आनीक असली मुर्खपणा करूं नाका. दुसऱ्याचो दुस्वास करून आपणांक सूख मेळना, आमच्या उतरा खातीर चित्रसेनान तुमका सगल्यांक सोडल्यात हे विसरूं नाका. आता हस्तिनापूराक परत वच. आनीक कितें सांगू? तुजें सदांच बरें जाव अशें हांव देवा कडेन मागता. चल आतां.’ सगले कौरव मागीर आपल्या बायलांक घेवन सकयल मान घालून थंयच्यान आपल्या शिबिरांत गेले. उपरांत पळून गेल्लो कर्णूय शिबिरांत आयलो. दुसऱ्या दिसा कौरवांनी द्वैतवन सोडले आानी हस्तिनापूराची वाट धरली. 

वनपर्व – ६

दुर्योधनाचो राजसूय यज्ञ

हस्तिनापूरात आयल्या उपरांत दुर्योधन सरळ आपल्या म्हालांत गेलो आनी दार धांपून भितर रावलो. तो जेवपाक लेगीत भायर आयलो ना. धृतराष्ट्रान आनी गांधारीन खूब विनवणी केली, पूण ताणें दार उगडलें ना. शेवटाक कर्ण आनी शकुनी थंय आयले आनी तांणी दुर्योधनाक दार उगड अशें सांगलें. भितर आशिल्ल्या दुर्योधनान म्हणलें, ‘म्हाका सामकी लज दिसता. हांव त्या पांडवांक लज करूंक गेल्लों, उरफाटी तांणीच म्हाका लज केली. हांव येद्या व्हडल्या राज्याचो युवराज, पूण त्या गंधर्वान म्हजे हात- पांय बांदून म्हज्या दुस्माना मुखार म्हाका उबो केलो. जांकां हांव मारूंक सोदता तांणीच म्हाका त्या गंधर्वा कडल्यान सोडयलो. हाचे परस आनीक व्हड लज कितें आसतली? म्हाका आतां म्हजो जीव नाका जाला. हांव ह्या जगांत आतां रावूंक सोदिना.’ हाचेर म्हाला भायल्यान शकुनीन म्हणलें, ‘बरें -बरें तू जीव दिवंक सोदता मरे? बरें आसा, जीव दी, पूण पयलीं दार तरी उगड. मागीर तुका जाय तें कर, आमी कोणूच तुका आडावचे नात, जालें?’ कांय वेळान, दुर्योधनान दार उगडून तांकां भितर घेतले.

शकुनीन मागीर दुर्योधनाक म्हणलें, ‘दुर्योधना, आत्महत्या हें व्हड पाप, तें तूं किल्याक करता? तुवें पांडवांक इतलो त्रास दिलो, तांचेर अन्याय केलो, तांकां फटोवन तांचें राज्य घेतलें, तरीय बी तांणी तुका गंधर्वा कडल्यान सोडयलो म्हणून तुका वायट दिसता मरे? मागीर एक कर, तुजेंय बी मन व्हड आसा हें तांकां दाखय. तांकां मानान हस्तिनापुरांत आपय आनी तांचें राज्य तांकां परत कर. अशें तू करशीत जाल्यार तुजी किर्त सबंद जगांत पाताळटली. कितें?’ 

शकुनी अशें उलयता तें आयकून दुर्योधन ताच्या तोंडा कडेन पळयतूच रावलो. ताणें शकुनीक म्हणलें, ‘मामा, तू कितें उलयता रे? म्हज्या शत्रूक हांव राज्य परत दिवं? तें केन्नाच जावचें ना’. शकुनीन मागीर ताका म्हणलें, ‘हय मरे? मागीर ही तुजी जीव दिवपाची येवजण सोडून दी आनी फुडे कितें करपाचें हाचो विचार कर. इतली सगली खटपट करून आमी त्या पांडवांक तांच्याच राज्यांतल्यान भायर धांवडायल्यात. तांचें हक्काचें राज्य आसून लेगीत तांकां ताचो उपभोग घेवंक मेळना. तेरा वर्सां ते इंद्रप्रस्था भायर आसतले हें लक्षात घे. ते अज्ञातवासांत आसतले तेन्ना आमी तांकां सोदून काडया. तें जालें म्हणटकच परतून तेरा वर्सा वनवास. कळ्ळें? तूं सुखान हस्तिनापूराचेर आनी इंद्रप्रस्थाचेर राज्य करीत राव.’

शकुनी उलयल्या उपरांत कर्णान दुर्योधनाक म्हणलें, ‘हें पळय, तें जमले ना आनी तेरा वर्सांनी पांडव आपलें राज्य मागपाक आयले जाल्यार झूज करून तांकां मारुन उडोवया. हांव आसतना तू कित्याक हुस्को करता? युधिश्टीराक फांश्यांच्या खेळांत हारोवप आतां शकुनीक जमचें ना. बृहदाश्व रुशीन युधिश्टीराक फांश्यांच्या खेळांत सामको तरबेज केला अशें हांवें आयकलां. तेन्ना तेरा वर्सा जायना फुडें आमी पांडवांचेर घुरी घालूया. तांकां झुजाची तयारी करपाक संदच दिवप ना. कृष्ण आनी द्रुपद हांचें सैन्य पांडवाच्या फाटल्यान उबें रावतलेंच, पूण आमी उरिल्ल्या सगल्या राजांक मेळूया आनी तांकां आमचे वटेन झूज करपाक आपोवया. म्हाका दिसता तुवें युधिश्टीरान केल्लो तसो राजसूय यज्ञ केल्यार बरो. हांव स्वता चंवशी वटेन वचून सगल्या राजांक जिखता आनी तांकां राजसूय यज्ञाक आपयता. हें सगळें जालें जाल्यार तुका आपसूक सगल्या राजांचें फाटबळ मेळटलें.’

कर्णाचें तें उलोवप आयकून दुर्योधनाक नवी उमेद आयली. युधिश्टीरान केल्लो राजसूय यज्ञ ताच्या सामको लक्षात राविल्लो. तसोच राजसूय यज्ञ करपाचो ताणें थारायलो. ताणें जीव दिवपाची येवजण सोडून दिली आनी तो फुडले तयारेक लागलो. 

(फुडें चलता)

अनील नायक

9049079789