भांगरभूंय | प्रतिनिधी
लग्ना उपरांत तिचो दुस्वास आनीक वाडलो. भुरग्यांनी तिका सांबाळून घेवपाचो सुमारा भायर यत्न केलो पूण….
चांदेल म्हूण एक खेडें आसलें. सांगल्यार फट दिसपा सारकें, पूण त्या खेड्यांत तीनूच घरां आसलीं. दोन घरां बंद. तिसऱ्या घरांत दोन भाव रावताले. व्हडल्या भावाचें नांव आसलें रामू, पूण सगळे ताका राम म्हण्टाले. देवाचें नांव जिबेर घोळोवपाक मेळटा म्हूण लोकांक खोस भोगताली. रामूक दोन भुरगीं- चलो अमर आनी चली अनिता. रामूल्या बायलेचें नांव आसलें मंगल. रामूल्या भावाचें नांव मोहन आनी बायलेचें नांव मंजिरी. तांकां भुरगें नासलें.
मोहनान आपणा कडेन आसलेलो दुडू रामूच्या चल्याक आनी चलयेक अर्दो- अर्दो वांटून दिल्लो. मोहन अमर आनी अनिताक सामको जीव घालतालो. कितलीय म्हारग वस्त आसूं, काकाक सांगतकीच मेळटली हें तांकां खबर आसलें आनी काकाय तांकां ती वस्त दितालोच. कोणाकय दिसत की मागता ती वस्त काका दिता, देखून तांकां काका जाय आसलो सामकें फट. पयशे वा वस्तू न्ही – तांकां काका जाय आसलो.
जेन्ना रामू एका साद्या दुयेंसांतल्यान संवसाराक अंतरलो, तेन्ना सावन तीं दोगांय जाणा काकाची चड जतनाय घेवंक लागलीं. तांकां म्हारग वस्तू मेळना जाल्यार जाताल्यो, पूण काळजांतल्यान तांकां मोहनकाका जाय आसलो. हो मोग सुवार्थी नासलो. पूण हें पळोवन मंजिरीक नसाय जाली. आपलो घोव रामूच्या भुरग्यांक जीव घालता तें पळोवन तिचे दोळे फुटले. पयशे उबे करपाचें सपन तिका अणभवपाचें आसलें. आपलो घोव सात जल्म खंयचो, ह्याच जल्मांत तिका नाका जाल्लो. पूण करप कितें ? मंजिरीक घोवाचें कर्तुप अजिबात माननासलें.
एक दीस मोहन आनी मंजिरी हांचे झगडें पेटलें. झगड्याचें कारण सामकें सादें. रामूचे चलयेचें – अनिताचें लग्न थारिल्लें आनी अनिताक मनांतल्यान दिसतालें, यजमानपण मोहनकाकानच करचें. ही गजाल आयकूनच मंजिरीन काळजाक भाले तोंपिल्लेवरी तोंड केल्लें. लग्नाचो सगळो खर्च आपल्या घोवाक करचो पडटलो देखून मंजिरी घामाघूम जाल्ली.
तिणें मोहनाक म्हणलें – ‘हें कितें थारायलां… तुमीं? तुमची तकली जाग्यार आसा मूं ? हो निर्णय तुमकां बरोच जड वतलो.’ घोवाच्या मनाचो विचार करिनासतना तोंडाक येता तें उलयली. पिसांट, फटींग ……. अशा उतरांनी ताचो उद्धार केलो. मोहन बाबडो ओगीच रावलो. ताका खबर आसलें – आपूण उलयलों तर उतरान उतर वाडटलें आनी झगडें मोट्यार पडटलें. दरेका गजालीचेर झगडीं करून ती गजाल आपणाल्या मना भशेक जावची म्हूण सुवार्थीपणान वावरूंक लागली.
जालें, लग्नाचो दीस उजवाडलो. रामुली घरकान्न मंगलाच्या भावान यजमानपण सोबयलें. आमकां मनीसपण आसा हें ताणें दाखोवन दिलें. मान- पाना वेळार तर ‘ती’ नाच्च जाली, पूण न्हवरेकारांनी तिची उंची साडी जेन्ना तिगेल्या घोवा कडेन – मोहना कडेन दिली तेन्ना कांय वेळान तिणें कावळ्या भशेन साडयेक झोंपय मारली. म्हणजे ना म्हणल्यार तिका साडी जाय आसली. लग्ना उपरांत तिचो दुस्वास आनीक वाडलो. भुरग्यांनी तिका सांबाळून घेवपाचो सुमारा भायर यत्न केलो, पूण तिका कोणाचेंच आयकुपाचें नासलें, आपलें तेंच खरें हो हट्टी सभावच तिका नडलो .
भुरग्यांनो एक गजाल मतींत दवरात. समाजांत आमी रावतात. समाजांत विंगड – विंगड घटक आसतात. तांची आमकां केन्नातरी गरज पडटाच पडटा. समाजांत आमी एकलीं एकसुरी रावंक शकनात. जो घटक आमचे नदरेन म्हत्वाचो न्ही तो पासून केन्ना ना केन्नातरी म्हत्वाचो थारता. आपले भोंवतणी कितले तरी घटक आसून पसून कोण नाशिल्लेवरी मंजिरीक एकलेंच रावचें पडलें.
शिरीष खांडेपारकार
86058 29348
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
