भांगरभूंय | प्रतिनिधी
आशा म्हणल्यार आस
आस गो म्हाका लागल्या
तुज्या सोबीत गुणांची
तूं म्हजेंच जांवचें सपन म्हजें
आशा ना आनीक कसली
म्हाकाय आस लागल्या
रे तुझ्या सतपणाची
दिसप बिसप कशेंय आसूं
म्हाकाय आस ना कसली
ही दोन जिवांक लागिल्ली आस. एकमेकांच्या मोगाची. आशेचे कितलेय प्रकार आसूं येताच. आमची आस अशी आसता की ती एकदां लागली काय आपलीच जावची हीच मनांतली इत्सा आसता. मोग करतलो सांगता म्हाका तुजे गूण आवडले. तूं सोबीत तुज्या गुणांनी जालां. तुजो रंग, तुजो आकार हाका हांव म्हत्व दिना. म्हजें सपन, की तुवें म्हजेंच जावचें. तू आवडला. म्हाका तुज्या कडच्यान आनी कसलीच आस ना.
तेंवूय त्याच नेटान सांगता, ‘म्हाकाय तूं आवडटा. तुजी सत उलोवपाची आनी सतपणा खातीर झगडपाची आस म्हाका लागल्या. तू कसो दिसता हें म्हाका पडूंक ना. यो तुजें सपन पुराय कर आनी म्हाका घेवंन चल. ही झाली मोगाची आस.
तशें जाल्यार हांव येता
तुजी करूंक मागणी
सत्य आनी गुण आमचे
तशेच दवरून आमी जावया एकामेकांची
कोणाक मोगाची तर कोणाक खाणा- जेवणाची तर कोणाक दुडवांची आस लागत सांगूंक जायना. कांय भुरग्यांक खेळांची आवड जाल्यार काय भुरग्यांक अभ्यास करून नंबर घेवपाची संवय. एके बायलेक साडयांचो सोस जाल्यार दुसरेक साडी अजिबात नाका. बस कुर्ताच जाय. अशी ही आस आपले भितर आशिल्ल्या प्रत्येक जिवांक लागिल्ली आसता.
ना ना ना म्हाका तें करूंकूच जाय
म्हज्या मनांत भरल्या ती वस्त म्हाका जायच
हय म्हाका दुडू जाय
म्हाका झेतान भोंवूक जाय
म्हाका चोर मार्गांन जायना पूण पयसो जाय.
अशी ही आस. आशा ही. अशी आशा सगल्यांक आसताच.
जालों हांव दुडवाकार जालों
म्हजे कडेन खूप पयसो आयलो
पूण मोग या दुडवांनी पयस केलो
आशा पयश्यांची, म्हज्याच संवसाराक
ऊजो पेटोवन गेलो…. आशेचो हो दुडू आतां कितें उपेगाचो?
आस आमकां खंय व्हरुन पावयत नेम ना. आपलो कोण आनी दुसरो कोण ही वळखूय ही आशा पयस करता. आशा आसची सुखाचो संवसार करपाची. आशा आसची आपलीं मनशां राखपाची. आशा न्हय आपलीं मनशां पयस करून दुडूवा फाटल्यां धांवपाची. मागीर मनीस पिसो जावंक लेगीत कळाव लागना.
अशेच आशेक तो
पिसो जालो
जीव ओतलो, मोल ना जालो
पयसो मेळटा मेरेन खालो
जाय तसो फुलयलो, मोग तो खुबूच जालो
सोपुतांनी भरलेलो तुजे खातीर
तो पिसो जालो….
तुवें मोग ताचेर केलो, कामां चुकयलीं
बॉसान काडलो, आतां सामकोच
कंगाल जालो, तुजेच खातीर
तो पिसो जालो…
पयसो सोंपलो, मोग परतलो
धक्को ताका दिलो, वाट पळयत खूब बसलो
मोग तुजो नाच्च आयलो, तुजेच खातीर
तो पिसो जालो….
आता तूंच ताका पिसो म्हणटा
त्या वेळार सांगतालो, मोग करता
तुका कस्सोच ना सोडटलो, तरी तो सुटलो
तुजेच खातीर तो पिसो जालो….
आतां खूब येवजता ताका, आवय बापुय
आशेन दोळ्यां मुखार उबो, भास यो यो पुता
जावना तूं व्हडलो, दार उक्तें दवरलां
एकटो एकसुरो कित्याक, प्रस्न तुकाच पडलो
तीं म्हणटा हळूच आमचें खंय तूं आयकतलो?
तूं फुड्यान पावतांच, मात तांचे वेंगेंत घट्ट
वसून खुब्ब रडलो, तुजेच खातीर
तो पिसो जालो
आशेन नाका जाल्ले, तुका वेटाळो घातिल्लो
आवय बापायच्या, मायेन सुदारलो…
आस/ आशा ही अशी आसता… बरी आसत बऱ्याक पावतात, वायट आसत पंताक पावतात… आशे खातीर आपलो आशिल्लो आपलो ना रावलो, पूण तुज्या मोगाचे आशेचो मात तुज्या फाटीं फुडें राविल्लो. ताणें तुका ताचे आशेन सांबाळ्ळो.
– सोनाली सु. पेडणेंकार
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
