फाल्यां

भांगरभूंय | प्रतिनिधी

वळेसर

–

आपली भुरगीं आपली जापसालदारकी घेतली हाचो नेम ना. तीन चले, चार चलयो अशिल्ले पालकय आतां जाणट्याक ओल्ड एज होमात घालतात. हिणसाय नासतना जीण मानान जगपा आसुये.

केन्ना लग्न जातलें? सारके एक खास वर्स. तारीख तरी सांग मगो, बापूय नंदिताचेर आड्डलो. नंदितान कांयच जाप दिली ना. कांय वेळान सांगता म्हळें.‘हें पळय अशें जाता. आंगणात सुकोवंक घाल्लीं सोण्णां, कट्ट्यो, शेंवकां आडवेळो पावस भिजोवन गेल्लो. रोखडींच, वेळार पागेलांत भीतर घाल्लीं जाल्यार अशी भिजून खातड जावची नासली.’ दादा आड्डलो. पूण कोणेच व्हडलें कानां-मनार घेतलें ना. नंदिताच्या लग्नाचेंय अशेंच जाल्लें. फाल्यां पळोवया म्हणटा म्हणटा वर्सां गेलीं. आतां नंदिता सांगता, सांगता म्हणटालें. काय बरे चले हातांतले सुटून गेल्ले. पयशेकार, घर- दार सगळें आशिल्लें. योग्य वेळार मेळटा तें सट्कन खालें ना जाल्यार उरिल्लें खावचें पडटा.नंदिताक खूब समजावन जालें. पूण तें कितेंच आयकूक तयार नाशिल्लें. अशीच कांय वर्सा गेलीं. लोकांक आतां दुबाव येवंक लागलो.‘ताजें कितेंय तरी आसतलें. कोणाक उतर दिलां बी जायत.” आतां ल्हवु, ल्हवु अशो गजालीय म्हऱ्यांत उलोवंक लागले. आई, बाबा घरच्यांक भोवच मनस्ताप जातालो. हे चलयेची वर्सां लग्नाची उरूंक नात. फुडें आवय- बापूय गेल्यार हाका कोण सांबाळटलो? बापायन ह्याच हुस्क्यान हुस्क्यान ताका नोकरी मेळचे खातीर खटपट केली. नोकरी करता म्हणटकच चलो रोखडोच तयार जातलो. पयशां आशेकूच कांय जाण लग्न जातात. तशेंय जालें ना, तें नंदिताकच लागून.हट्टी नंदिता कोणाचीच पर्वा करीनाशिल्लें. आपलें तेंच खरें करता हें चली.‘फुडें भुरगीं जावंकपसून… कितली आडमेळीं’‘शिकिल्ले चली कोण समजायतलो?” देखूनच बापूय सकाळच्यान ताका विचारतालो.‘पळय आतां हांव थकला. पयसो आसा पूण तुजे सुख पळोवचें भाग्य नशीबात ना.”‘पापा अशे पिकार जांव नाका.”‘अम्मा पळय कशी खंती जाता. तिका दिसता तुजेर संस्कार करपांत आपुण खंय तरी कमी पडली.”‘ना पापा. अशें कांयच ना, न्हय.”‘तशें जाल्यार लग्न जातां तरी म्हण. आमकां लोकांच्या तोणांतल्यान मेकळें कर. सगळ्यांक समाज लागता. आवय बापायक पयलो लागता, न्हय? दोगांची भासाभास चलिल्ली. अम्मा मात तोण घालिनासली. तिका खबर आशिल्लें हें चली हटवाद कसोच सोडपी न्हय. तिगांयचे मदीं दर दिसा कितें ना कितें… करून नंदिताक समजावप चालु आशिल्लें. नंदिता मात गुपचुप . मोने जावन रावतालें. नंदितान पी.एच.डी. करपांत भोव कुशळटाय दाखयिल्ली.‘पापा हावें शिक्षणा बरोबर लग्न थारायलां.’ बाबडो बापूय सगलो घुस्पलो. येदे व्हडलें वाडिल्लें चली. लोकांचो विचार ताणे सोडून दिल्लो. आपले चली आवय बापायचें आयकना म्हणपाची दोगांकूय खंत जाली. नंदिता मात आपल्या आवय बापायचे सेवेत गुल्ल आशिल्लें. सोयऱ्या दायऱ्याच्या जाळांतल्यान सूटप भोव कठीण जाल्लें.तर्क वितर्क, अशें तशें, घालून पाडून उलोवप चालुच आशिल्लें. आज नंदिताक तर ह्या समाजांतल्यान पाडेपणाचे उलोवपाची नाळ सादिल्ली. अशा लोकांक धा हात पयस दवरतालें. ताच्या वाऱ्याक लेगीत पडनाशिल्लें.नंदिता आंकवारच रावतलें म्हणपाच्यो वावड्यो ताच्याय कानांर पावल्यो. ‘न्युज वायरल’ जालो. व्हायरस लागना असल्या न्युजाक, ‘वायट, क्रिटीक’ जे कितें म्हणटा तांका मरण नासता. पूण म्हणटात तशें बऱ्याक सदांच किड.”नंदिता मात पिंडानच घटमूट अशें कावरें-बावरें जावपी, गळसणून वचपी न्हय. तें दृढ संकल्पी. एकदा थारलें… जालें. संवसारांत कितली भुरगीं नदरे मुखार जांकां आवय ना बापूय फाटीं फुडें तर कोणच ना.आपली भुरगीं आपली जापसालदारकी घेतली हाचो नेम ना. तीन चले, चार चलयो अशिल्ले पालकय आतां जाणट्याक ओल्ड एज होमात घालतात. हिणसाय नासतना जीण मानान जगपा आसुये. हांव म्हजे आई- बाबा खातीर अशेंच रावतलें. लग्न जावचें ना. मम्मा आनी पापा म्हजे खातीर जगल्यात आता हांव तांचे खातीर जगतलें. तांकां सुख दितलें. संवसारांत ‘भुरगीं’ आसात तीं म्हजीच. मनशाच्या मनांचेर, विचारांचेर आसता. हीं तुजीं तत्वगिन्याना लोकांक पटपाची न्हय. बापायन समजायलें.सगले वतात तेच वाटेन गेले म्हणटकच सगल्यांक बरें दिसता. ‘नवी वाट दाखयतकच चलपी फाटीं सरतात.” फाल्यां करया म्हणून आयचें काम फाल्यांचेर धुकलचे परस फाल्यांचो निर्णय आयजच घेवचो. पावसान आंगणात शिंवर करचे आदिंच थारयलें नंदितान ‘मिस नंदिता’ रावनच जियेवपाचे फाल्यां न्हय आज.

– विजया शेळडेकार