भांगरभूंय | प्रतिनिधी
आयज सामकी वेळार च्या म्हज्या ओंठांक लागली, मन धादोशी! हरशी ती वेळार कितें? मेळपूच कुस्तार. म्हजेय हात-पांय धरीत सावन ती म्हज्यान करुंकूय नजं आनी हाका म्हजें जाणटेपण आडवाद. हांगा येत सावन सगळे बदल्ले, हें घर न्हय म्हजें पूण हाका तरी घरपण आशिल्लें. च्या’चो घोंट घेता थंय आसा, बबली म्हज्या फुड्यांत उबें.
“आज्जे बेगीन ता पी, म्हाका नवीन बावली मेळ्ळा, खेलूंक जाय तात्या वांगडां.” बबलीच्या तोंडार खोशयेचीं किर्णां फांकिल्लीं.
“राव बाय म्हज्या, तुवेन चाव पिली?”
“केन्नाssss आयज मीना तातीन पोरे केल्ले, आनी हांवेन कितले खाले शांग? तार!”
बबलीन चार सांगतना म्हाका मात 5 बोटां दाखयलीं.
“चल शाण्या खेळुया, शिनूक आफयना?”
म्हज्या ह्या प्रस्नान बबलीच्या मुखामळार उमाळ्याचें चिन्न उबें रावलें.
“शिनू? शिनूक व्हेलो, सकाली एक बली अंकल – आंटी आयल्ली तांत्या वांगडां शिनू गेले. पूण आज्जे शिनून म्हाका pinky promise केला, ते येतले खंय दर आयतला म्हाका मेलपाक आनी चॉकलेटी हाडटले म्हनला तानी.” ह्या माणकुल्याचे जापेन दुख्खान लेगीत सूख सोदपाची तांक म्हाका दिसली. मागीर हांवेय निर्शेणेचीं कुपां पयस केलीं आनी ताच्या खेळांत रमलें.
बबली म्हज्या वांगडा खेळटना भूक – तान विसरतालें, मात मीनाच्या जेवणाच्या आपोवण्यान तें भंगतालें. “आज्जे जेवन मेळुया.” म्हणून मागीर धांव मारतालें, तें सारकें जेवन, न्हावन, न्हेसून म्हज्या मुखार 5’क हजर, सारको अलाराम लायिल्ले वरी, एक मिनीट फाटीं-फुडें ना.
आमच्या जाणट्यां मदीं तेंवूय म्हज्या बोटांक धरून पासयेक येतालें. खडसरल्या मोत्यांच्या माळ्येक थीक कशे तें सोबतालें.
तशेंच आपल्या वांगडा प्रस्नांची पुंजी घेवन भोंवतालें.
“आज्जे कुपां वयलच किल्याक रावतात?”
“चंद्रीम मामांक सकालची सुट्टी?”
अशाच चिंतेस्त प्रस्नांचो आयचो प्रस्न, “आज्जे, तूं जाणा? आमी शद्दा ह्या पार्कांत येतात तेन्ना हांव येsss त्या झाडांक पलयतां. आनी थंय मगे जादू जाता”
“कसलो रे शाण्या जादू?”
“त्या झाडाचीं पानां मगे पावसान पाचवीं, आनी थंदेन तीं हलदुवीं जातात. “
“शाणू तो मरे प्रकृतीचो जादू, पाचवीं पानां म्हणल्यार तुमी भुरगीं, पूण तांचे जशे वय जाता तशीं तीं जाता म्हज्या भाशेन हळडुवीं पानां. समजले मरे?”
“हय आज्जे! तुका सगळे कशे खबर आसता?”
एक प्रस्न सोंपूंक ना आनी दुसरो उबो. पुण ह्या बायुलाच्या प्रस्नाक जाप दितना मन केन्ना उबगलें ना मात शिनू जशें पयस गेलें तशे बबलीकय बरें घराणें मेळ्ळ्यार तेंवूय पयस वयतलें हो भंय मनाक खंती करतालो.
तशी अनाथ आश्रमान जायतीं भुरगीं आसलीं पूण म्हज्या लागींचें, म्हज्या काळजाचो भाग ते फक्त बबली, “ताची हांव आज्जी तशेंच ती म्हजी नात!”
आयज हो म्हजो भंय विचारांतल्यान सत्यांत बदल्लो, आनी खरेंच, एका बऱ्या जोडप्यान ताका मागिल्लो. मात तें मान सकयल घालून म्हज्या गोपांत येवन रिगलें. “आज्जे तुंवूय यो.” इतलेच म्हणून ताची मोतयाळीं दुकां म्हजे मांडयेर देंवलीं. म्हज्यानूय रावू नजं जावन ताका धरून हांवेंय दुकां गळयलीं.
कितलो सो वोगोत दोगांय रडत रावलीं. मागीर शाणे भुरग्या वरी
ताणेंच म्हजीं तशेच आपलीं दुकां
पुसलीं.
“आज्जे, pinky promise, हांव तुका दर आयतला मेलपाक येतलें, तुजीं आवडट्टीं फळां घेवन!” अशे म्हणून तांणी धांव मारली ताचें नवें जिवीत ताका वेंगेंत घेवंक राविल्लें.
म्हजे मात दोळे बबलीचेच दिकेन थिरावले आनी तांणी म्हणिल्लीं तीं तीन उतरां तकलेंत घुंवत रावलीं.
“आज्जे, तुवूय यो. “
खरेंच, आमकांय ह्या वृद्ध आश्रमांतल्यान कोणूच कित्याक आपणावन घेना? आमकां मायेची वेंग नाका? ती अनाथाश्रमांतलीं भुरगीं जशी आवय-बापायक आशेतात तशेंच आमीय भुरग्यांचे उबेक. आमकांय जाय तुमी, आमीय कोणाक रावल्यात.
देविता ईश्वर खुळे
97659 78075
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
