भांगरभूंय | प्रतिनिधी
बाबासाहेब आंबेडकरां प्रति लोकांच्या मनांत अतोनात आदर आसा. ‘भारतरत्न’ डॉ. बाबासाहेब आंबेडकर फकत एका काळा पुरते मर्यादीत नात, तर तांचे विचार आनी तांणी केल्लें कार्य सदांकाळी (शाश्वत) आसा. तांचे विचार आयज दरेका भारतीयांच्या काळजांत रुजल्यात, कारण तांणी दिल्लें संविधान आनी समाजीक समतेची कल्पना आयज देशाला दिका दाखयता. खऱ्या अर्थान पळयल्यार, आयज दरेका गांवांत बाबासाहेबांच्या विचारांची आनी कार्याची गरज आसा.
बाबासाहेबांचो वावर सामको मोलादीक आशिल्लो. दोळ्यांक दिसपी दरेक समस्या सोडवपाचो तांचो ओढा आसतालो आनी संकटांतल्यान भायर सरपाचो मार्ग ते सदांच सोदताले. खरो भौशीक फुडारी म्हणल्यार तसोच आसूंक जाय. तांणी केल्ली सेवा नांवा खातीर वा प्रसिद्दी खातीर नाशिल्ली, तर ती तांच्या रगतांतच आशिल्ली. गरिबींतल्यान वयर येवन तांणी केलेली ही लोकसेवा खऱ्या देशभक्तीचें प्रतीक आसा.
भारतीय संविधानाचा मसुदो तयार करून देशाच्या लोकशायेक घटमूट पायो दिवपी समितीचे अध्यक्ष म्हणून तांणी मोलादीक वावर केलो. देखूनच तांकां ‘भारतीय संविधानाचे शिल्पकार’ मानतात. अस्पृश्यताय उखळून उडोवपा खातीर आनी दलितांच्या हक्का खातीर ते आयुष्यभर झगडले. तशेंच, बायलांक समान हक्क दिवपा खातीर तांणी ‘हिंदू संहिता विधेयक’ हाडलें आनी कामगारांच्या कल्याणा खातीर कितलेशेच कायदे केले. ते खऱ्या अर्थान बायलांचे आनी कामगारांचे कैवारी थारले.
बाबासाहेब फकत एक राजकारणी नाशिल्ले, तर ते एक व्हड अर्थशास्त्रज्ञ, कायदेशास्त्रज्ञ आनी समाजसुदारक आशिल्ले. तांच्या बुदवंत व्यक्तिमत्वाचो आनी विचारांचो वारसो मुखार व्हरपाची प्रेरणा सगळ्यांक मेळटा. पूण आयज परिस्थिती पळयली तर परतून एकदां बाबासाहेबां सारक्या फुडाऱ्याची गरज जाणवता.
आयज जायत्या सुवातींनी रस्ते नात, उदकाची समस्या आसा, वीज ना आनी नोकऱ्यो नात. गरीब लोकांक स्वताचा वेवसाय करपाक हजार अडचणी येतात. केशी वर्सांनुवर्स कोर्टांत चलत रावतात. कोणा कडे रेशन कार्ड ना, तर कोणा कडे गॅस कार्ड ना. जाणट्या पिरायेच्या लोकांची सेवा कोण करतलो? सगळे फकत उलोवपा पुरते मर्यादीत आसात. घरांत पावसाचें उदक आनी चिखल येता तेन्ना गरिबांनी कोणा कडेन पळोवचें? गरिबांच्या घराचेर धोक्याचीं झाडां आसल्यार प्रशासन ताचे कडे दुर्लक्ष करता. कितल्याश्याच जाणांक शौचालय नात, तर कितल्याशाच जाणांचीं घरां ‘बेकायदेशीर’ थारोवन तीं मोडपाची भंय तांच्या मनांत आसा.
सरकारी संस्था गरिबां कडल्यान ‘प्रवेश शुल्क’ कित्याक घेतात? कायद्यान लोकां खातीर जे हक्क दिल्यांत, ते लोकां मेरेन पावपाक कळाव कित्याक जाता? संविधानांत सांगिल्ल्या प्रमाण गरिबांक सरकारी नोकऱ्यो कित्याक मेळनात? नितळसाण कर्मचाऱ्यांच्या प्रश्नांक न्याय कित्याक मेळना? अशे कितलेशेच प्रश्न आयज आंगांत कांटो हाडटात.
“डीएम काका, आमचे रस्ते बांदुया… तूं खरोच बरो…” उत्तर प्रदेशांतल्या लखीमपूरच्या एका स वर्साच्या विद्यार्थ्याचीं हीं उतरां सोशल मिडियाचेर गाजलीं आनी मागीर ‘डीएम’न (जिल्हाधिकारी) ताची दखल घेवन कामाक सुरवात केली. पूण असो वेळ दरेक फावटीं येवंक जाय काय? सरकारान आपलीं कामां स्वयंप्रेरणेन आनी जबाबदारीन करपाक जाय. जर प्रशासन आपलें कर्तव्य विसरता, तर खरोच दरेका गांवाक परतून एकदां बाबासाहेबांच्या विचारांची आनी तांच्या सारक्या कडक फुडाऱ्याची गरज आसा.
राजेश बाणावलीकार
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
