भांगरभूंय | प्रतिनिधी
आवयचो दीस आयज 10 मे दिसा आमी मनयतना ते एके अपुरबायेचे व्यक्तीक मान दिवपाक थांबतात, जिच्या मोगाक कसलोच खाशेलो प्रसंग जायना, पूण तरी तिका दरेक दीस मनोवपाक जाय. देशभरांतलीं कुटुंबां एकठांय येतलीं, मोगान वेंग मारतलीं, विचारपूर्वक भेटवस्तू दितलीं आनी हातांत तयार केल्लीं कार्डां आवयक दितलीं. भुरगीं आवयां बरोबर सॅल्फी काडून सोशल मिडियाचेर मोगाच्या उतरांनी पोस्ट करतलीं. केन्नाच पुरायपणान उक्तावंक शकना अशी कृतज्ञताय व्क्त करपाचो यत्न करतलीं.
आवयपण हो एक सोबीत पूण आव्हानात्मक प्रवास. ह्या प्रवासाची सुरवात नवजात भुरग्याच्या पयल्या रडण्यान जावंक नासता, तर सपनांनी भरिल्ले दोळे आशिल्ली एक धूव जेन्ना दुसऱ्याच्या घरा ‘बायल’ म्हणून पावल घालता, तेन्नाच ती खऱ्या अर्थान सुरू जाता. कुळाराची वळखीची ओड सोडून नव्या संवसारांत ती धाडसान वता. आपलें नवें घर सुखी दवरपा खातीर ती स्वताच्या ल्हान-ल्हान आवडी-निवडी आनी केन्ना केन्नाय आपल्या काळजांतल्यो इच्छा लेगीत बळी दिता. आपल्या सोशिकपणान ती सगळें सांबाळून घेता आनी घर बांदून दवरता.
मागीर तो दैवी खीण येता, जेन्ना ती ‘आवय’ जाता. त्या पवित्र खिणाक देव स्वता ल्हवूचच फुतफुतता अशें दिसता— “हांव सगळ्या सुवातींनी एकाच वेळार आसूंक शकना, देखून हांवें ‘आवय’ निर्माण केली.” हो प्रवास दुकां आनी हांसप, त्याग आनी खोस, न्हीद नाशिल्ल्यो राती आनी मोगाच्या वेंगेन भरिल्लो आसता. हो मार्ग बायलेच्या कुडीक, काळजाक आनी आत्म्याक पुरायपणान बदलून उडयता. तरीय ती हो प्रवास हांसत-खेळत पूर्ण करता, कारण तिच्या भुरग्याचें सूख होच तिचा पुराय संवसार आसता.
पोटांतल्या पयल्या हालचाली सावन तें भुरग्याच्या पयल्या पावल ओलांडपा मेरेन, आवय आपल्या भुरग्याक फकत आंगांत न्हय तर आपल्या आत्म्याच्या दरेका धडधडांत सांबाळटा. आवयची भूमिका खऱ्या अर्थान आगळीच. बापूय मार्गदर्शक आनी घराचो घटमूट खांबो जावन घराची राखण करता, जाल्यार आवय एकाच वेळार शंभर भूमिका शांतपणान पार पाडटा. ती पयली दोतोर, जी भुरग्याचें दूख पयस करपाक ताचो उमो घेता; ती पयली शिक्षक, जी चलपाक आनी उलोवपाक शिकयता. ती भुरग्यांची सगळ्यांत बरी इश्ट आनी वेळ पडल्यार मोगान शिस्त लावपी मार्गदर्शकय आसता.
आयच्या वेगान चलपी संवसारांत आवयची भूमिका आनीकय आव्हानात्मक जाल्या. आयची आवय ही ध्येयवेडी आनी कश्टकरी आसा. ती नोकरी-वेवसायांत फुडारपण करता, आडमेळीं हुंपून मुखार वता आनी स्वावलंबी जावन कुटुंबाचो अभिमान वाडयता. तिचो दीस कितलोय व्यस्त आसलो, तरी ती त्याच मोगाळ काळजान घरा परतता. कुटुंबा खातीर जेवण रांदप, भुरग्यांच्यो काणयो आयकप आनी तांचीं दुकां पुसून तांकां वेंगेन ओढप, ह्यो तिच्यो सगळ्यांत मोगाळ भूमिका ती सदांच धीर धरून पार पाडटा. एका हातांत करिअर आनी दुसऱ्या हातांत कुटुंबाचें सूख घेवन ती आपलें काळीज दोनय संवसारांत ओतता.
‘मदर्स डे’ वा ‘आवयचो दीस’ मे म्हयन्याच्या दुसऱ्या आयताराक मनोवपांत येता. ह्या दिसाची सुरवात विसाव्या शेंकड्याच्या सुरवेक ‘एना जार्विस’ हिच्या यत्नांतल्यान जाली. आपल्या आवयच्या मौन त्यागाक आनी निस्वार्थी मोगाक मान दिवपा खातीर तिणें ही सुरवात केल्ली. पूण आमकां खबर आसा की आवयचो आदर करपा खातीर वर्साचो एकूच दीस पुरेसो ना. दरेका खिणाक, दरेका दिसा आमचो आदर आनी उपकार तिचे प्रति आसूंक जाय.
आमी कितलेय स्वतंत्र जाले वा जिणेंत कितलेय व्हड जाले, तरी गरजेच्या वेळार आमचे फाटल्यान सहजपणान “आई!” वा “आवयगे!” हेच शब्द येतात. दुख्ख जाता तेन्ना, भंय दिसता तेन्ना आनी आयुष्याच्या निमण्या स्वासांत लेगीत तिचेंच नांव आमच्या आत्म्यांत प्रतिध्वनीत जाता. कारण आवय फकत आमकां जल्म दिवपी न्हय, तर ती आमचें पयलें घर आनी कायमचो आलाशिरो आसा.
देखून, आयज थोडो वेळ काडात, तुमचे आवय कडेन उलयात. तिका वेंगेन धरा. तिच्या दोळ्यांत पळोवन तिका सांगात की ती तुमच्या आयुष्यांत कितली म्हत्वाची आसा. फकत आजच न्हय, तर दरेका दिसा. कारण तुका ह्या संवसारांत हाडपी आनी तुजें तोंड पळोवचे पयलीं सावन तुजेर मोग
करपी बायलेक वर्सांतल्या एका आयतारा परस कितलेशेच चड उपकार फावो
आसात. आयज सगले आवयपणाची परब मनोवया.
सोनिया मुकेश देसाय
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
