भांगरभूंय | प्रतिनिधी
कसलें बंधन, ना आडमेळीं . तरी आसतना एक दचक, दहशत, धाक जंय संस्काराचें दायज, परंपरा सुपल्यांनी ओतताली.
वळेसर
नेहा आनी ताचो घराबो सगळ्यांचो एकामेकांचेर जीव. एकट्याक लागल्यार दुसऱ्याक रोखडेच “आवयस्” जातालें. कुटुबांतली ओड आपलेपण पळयल्यार हांगां सगळी माया खिरोवन पांक घोटून दवरल्या, अशें कोणेंय म्हणचें.
परेश, स्वप्नील, नंदा, नलिनी, रेवा आनी आरोह हांचेच तो घट्ट चिव्हींगमाचो तुटून न तुटपा सारको बॉण्ड. एक खाशेलें बाँडिंग. ओडून पळयलें, तोडपाचेय जायते यत्न जाले. घणाचेर घण घाले घमघमान घामाच्या घणांनी घट घुंवले घुंवत घरात. पोरण्यो पोक्यो फोगेटी फकांडां, फकांण फाल्यां फावतात. अशोय टिवल्यो बावलेच्यो काणयो जाताल्यो.
नेहाच्या आपल्या मनशांचो धागो रेशमी धाग्यांनी बांदिल्लो. तांणलो तरी तुटपाचो कसोच नाशिल्लो. ताका बांदावळ शिमीट, खडयेची न्हय रगत आनी मायेची आशिल्ली. घोण कितलीय वयर उडटाशी दिसली तरी तिची नदर आपल्या पिलांचेरच. परेशाच्या एमबीएस परिक्षेक रातीच्यो राती आपलीं कम्पुटराचेर कामां करीत रावपी नंदा. ताका मोरल सपोर्ट जालोच, पूण ताका खंयच्याय खिणांक भयण म्हूण उबें रावतालें. नलिनी रेवा एकामेकांचेर जीव ओतुन आशिल्ली. दोगांयचे कपडे एका सारकेच केन्ना हांणें ताचे तर केन्ना तांणे हाचे कपडे घालचे. एकामेकां मदीं इतलीं समजुतदारपणा कोणाक पळयल्यार अजाप जावपाचें.
एसायन्मेन्ट दोगांयनी बरोबर पूर्ण करचो. एक रुपयाची वाट न लायतां. येतना वतना शाळा कॉलेज बरोबर. मार्काक लागून दोगायचे सहकार “तुका दोन मार्क कमी कशे पडले?” ते मार्क परत कशे मेळोवपाचे दोगांयचे संवाद. तातुंतल्यांनच खंय कमी पडलें तें सोदुन काडप.
स्वप्नील आनी नेहाक एकामेकां बगर कशेंच जायनाशिल्लें.
“परफेक्ट आवय बापूय” आरोहाचें इश्टा बरोबर भोंवप बारीकसाणेन नियाळून ताका नकळटां जाग्यार हाडपाचे मांडणेत वेवस्तीत नियोजन. आरोह तरणे पिरायेर ग्लॅमर वर्ल्डांत जियेवपाक पावली मारपी पूण दुखय नासतना वळण कशें लावचें. हीच तर खरी कसौटी कलाकाराची. इतलें सगळें करतना खंयच खाट् खुट्ट ना. आवाज ना, धोल ताशे ना. कसलें बंधन, ना आडमेळीं . तरी आसतना एक दचक, दहशत, धाक जंय संस्काराचें दायज, परंपरा सुपल्यांनी ओतताली.
एक ल्हानशीच घडणुक खूब सांगून गेली. त्या दीसा आरोह मोटर सायकलीवेल्यान पडलो. “घे केदो व्हडलो आघात”. सगळ्यांक आपलें कर्तव्य जाणवलें.” घराब्यातलो दर एक वांगडी दोनुय पांयाच्या टांचाचेर उबो रावन धांवपाचे तयारेक उबे आशिल्ले.
“आमच्या दर एकट्या खातीर “जान भी दे देंगे” अशें एकवटाचें बळगें”.
तितलेच आपल्या इश्टाच्या बऱ्या वायटाक उल्याक धांवन वचपाची लागणूक.
स्वप्नीलान सदांच म्हणचें ” जियेतात सगळेच पूण कशे पद्धतीन हें भोव म्हत्वाचें”. आपल्या बऱ्या कामाची देख दुसऱ्यांनी घेवची. तोखणायेची चार उतरां आपसुक तांच्या तोंडांतल्यान भायर पडची. पयसो घे म्हूण मेळत पूण आपलेंपण, माणुसकी जपुया. बरें, वायट म्हूण आपलीं शाणेंपणा लोकांक सांगचे बदला आपणें स्वताक बदलया, लेक्चरबाजी स्वताक दिवया.
घराबो म्हणचे परस “घोंटेर” म्हणल्यार बरो सोबतलो. अलास पलास अशे बंगल्यांनी रावतकच कोण केन्ना आयला आनी संवाद तुटता. लागींच्यान पळोवप कमी, पयस साकुनच हाय बाय करचें भाग पडटा.
एकामेकांची दुखणी, मनोगत कशें आयकुंक मेळटलें? आपापली जापसालदारकी कशी वळखप देखून ही नाण्याच्यो दोनुय वाटो जाणा जावन घेवपाची पद्धत. नाकांत योग्य वेळार दोरी घाल्यार बैलाक मात येना. तो मेळत तसो धांवचे आदींच व्यसन मुक्ती. नेहा स्वप्नीलाच्या घोंटेराची चावी. तांणी स्वता कडेन दवरिल्ली. कोणाक पातेनाशिल्ली. चवगांत तांचे
खाजगी विशयांत धवळाधवळ करपाची शक्यताय नाशिल्ली.
हाकाच म्हणटात तें प्रशासन. हस्तक्षेप करपाक कुसकुटाचीय संद नाशिल्ली. इतलें वेवस्थीत आसतना रेवा मात आपल्याक मेकळेंपण जाय, स्वतंत्रताय जाय म्हूण आड्डुवपाचे तयारेंत आशिल्लें.
सारकें वेळार घरात पावना. भायलीं खाणां जेवणां मागयता पयशे उधळटा. आवय- बापायचे नदरेंत बरेच आदीं गेल्लें. नो एडवायस, नो लेक्चरबाजी. दोन फावट बरोबर जेवणाच्या टेबलार टिप्स दिवन समजय दिलो. मागीर कांय म्हयने गेले. उपरांन्त तारुं दर्यांत आपली शाणेंपणा दाखोवंक नेटान पोंवपाक गेलें. सपेशल बुडटा म्हूण कळ्ळें. अशे खिणांक उबे आवय बापूय तेय बी तोंडांतल्यान एक उतर काडिनासतना.
“मम्मा चुकलें, पापा म्हाका माफ करशीत?”
“कित्याक अशें उलयता. तूं पयलीं बरें जावुनी फुडलें फुडें”.
“ड्रग्स आनी फ्रेंडशीप”. जाळांतलें भायर सरुन स्वताक सांबांळपाक जायतो तेंप गेलो. असल्या तापिल्या वातावरणांत परक्यांची लुडबुड कशीच जावंक पावली ना. सगळे कुटुंब, इश्ट एक. एकवटाची हीच तर चावी
रेवाक आपणें सुदारपाक जाय हें जाणवलें. दोळ्यांत दुकां आनी ओंठार हांसो हाडपाच्या यत्न करीत मम्मा, पापाक पांयां पडलें.
“तुका समजलें हेंच आमचे खातीर व्हडलें जैत. रेवा स्वताक सांबाळ हाचे फुडें “.
उतरां खोल मनांच्या दर्यात तळा मेरेन पावली. परक्याच्या पांखाट्याचे पंख पुजावन पाकळ्याच्या परंपरेचो पोड पावला पावला पुसता.
तुज्या पांया कडेन तूंच पळय….जाय तशें उड.
“बाॅडिंग म्हत्वाचें” पापा तुमचेंच खरें”.
“सूड घेवप म्हत्वाचो काय समजीकायेन कर्तव्य निभावप, पळयात “.
You can live your lives drawing lines. Or you can live your life crossing them.
विजया शेळडेकार
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
