भांगरभूंय | प्रतिनिधी
पावसांत शेतांत उदक भरलें, कोणाचें पीक व्हांवन गेलें अशा लोकांकुय आदार दित घरदार सांबाळीत तांच्या भुरग्यांक वेले पांवड्यार पावोवपी.
ल्हानशें घर तातुंत रावपी मात सात- आठ जाणां. बाबा सादी नोकरी. ताचे भितर सगळ्यांचें जिवीत चलपाचें. अशी कितलीं कुटुबां सादारण मध्यम परिस्थतींतल्यान वयर सरलीं. हे आवय- बापायचो धाक आनी शिस्तीचेर भुरगीं संवसाराच्या टॉप लेवल लेबलाचे वळेरेंत वचुन बसलीं. फकत मनशांत हाडपाचो आवय- बापायचो धाक. मनीसपण तिगोवपाचो तांचो धाक. “मनीस म्हूण मनशांक जोडपाची तांची वीण.” ही अशी इतली घट लोखडाची, कशीच तुटून ना पडपाची. जायो, जुयो , मोगऱ्यांच्या परमळांत भरशिल्लो खिणां खिणांत दर एकाच्या मनांत मनीसपणाची वात पेटयत परमळीत जीण जगपाची आस्त दाखोवपाची तांची सरळ नीत आनी वाणी. मातयेचो गंध आनी संस्काराचे दायज घेवन धांवत सुटिल्ले तांचे जिणेंचो छाप दर काळजार पडिल्लो दिसतालो.
बाबाची देश घडोवपाची सरळ मार्गाची वाट. कांट्याक कुशीक काडुन देशाक संवसारातल्या वेल्या म्हान तांकीची करपाची तांची जोड अवर्णनीय, अतुलनीय, लाखांत एक अशी भौमोलादीक. गायेची माया, मातयेचो वास, न्हंयेची संगत, दर्याचे आव्हान, वाऱ्याचो ओघ . पवित्र न्हंय, दर्यांत कितल्योय उडक्यो मारल्यो तरी तिरार येवपाची ज्याचे कुडींत तांक ना तो मेरेन कांय उपेगाचें ना.” अशी उतरां आपल्या बचकांत दवरुंनच तो फुडली वाट मेजतालो.
कोणाची गाय शेंणली. कोणाचें पाडुक वागान खालें. कोणा कडेन गोठ्यांत गोरुं ना. म्हणलें तरी तें हाडून दिवन ताका खावंक जाय म्हूण तणाची तयारी दवरतालो. पावसांत शेतांत उदक भरलें, कोणाचें पीक व्हांवन गेलें अशा लोकांकुय आदार दित घरदार सांबाळीत तांच्या भुरग्यांक वेले पांवड्यार पावोवपी. पावसांत बांद फुटलो, वता थंय हाहाकार माजलो, लोक उचांबळ जाल्ले दिसले पूण केन्ना आपुण उचांबळ जावंक ना. घरांतली मध्यम परिस्थीतीक सामोरे वतना फुडार घडयतां घडयतां प्रस्नांक चॅलेज दिवपाची तांची तांक जबरदस्त. टिका जणु कडु वखद कशें तो पिवन वडयतालो.
“तुमी इतले बुदवंत पूण तुमचो चलो मात सामको शेंणलो न्हय ?” हे उलयिल्ले उतरांक तांची जाप नासताली. तकलीय चुकून हालय नाशिल्ले पूण ताका सगळें बरें आयकूंक येतालें. कडु वाणीन घायळ करप सोंपे पूण ताजेर मलम पट्टी लावपी कमीच मेळटले. चल्याकय मात दुखयनासतना वाट काडुंक लायतालो. आपली हार मान्य करपी कमी मेळटले. बापुय बुदवंत म्हणटकच चलो तसो तितलोच बुदवंत हुशार जावंक जाय असो आमचो समज. तशें जालें म्हणल्यार सगळें जिखलें. मागीर आमी आवय, बापायक दोश दित आमी न्हय न्हय ते तर्क विर्तक लावनय आमची शाणेपणा दाखयतात. “तो आवयचेर गेला. तर केन्ना बापायचेर गेला म्हूण तकली खातात” कोणाच्यान कांय बदलुक येना. पालक आपल्या भुरग्यांक सुदारपाचो यत्न करतात. पूण निखटे पाडे, दुश्टपणाचें उलोवन आमी मनशांचे जगप कठीण करतात.
बाबाक हे सारके बरे अणभव आयिल्ले. तो चल्याचेर ताशेर आयकतालो पूण बरें तेंच मतींत दवरतालो. ह्या ताच्या सभावाक लागुन पुताकय खुब शाणेंपण आयलें. ल्हवु ल्हवु बापायच्या उपदेशांनी ताची पुराय जीण सुदारली. त्रास जालेच, पूण नवी वाट मेळ्ळी. वर्सां उपरांत आतां पुताक आपल्या बापायन केल्ले समजलां. “बाबा” म्हणटना मन भरुन येता. सुदारता !! कांय जाणांक वेळ लागता म्हूण हार मानुक फावना. “गोडाचो कुडको खंय जमनीर पडटकच जशे आदले तेपार हुमले कशे चिकटताले तेच भशेन बाबा आपल्या भुरग्यांचीच न्हय तरनाटे पिळगेक मार्गदर्शन करपांत खोस मानतालो..
कोण कितें म्हणटा, म्हणटलो, हातांत टिंवटिवें घेवन वाजयत बसचे बदला आपल्याक खंयची बरी नवी संद मेळत!!? कशें समजावन भुरगे सुदारत ही ताची मोख आसताली. अशें बरे बुन्यादी फातर … लाखात एक मेळत…!!!
हीच तर व्हडली चॅलेंन्ज!!? आज अशे तांकीचे, विचारांचें सारें घालपी. योग्य व्यक्तित्वाची पावला घडोवपी मनशांची पावला कण कणीं गरज आसा. घरांत एकच मन अशें , उजळ माथ्याचें , निवळ मनांचें मेळ्ळें तर कांय वर्सांत नवी आनीकय सुंदर अशा समाजाची निर्मीती जातली. विचारवंत घडोवंक बरे विचार दिवपी समाजात आसपाची गरज.
हालींच तांचो चलो सगळे पयशांचो काथो करुन हार खावन घरा आयलो.
“बाबा, तुमी सांगिल्लें खरें पूण इश्टांनी गेम चालु दवरया म्हणली, तुमी दिल्ल्या सगळ्या पयशांचो धुवंर करुंन आयलां.
कदाचीत आमचें घर वचु येता. कोणा कोणा कडेन पयशे घेतिल्ले तेय सगळे मोबायलाच्या खेळांत सोंपले. पूण त्या चलयां भशेन हावें जीव दिवंक ना. म्हाका तूं हातुंतल्यान भायर काडटलो हाचो म्हाका विस्वास आसा.
“तुंय पावलो तर हेरां भशेन फटवणुक करुंन घेवपाक?”
“तो केशव पिगमी घेतालो ते पयशे तांणें गेमीत वगडायले. आतां फुडें कितें…. जातलें देवाकच खबर.” लोकांनी घरां धुडगुस घालो. घर पावणेर … न्हय विकलें. पूण बाबा हांव तें करचो ना .
“पयशांनी सोंपलो मनांन न्हय इत्सा, विस्वास कुडींतली धमक. सगळ्यांत म्हत्वाचें आपलो आत्मविश्वास ” म्हणलें रोहितान बाबान दिल्ली इतली उर्बा कशी सोंपोवन बसतलो??”
” चिकाटी ” कशीच सोडचो ना. म्हूण बापायक पांया पडलो. चुकलो हांव” म्हाका वाट दाखय.”
” तुजी मेकळीक करता” घर विकना … भाटा कुडक्याचेर लोन घेतां “
” बरें लागतां कामाक ” खंयचें मेळटा तें काम हातांत घेतलें. लागलो नेटान .”
” म्हयन्याचो हप्तो फारीक करपाचें काम तुजें”. बाबान शिटकायलो. बापुय पुतान थारायलें. ल्हवु ल्हवु व्याज आनी लोन करता फारीक. पूर्ण जातलें एक दीस म्हूण आस्त आसा. जीव कोणुय दीत. गोळ कोणय घेत पूण ते पिशेपण…..अबुद्धी. हाचे सारकी दुसरी खंत ना. अशें कृत्य म्हणल्यार स्वताचेर दाखयिल्लो अविश्वास.”शी !! थू मेकल. जाय म्हणटात ती चिकाटी…. चिकण मातयेवरी…बऱ्या कलाकृतीक घडोवपी …..चिकाटी. हातांतल्यान बरें कितें घडटलें जाल्यार जाय ती मुळांची चिकाटी.
विजया शेळडेकार
9146791523
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
