तें जाण्टेंपण दाखयतालें, व्हडपण न्ही

भांगरभूंय | प्रतिनिधी

तें ठामपणान उलयतालें तेच बरोबर तें एक जापसालदारकी घेतालें. आपल्या तत्वां कडेन निश्ठा दाखयतालें. आनी म्हत्वाचें म्हणल्यार दुसऱ्याक तुच्छ लेखिनाशिल्लें.ो

कोंकणी कथा म्हणल्यार मीना काकोडकार हें एक समीकरण मनांत बशिल्लें तेदेवेळार. हो म्हज्या शिकतनाचो अणभव. हांव तेदेवेळार फक्त एक वाचक आशिल्लें आनी मीनाबायच्यो  कथा म्हाका खूब आवडटाल्यो. हांवें ताका पळयलें तेन्नां तें एक व्हडली लेखिका, व्हडलें मनीस म्हूण. ताचे लागीं वचूंक एकेतरेचो कांचसो दिसतालो. हांव पयसच रावतालें. पूण तें संपर्कांत आयलें तेन्नां कळ्ळें, ताचे पांय सामके जमनीर आसात. ताचें उलोवप स्पश्ट आसता. दुसऱ्यांक खूश करपाचें न्हय. सडेतोड. तें ठामपणान उलयतालें तेच बरोबर तें एक जापसालदारकी घेतालें. आपल्या तत्वां कडेन निश्ठा दाखयतालें. आनी म्हत्वाचें म्हणल्यार दुसऱ्याक तुच्छ लेखिनाशिल्लें. ताचे वरसून ताचो स्पश्टवक्तो सभाव लक्षांत येतालो. म्हजे मनांत ताचे विशींचो आदर वाडत गेलो.

हांवें बरोवपाच्या मळार खूब उसरां पावल दवरलें. बरोवपाच्या म्हणचे परस बरयिल्लें प्रसिद्ध करपाच्या. म्हाकाच म्हजें बरयिल्लें आवडनाशिल्लें. पूण एका पांवड्यार म्हजे म्हाकाच पेल्यान दवरून हावें कथा प्रसिद्ध केल्यो. म्हजे मुखार तेन्नां कसलें उद्दिश्ट नाशिल्लें. फक्त बरयन दिसलें, बरयलें. बरयलें तें प्रसिद्ध केलें. कसलीच अपेक्षा नाशिल्ली. ना तोखणायेची ना प्रसिद्धिची ना पुरस्काराची.  

एकदीस ताका कसलो पुरस्कार मेळ्ळो म्हूण हांवें मीनाबायक परबीं दिलीं. तें म्हणूंक लागलें, “तुकाय परबीं.”

“म्हाका कित्याक?”  म्हाका अजाप जाल्लें.

“तुवें ती कथा सुंदर बरयल्या.”   

“खंयची?”   

“कॅन्सल्ड नोट”. 

आरे देवा केन्नांच न्हय ती हांवें एक कथा सर्तीक धाडिल्ली. ते कथेक उमेद वाडोवपी पुरस्कार मेळ्ळो आनी दुसरें वर्स म्हजे कडेन कथा धाड म्हूण मागणी आयली. ती ही कथा. हांव विसरूनच गेल्लें. ती म्हजी कथा ताचे कडेन परिक्षणाक आयल्ली. तें म्हणूंक लागलें, “कोणाली ती कळ्ळीना. पूण म्हाका खूब  आवडली. आनी मागीर कळ्ळें ती तुजी म्हण. तुका खरेंच परबीं”.म्हजे हात मळबाक तेंकले. मीनाबायन म्हजे कथेची तोखणाय केली. पुरस्कार मेळ्ळो नाशिल्लो, पूण म्हाका ताचे परस चड खोस मेळ्ळी. 

तेदेवेळार आमी कोंकणी भाशा मंडळाच्या बालसाहित्य प्रकल्पाचेर काम करतालीं. मीनाबायची अदीक लागींच्यान वळख जाल्ली. थंयय तें बरें तें बरें आनी नाकाशें दिसता तें नाका म्हण सांगूंक अनमन नाशिल्लें. आनीक सगल्यांक आपले बरोबर घेवन वतालें. जाण्टेंपण दाखयतालें, व्हडपण न्ही. 

ताणें म्हजे विशीं दाखयिल्ल्या आपलेपणान हांव भारावन गेलें. आनी ताकाच लागून ताचे कडेन अदीक लागीं ओडलें. हांवें म्हज्या ‘थुन्नायो’ ह्या कथासंग्रहा खातीर प्रस्तावना बरोवंक विचारलें, ताणें आनंदान मान्य केलें. ती बरयली, तांतल्यो नाका त्यो कथा अधिकारान काडून उडोवंक लायल्यो. आनी म्हजें पुस्तक येवपाची वाट पळयली. 

हांवें ताका प्रकाशन सुवाळ्याक आपयलें, त्या दिसांनी खूब पावस लागिल्लो. 

“किरण, असो पावस पडल्यार म्हज्यान जावचेंना येवंक. पावस नासल्यार येतां.” 

हांव त्या दिसा पावस नासल्यार पुरो म्हण मागतालें. मीनाबाय आयलें. “हांव मगो, येवचें नाशिल्लें. म्हज्यान नज आशिल्लें. फक्त तुजें पुस्तक म्हूण आयलें.”

“तुजें पुस्तक म्हूण आयलें.” मीनाबायचीं उतरां अजून म्हज्या कानांत घुमतात. आपलेपणाक हाचेपरस दुसरी गवाय लागना. आपल्या येसान ताणें मनीसपणाक ग्रासूंक दिलेंना. म्हजें मन समजून घेतलें आनी म्हज्या मनाचो आदर केलो. ताच्या यादीं कडेन नतमस्तक जातां. 

– किरण म्हांबरे

C/O हेरंब तेलंग,

आडपय- दुर्भाट (फोंडें)