हुस्को

भांगरभूंय | प्रतिनिधी

पयसो, फ्लॅट, भांगर सगळें जायच पूण तें चलयाच्या खुस्तार मेळोवंक न्हय. स्वताच्या कर्तुबान. लग्नाक अडचण, ‘ब्लॅक मेल’ करप आनी दादागिरी दाखोवप. नातीं जुळोवप काय मोटेपण मेळोवप !

ने हाक ऑफिसांतल्यान भायर सरतना वेळ जाल्लो.
घरांत सगळीं हुस्केंताली.
“आगो इतलो वेळ कित्याक?”
“बस चूकली मगो? भाव, भयण आनी घरच्याचे एकार एक प्रस्न.
“आतां पावलें न्हय घरा. बेठोच हुस्को करीत राव नाकात गो सगळी.”
“तशें न्हय गो. वेळार घरांत पावता तें बरें.”
आपले भयणी ‘कळाव’ जालो.. अर्द वर जालें.. कितें जालें काय ? म्हणत तकलेक त्रास दिवपी भाव. एकामेकाची माया. कळवळो… आशिल्ली आवय, भयण.
‘चल बेगीन च्या घे. इल्ली.’
“मागीर रोखडोच जेवपाचो वेळ जातलो.
आयलें, आयलें म्हूण नेहा भितर गेले. राधिकान च्या करूंन दवरिल्ली, पिलें आनी मातशें बसलें.
“महेश फाल्यांच्यान तूं येतना नेहाक बरोबर घेवनच यो.”
“कित्याक गे… आसुं हांव एकटें येवंक शकता.”
आमचो बेठोच जीव कासवीस जाता.”
‘आज एक दीस. सदांच वेळ जावचो ना.”
“बरें, तशें जाल्यार आसुं राधिकान म्हळें.
‘घर’ फकत नळे आनी वणटीचें न्हय.” तातूंत रावतल्या मनशाचें सुख, म्हत्वाचें.” ह्या घराब्याचें वेगळेपण जाणवतालें.
“आगो उदकांत चड हात घालु नाका. तुका रोखडीच थंडी भरता” रमेश बडबडत आशिल्लो.
“तें कामाचें भुरगें येवंक ना, न्हय.” राधिकान घोवाक समजायत म्हळें.
“तरी पूण दोगांय कामां करतली तीं. आयचोच दीस.” राधिका आयदनां तशींच दवरूंन. भायर पावलें.
माँ, तुका कोणे सांगला न्हंय तीं कामां करपाक ? फाल्यां बरी ना जाल्यार ! नेहान आवयक मोगान सांगलें.
“तूं काम करूंन, आयलां आनी आतां हें काम.”
“जावं गो. आमी तरणी मगो.” दोगांय हांसली. पूतान आयदनां पुसून जाग्यार घाली. चोग जाणां घरांतली पूण कितली माया. एकामेकाचेर जीव. कोणाक एकट्याक त्रास जाल्यार दुसऱ्याक दुखता. अशी कुटुंबा आज मेळप कठीणच शेजान्न सट्कन उलोवन गेली.
“तशें काय न्हय घराब्यांत दर एकट्याक आपल्या मनशांची जतनाय घेवची दिसता.” राधिकान म्हळें. बायेचें लग्न लागीं पाविल्लें. ताका ताजोच हुस्को जातालो.
“सगळें वेवस्तीत जाल्यार पूरो.” घरची सगळीं हेंच देवतेकडेन मागताली. लग्नाचो मुर्त काडलो. ताजे आदि फ्लॅट कोणाक ? म्हणपाचो न्हवरे कारांनी प्रस्न काडलो. इतल्यो वस्ती आनी सगळें दिवपाचें थारायिल्लें मदींच हो प्रस्न कित्याक ? रमेशान बायलेक विचारलें.
“हय, हांवय तेंच म्हणटा.” दोगांय शाणीं न्हवरेकाराच्या मनांतलें वळखली. पूण ‘बाय’ नेहा आपल्या बापायक आनी आवयक कशेंच त्रास दिवंक तयार नाशिल्लें.
“चलो म्हजे कडेन लग्न जावंक तयार आशिल्लो. अचकीत फ्लॅटाचो प्रस्नच कित्याक येता ?” माँ म्हाका दिसता ही फकत आस.”
“हय, जाणां बाय. आमकांय समजली तांची मांडणी.”
“माँ, म्हाका लग्न जावपाचें ना. आतां अशें जाल्यार फुडें कितें सांगु येता ?” नेहा बेजारले.
“आमचें सगलें तुमकांच न्हय गो?”
“माँ तो तो तुमचो निर्णय आतांच थारावपाक कोणे सांगपाचे तुमचेर सक्ती कित्याक?
“तांकां जायच जाल्यार बरोवन दिवं येता आमी वकीला कडेन उलोवप केलां.”
‘कसलें म्हूण पिशें लागलां आजकाल.’
“गिरेस्तकाय पळोवनूच लग्न जातात काय?” नेहाक आवय बापायचे हे त्रास सोसले ना. ताणें सरळ नकार कळयलो. न्हवऱ्याक आनी तांच्या घरच्यांनी न्हवऱ्याक पिशांत काडलें.
“काय बरी चली. पगार, हुद्दो सगळें आसतना ही अशी अट ! कित्याक म्हूण चलयांचे आवय बापायक चलयेक छळप ?”
“निमणें नेहा आपल्या म्हणण्याचेर ठाम रावलें.” चल्यान आवय बापायक समजायलें. लग्न जालें. भाव, भयणीचें, आवय बापायच्या आनी नव्यान जोडिल्ल्या घराब्याच्या नात्यांत कसलोच फरक पडलो ना. न्हवऱ्याचें कांयच म्हणणें नासतालें मदींच तकली वयर काडटाली ताजी आवय. वस्ती केल्ल्यो तरी पवनां दोन पवनांनी आपल्या चलयेच्यो वस्ती गडगंज हाचे थोमणे केन्ना केन्ना नेहाक आयकुवचे पडटाले.
“मम्मा आतां नेहाच्या घरच्याची खबर सोड. हांव करूंन दिता जाय ती वस्त. खंय दवरपाचें आसा ? कोणाक दाखोवंक हें नाटक ?”
“ना रे म्हाका भांगराचे सोस म्हूण दिसता.”
“मम्मा आतां फकत खोशयेन राव.”
नेहाच्या घरच्याक आपल्याक जावंक बरो मेळ्ळो हाजी खोस जाली. जावं थंयय ताजी जतनाय घेवपी आसा. हें समाधान जालें.
लग्ना उपरान्त तर भावान आपले भयणीक कशेंच अंतर दिलें ना. हें पळोवन मात तांच्या एकामेका विंशीचें प्रेम, वेळाप्रसंगाक धांवन येवप, अडचणीक पावप आनी आपले कुटुंब तुजे बरोबर आसा “तूं एकटें ना” म्हणपाचे तांच्या वागणूकेतल्यान, कृतींतल्यान स्पश्ट दिसलें.
“खरेंच नशीब बरें तुजे म्हूण तुका अशी बायल आनी मावोडें मेळळें.” आवयन म्हणचें.
“मम्मा अशें घराबे जोडून दवरपाक जाय न्हय गो.”
“हय खरेंच तुमचें. आतांच्या तुमचे तरणाट्याचें चिंतप कितलें बरें पळयात.”
“हांवूच तें आदल्या गजालींनीं रमता. नाका त्या आडव्या तिडव्यानी आडाखळी हाडटा.”
आवयचें चिंतप, वागप, उलोवप आनी खरेंपण पळोवन चल्याक मनांतल्यान बरें दिसलें.
पयसो, फ्लॅट, भांगर सगळें जायच पूण तें चलयाच्या खुस्तार मेळोवंक न्हय. स्वताच्या कर्तुपान. लग्नाक अडचण, ‘ब्लॅक मेल’ करप आनी दादागिरी दाखोवप. नातीं जुळोवप काय मोटेपण मेळोवप ! ” खरेंच विचार करपा सारकेंच न्हय!?

विजया शेळडेकार
91467 91523