मिसेस

भांगरभूंय | प्रतिनिधी

म्हाका कितें सोबता हांव तुजे परस चड बरें जाणां. आसुं तूं चिंता करूं नाका कसलीच. दोगांचोय संवाद वाडत वता.. बेठेंच वायटपण नाका. रवींद्राचो सभाव, पाडेपणा, दुस्वासी. नेहा सगळें जाणां आशिल्लें.

स र, हें म्हजें रेंजिगनेशन.
कितें जाले. म्हयनोच जाला न्हय ?
ना, म्हाका येवपाक त्रास जातात. घरांतूय अडचण जाता.
म्हजे मिसेसीन आमचे खातीर खूब केलां. ना सर कशेंच येवपाक मेळना.
बरें
“यस सर थॅक्स.” म्हूण सोमनाथ गॅटीतल्यान भायर पावलो. गाडी सुरू केली. मुखार हायव्हेर घेतली. सहजच ताजी नदर स्टॉपार राविल्ले चलयेचेर गेली. नेहाय अशेंच उबे रावतालें. बसीची वाट पळयत. घरा पावता म्हणसर खूब कळाव जातालो. मागीर ताका कामां करपाक त्रास जातालो. कशें दीस गेले. आमी दोगांनी फुडें पावली मारली. अशें म्हणटा -म्हणटा घरा पावलो. पावस नेटान पडटालो. आयजूय नेहा भिजत पावसांतल्यान घरा आयिल्लें. स्कूटरीचेर आयिल्ल्यान भिजिल्लें.
कितल्या फावटी सांगला पूण तूं आयकना.
“आरे! आज चडच पावस न्हय, म्हूण भिजलें मातशें.”
“हांवें रॅजिगनेशन दिलां.”
“कितें? आमचे खातीर ?”
“आगो कोणे एकट्यान सांबाळचेंच पडटलें न्हय.”
“हय, बरोबर आसा. तुजें म्हणणें पट्टा म्हाका.”
“आनी तसो हांव बेकार बसचो ना. ऑन लायन चालु आसतले.” दोगांकूय आपणें बरें केलें अशें दिसून समाधान जालें.
सकाळीं शायनाक शाळेंत सोडचें पडटालें. शायनाचें दप्तर चॅक कर. युनिफॉर्म घाले उपरांत खालें ना तर डॉयनींग टेबला कडेन बसोवन बाय, बाय करूंन अपुरबायेन खावोवन, फुसलावन शाळेंत व्हरप हें व्हडलें काम. हें सोंपता म्हणसर “आगो, जालें तुजें. स्कूटर भायर काडूं.”
“हय जालें जालें” म्हणत नेहा पर्स सांबाळत धांवन येवन स्कूटरीर बसतालें. अशीं कितलीं वर्सां जाली. एकच वेळापत्रक सामकें तोंडपाठ.
कॉलेजीत पावल दवतांच सोमनाथाक मात्सो सुसेगसो मेळिल्लो.
नेहा तर सदांच धडपडटालें. पाठ तयार करपाक रातीचे रातीं जागरणां. सकाळचें उठून रांदप. घरांतली सगळी आवराआवर आनी तेच बरोबर लग्ना, मुज, पार्टी चालुच आसतालें. रेमेडियल वर्ग, केन्ना एकस्ट्रा क्लास घेवन घरा परत पावतासर साडे चार जातालीं.
“आतां मातसो विसव घे.” सोमनाथ बायलेच्या हातांत च्याचे कप दित म्हणटालो. दोग भुरगीं टयुशनाक येवन बशिल्लीं आसतालीं. देड वर तांची शिकोवणी सोंपोवन नेहा परत रांदचे कुडीत धांवतालें.
कामाची बायल घर नितळ करून, आयदनां धुंवून वताली. तरी बारीक- बारीक कितलीशींच कामां आतां सोमनाथान आपल्या वाट्याक ओडिल्ली. कांदो कापून, भाजी शिंदून दवरिल्ली पळयतकच “हेंय काम केलें तुमी” म्हणत नेहा दोळ्यांत दुकां भरतालें.
“कांदो चिरलो हांवे. दोळ्यांत दुकां तुज्या कित्याक? तुवें कांदो, भाजी चिरली हांव केन्ना रडला? दोगांय हांसत कामां उरकून मेकळी जाताली.
“तूं सोंपय हांव नेहाक स्टेडार वचून घेवन येता.”
“पप्पा ओदुं रिजल्ट बरो लागल्यार तुमकां त्रास ना. हांव हॉस्टेलांत.” शायना फुडल्या सपनांत रंगताले. आपल्या पप्पा, मम्माचे कश्ट ताका फूकट वडोवपाचे नाशिल्ले.
“हीं दोन वर्सा अशींच ऑन लायन कामां करता. मागीर मात प्रमोशन घेवचेंच पडटलें. ”
“टॅन्शन नाका फुडलें फुडें पळोवया.” नेहान म्हळें.
“फुडल्या वर्सा म्हाका प्रमोशन मेळटलें.”
“बाबा तशें जाल्यार शायनाक फुडें शिक्षणांक सोंपे जातलें.”
“डॉनेशन, फीज! कितलें कितें म्हूण सांबाळपाचें ?”
“पूण तशें केले ना तर” तांचो फुडार?
“जाणां गो तूं बेठेच टॅशन मोडाक वचूं नाका.”
नेहा आनी सोम दोगांय रथाची चाकां जावन समतोल राखताली. चवथ, दिवाळी हेर सण खर्च. दोगुय जाणांच्या आवय बापायचे जाणटेपण, वखदां तांचे म्हऱ्यांत येवप वचप. दोतोरागेर व्हर हाड करप.
“सगळ्याचोच टायम राखचोच पडटा न्हय गो नेहा.”
“हे करपाक जाय, तें जाय.”
“अडचणीं सगल्यांकूच आसतात. ताका जिद्दीन, चिकाटीन तोंण दिवपांत चॅलेज घेवपांत खरी मजा. दिसना तुका ?”
“आमी तशें पळोवंक गेल्यार नशीबावान.”
“एकामेकाचो आदार आसप हेंच भाग्य.” दिस्त उलोवप सोंपताच रवींद्र पावलो.
“कितें काम सोडलें खंय रे तुवें?”
“आरे! कांदो चिरता ?”
“हय. काम सोडलें. खरें तुवें आयकलां तें. कित्याक अशें कितें जालें ? जगा वेगळे ? कांयच करूंक ना.”
“बेकार न्हय आतां. बायलेचीं कामां तूं करता ?”
“हय. बायलेची न्हय. हांवूय जेवतां रांदता तें. कांदो तिच्याच वांट्याक घालूंक ना न्हय ?”
“आज चलयेक आनी नेहाक म्हजे आदाराची सामकीच गरज म्हूण.”
“तशें न्हय. वायट धरूं नाका. इतलें शिकप घेवन घरांत असलीं कामां म्हूण विचारले.”
“तुका खंती जावपाची व्हडलीशी गरज ना.”
“बस. च्या करूंन दिता. ”
“च्या तूं करता?”
“हय. सदांच बायलेनूच च्या करचो असो शिक्को मारला.?”
“राग घरूं नाका. सोबना रे तें तुका.”
म्हाका कितें सोबता हांव तुजे परस चड बरें जाणां. आसुं तूं चिंता करूं नाका कसलीच. दोगांचोय संवाद वाडत वता.. बेठेच वायटपण नाका. रवींद्राचो सभाव, पाडेपणा, दुस्वासी. नेहा सगळें जाणां आशिल्लें.
रविबाब पळयात हांवेच च्या करून हाडल्या. पियात आमकां मात्शें भायर सरपाचें आसा, नेहान म्हळें. हांसत, हांसत रवींद्र च्या पिवन निसटलो. लज नाशिल्लो. “बरो सुटलो बाबा” दोगांच्या तोंणातल्यान म्हणत.

विजया शेळडेकार
91467 91523