भांगरभूंय | प्रतिनिधी
आगे, आमी ह्या वर्सा गणपती पांच दीस दवरूया? देड दिसांचो गणपती केन्ना येता आनी केन्ना वता तेंच कळना. पांच दिसांचे गणपती पुजतात त्या लोकांच्या घरांतलें प्रसन्न वातावरण, घुमटांचेर केल्ल्यो त्यो आरती आयकून आनी पळोवन मन प्रसन्न जाता.” रातचें जेवन न्हिदपाचे कुडींत वचून बाज्जेर आड पडटकच घरकान्नीक विचारलें.
“मन प्रसन्न जाता तें बरें आसा. म्हाकाय दिसता गणपती पांच दीस दवरचो म्हणून. पूण घरांतलीं कामां कोण करतलो? तुमकां कितेंय सांगतली म्हणल्यार तुमी रांदचेकुडींत येनात. सादी पासय लेगीत मारिनात. फकत बरय – बरय बरयतात. कितें बरयतात तें तुमकांच खबर. बरोवन कितें दिवे लायतले हें जाणां हांव.” आपलो आवाज मातसो वाडोवनसो तिणें म्हणलें.
“आगो, पूण चवथीक तुका एक परस तीन जावो येतात मुगे आदाराक. “
“त्यो? त्यो फकत कुकमाक आदार कसो. कांयच करिनात. सगलीं कामां म्हाकाच करचीं पडटात. माळ्या वयलीं तीं अनवाळीं आयदनां काड, तीं घांसून – पुसून निवळ कर, भटाक लागपी सगलीं आयदनां गणपती मुखार दवर, जेवणाक कितें करपाचें ताची वळेरी करून मनांत घोळय, हें सगलें म्हाकाच करचें पडटा. ह्यो जावो सकाळीं तरी येतात? सुसेगाद सकाळीं 11.30 वरांचेर येतात. ते मेरेन म्हजीं अर्दाअदीक कामां जाल्लीं आसतात. बरें, येतकच तरी रांदचेकुडींत येतात? हांवें जेवणाक कितें केलां तें पळयतात? तेंवूय ना. येतात आनी सोमती सोप्यार फतकल मारून बसतात. ताण खबरी करतात. मागीर तुमच्या भावांची, तांच्या बायलांची आनी भुरग्यांची सरबराय करी म्हणसर म्हाका दनपारचें एक वर जाता. मागीर आरती आनी जेवण. पूण जावांचें म्हाका अजापूच दिसता. आरती जाल्यो तशीं जेवणाचीं ताटां मांडपाक आनी वाडपाक मात तांचे मदीं सर्त जाता. बरें, तुमकां कितेंय सांगतली म्हणल्यार तुमी तुमच्या भावां वांगडा खबरी मारपांत मग्न आसतात.”
“आगे, ते वर्साक एके फावटी येतात मुगे. वर्सभराच्यो खबरी तांच्याय आनी म्हज्याय पोटांत आसतात. पूण तांचे कडेन खबरी केल्यार तुज्या पोटांत कित्याक जाता?”
“म्हज्या पोटांत जायना. घरांत गणपती आसा हाचें धंगण तुमी दवरूंक जाय, गणपतीक कितें जाय आनी कितें नाका हें तुमी पळोवंक जाय आनी मदीं – मदीं रांदचेकुडींत पासय मारून बायल कितें करता हें पळोवंक जाय इतलेंच म्हजें मत.”
“तें सगलें सोड आमी अंदूं पांच दीस गणपती दवरूया काय नाका? इतलेंच सांग म्हाका”
“आतां हांव न्हिदतां. रातचें एक जालें पळय घडयाळीर. कितें तें फाल्यां सकाळीं सांगतां.” अशें म्हणून म्हाका ‘गूड नायट’ म्हणून तिणें दोळे धांपले आनी कांय खीणांतूच घोरप सुरू केलें.
म्हाकाय केन्ना न्हीद लागली ती कळ्ळी ना.
“आरे, ऊठ. ऊठ. न्हिदला तो पुरो. ऊठ. बेगीन ऊठ.” न्हिदांत हीं उतरां कानांत घुमलीं. न्हिदांतूच हांवें दोळे उगडले आनी हेवटेन तेवटेन पळयलें. पूण कोणूच दिसलो ना.
“कोण? कोण तूं? आनी म्हाका कित्याक उठयता?” हांवें मातशें रागान आनी तिडकीनशें विचारलें.
“आरे म्हाका वळखलो ना? म्हजेच आंगवणेन जाल्लो मरे तूं? आनी म्हाकाच विसरलो?”
“आरे, पूण तुजें नांव गांव सांग मरे पापया.”
“हांव गणेश महादेव कैलासपूरकर. साक्षात गजानन. तुमचो गणपतीबाप्पा. वळखलो?”
“वळखलों. पूण विस्वास दवरपाक मन तयार ना. तूं खऱ्यांचीच देव हें म्हाका पटपाक कसलोच पुरावो दाखोवशी?”
“हय. नक्कीच. तुका पुरावो जाय मरे? एक मिनीट.” अशें म्हणून त्या मनशान कम देवान खंयच्यान तरी पाॅकेट डायरी काडली आनी म्हाका सांगलें, “तूं आपूण श्रावण म्हयनोभर सामको शिवराक आसता अशें बायलेक सांगता आनी भायर वचून नुस्तें, चिकन रस्सा खाता. अश्या फटींग भक्तांची प्रोफायलूच केल्या हांवें. हें पळय, हांवें बरोवनूच दवरलां. श्रावणांतल्या पयल्या बुधवारा तुवें उल्हासाल्या गाड्यार वचून एक प्लेट मटण खाल्लें, दुसऱ्या श्रावण बुधवारा कालिका हाॅटेलांत वचून रस्सा आॅम्लेट खाल्ली. तिसऱ्या श्रावण बुधवारा कोंकणी हाॅटेलांत वचून फिश करी जेविल्लो. चवथ्या श्रावण बुधवारा सिनामाॅन हाॅटेलांत वचून विसवणाचीं पोस्तां खाल्लीं. हें सगलें बायलेक सांगूं? तिका कळुंदी तूं कितलो खरो कितलो फट तें.”
“नाका, नाका, देवा, तिका मात सांगुंनाका. मानलो तुका. पटलें म्हाका.” अशें म्हणून हांव देवाक काळखांतूच पांय पडूंक गेलों जाल्यार देव तिडकलो.
“राव. पांय पडपाचो विचार तकलेंतल्यान काडून उडय. हांव आतांच कैलासांतल्या झेलान शुचिर्भूत जावन आयला. म्हाका आफुडनाका.”
“देवा, क्षमा कर म्हाका. हांव तुका वळखुपाक चुकलों.”
“एके चुकीक क्षमा करुं येता. तुवें तर कितल्योश्योच चुकी केल्यात. म्हाका तुमी प्रसादाचें ताट दवरतात. ताटांत सगले जिनस एक – एक चमचोच मरे? पावता रे तें म्हाका? खीर दितना वाटीभर तरी दियात मरे. पानांतले जिनस चाखून तरी पळयात रे पापयांनो. हांवें अळणी, खारट खावप मरे? तुमी घरच्या लोकांक वाडटात तशें म्हाका वाडात मरे. देवा, आवडलें जेवण? अशें एके फावटीं तरी विचारात मरे. देवा, तुज्या पानार घाल्ले जिनस आनी दुसऱ्या ताटांत आशिल्ले मोदक तुवें सोंपोवंकूच जाय अशें म्हाका सांगात मरे. अशें सांगतकच कितलें बरें दिसता जाणां. आरती जातकच तुमचो दोळो चुकोवन ल्हवूच एक मोदक खातलो म्हणल्यार म्हाका दवरिल्लें मोदकाचें ताट कोण केन्ना भितर व्हरता आनी खाता तेंच कळना. देड दीस हांव सामको उपाशीं उरतां. केन्ना काय देड दीस जाता आनी हांव कैलासार वतां आनी पोटभर जेवतां अशें जाता म्हाका आनी तूं म्हाका पांच दीस दवरूया म्हणटा? पांच दीस? नाका रेऽऽ बाबा.”
“देवा. चूक जाली. तुज्या ताटांतले सगले जिनस चाखून दवरतां, तूं ताट पुसून जेव म्हणसर देवाच्या पानाक कोणेंच हात लावप ना अशें सगल्यांक सांगून दवरतां पूण तूं आमचेर रागार जायनाका.”
“बरें आसा. पूण म्हाका पांच दीस दवरपाचें पिशें तकलेंतल्यान काडून उडय. बरें, येता हांव.”
“देवा, क्षमा कर म्हाका. पांय पडटां.” अशें म्हणून देवाचो आवाज येतालो ते दिकेन साश्टांग नमस्कार घालो आनी कमर धाडाविल्ल्यान जाग आयली.
हांव काॅटी वयल्यान सकयल पडिल्ल्यान घरकान्निकूय जाग आयली. तिणें म्हाका उबारून काॅटीर न्हिदयलो.
“अंदूं पांच दीस गणपती दवरूया नाका. फुडल्या वर्सा पळोवया.” कमरदुखीन वळवळटा आसतना घरकान्नीक सांगलें.
“ना. अंदूं आमी गणपती पांच दीस दवरूयाच. म्हाका गणपतीन सांगलां. काल म्हज्या सपनांत गणपती आयिल्लो ताणें म्हाका सांगलां, तुमगेर रावपाक म्हाका खूब बरें दिसता. तुमचें जेवण बरें आसता. पानार आशिल्लें इल्लें – इल्लें खावन पोट कशें भरता तेंच कळना. देड दीस असोच वता. अंदूं तुमी म्हाका पांच दीस दवरातूच. कामाचो हुसको तूं करूंनाका. जावो कितें करतात तें करूं. पांच दीस म्हजी सेवा करपाक हांव तुका शक्त दितां अशेंय सांगलें म्हाका गणपतीन. कितें? अंदूं आमी गणपतीक पांच दीस दवरूया न्हय?” तिणें आनंदान विचारलें.
हांव आनीक कितें उलयतलों? हांवें शोकेसींत आशिल्ले गणपतीचे मुर्तीक पळयलें. ती म्हाका मुमरखींच हांसताली.
– अतुल र. पंडित
9623269013
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
