भांगरभूंय | प्रतिनिधी
बायुलाची बावली
काल हांव शेतांत चलतालें. थंय म्हाका बकें आनी बेबों दिसलो. भुरगीं ओगी बसली. ‘डरांव’! ‘डरांव’! करीत बेब्यान मेरेर उडकी मारली. बेबो शेतांत लिपलो. शेतांत आनी कितें आशिल्लें…. जाणां ? तण, साळोरी, मुयो. शेतां वेल्यान… चलत रावलें. “म्हांका कशें दिसलें सांगां”?
“ल्हारांचेर चलताशें दिसलें”?
“अजून कणसां जावंक ना. शेताच्यो पातयो…. ल्हारांशी धांवतात”. कणसां बेगीन जाल्यार पूरो म्हळें. आनी अकस्मात हातांत भांगराळीं कणसां लकलकलीं. चवथीक हीं चार-चार कणसां दवरतले. अदुं पावसान शेतां बुडयलीं. भोंवता- भोंवता शेताचे देगेर पोपायो घेवन नरेश.
“बाबा” पावसान. कितें केले हें ?
नरेशाली ल्हान खोंप. सकयल शेताच्यो चार कुणग्यो. चार भुरगे. दर एकट्या वाट्याक एक. रोंवपी एकटोच नरेश. सगले शिकतात. वेळ मेळना. धाकटो वेळ मेळटा तसो शेतांत येता. नरेशाचें हें सदाचेंच काम. पूण पावसान अदु शेत कुसयलें, बाकीचें लोटार व्हांवन गेलें. चवथीची तयारी करतां. “चार पयशे बोल्सांत जाय”.
बावली खोशी जाली. पळय नरेश कश्ट करता. शेत व्हांवलें म्हूण रडना.
“अशे कश्ट करता ताका चार कणसां”.
“दोन कणसांचो पायस” आनी “दोन कणसांचें भांगर”.
“भांगर”? कशें ! मेळटलें ? भुरग्यांक अजाप जालें.
“जे खरे कश्ट करतात… तांच्या तपल्यांत भांगराचें शीत शिजतलें. चवथीक कणसांचो पायस करतात. तांदुळ शिजतले पूण दोन कणसांच्या तांदळाचें ‘भांगर’ जातले. कश्ट करपी शेतकामती भांवांक.
“भांगराचे शीत मेळटलें”. व्वा ! व्वा ! आरे !
“शी कितें… अजाप”.
“हो तुजो जादु सगल्यांनी बावलेक विचारलें”.
‘हय’, होच तो जादु. रायन, रिना, दिना, प्रणव, अमर, शायना हांसतां, हांसतां नाचपाक लागली.
“अजाप, मम्माक वचून सांगुया”. “हांव सगल्यांक सांगतलो.” “म्हळ्यार खरें काम करता त्या शेतकाराक.”
“कितें आयडिया”.!?
“भांगर” … कश्ट करप्याक. सगली खोशी जाली.
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
