भांगरभूंय | प्रतिनिधी
“आयकलां? रस्त्यांक पडिल्लीं फोंडकुलां आनी ह्या फोंडकुलांक लागून अपघात जाल्यार सरकार आतां संबंदीत विभागाच्या अभियंत्यांक जापसालदार धरतलें आनी तांचेर कारवाय करतले खंय.” आपल्या हातांतलो झारो तरसादी भशेन हेवटेन – तेवटेन घुंवडायत घरकान्नीन म्हणलें आनी कथे खातीर म्हज्या मनांत घोळपी कथेचें सूत्र खंयचे खंय ना जालें.
“हें तुका कोणें सांगलें?” हांवें तिका विचारलें.
“खंय म्हणल्यार? पेपराचेर आयलां. धुवेक चवथीच्या वज्यांत घालपा खातीर नेवऱ्यो करताली. कायलींतल्यो नेवऱ्यो काडटना तेल बरें करून कायलींत निस्तायलें आनी पेपराचेर घालतनाच म्हाका मुख्यमंत्र्यांची शिटकावणी दिसली म्हणून सोमती भायर आयली. तुमच्या त्या रस्ते बांदपी इंजिनियर भावाक सांगात, आतां पूण मातसो शाणो जा म्हणून. रस्ते बांदतना रस्त्यांक फोंडकुलां पडत असलो म्हाल घालुंनाका म्हणून सांगात. ओगीच बावड्याचेर कारवाय जातली आनी आमकां लज जातली. तो बांदता त्या रस्त्यां वयल्यान चलपाचें ना. पावलां पावलांक फोंडकुलां.” आपल्या हातांत आशिल्ल्या झाऱ्यान हवेंत एक – एक फोंडकूल काडीत तिणें म्हणलें.
“आगे, मातसो तुजो तो झारो मेजार दवर पळोवया. तो चुकून जर म्हजे तकलेर पडत तर म्हज्या माथ्याक फोंडकूल पडटलें आनी तें पुरोवपाक म्हाका आनी तुका नाका पुरो जातलें.” हांवें सांगलें आनी तिणें लग्न जायत सावन पयलेच फावटी म्हजें आयकून आपल्या हातांतलो झारो मेजार दवरलो आनी आपलो अगडबंब जीव सोप्यार घालून घेतलो.
“आगे, पूण म्हजो भाव रस्ते बांदतना भेसळ करता हें तुका कोणें सांगलें? वयल्यान तो बांदता ते रस्ते तुकतुकीत, चकचकीत आनी सुळसुळीत आसतात आनी म्हणून ताका विदेशी कंपन्यो रस्ते बांदूंक विदेशांत आपयतात खंय.”
“हें तुमकां कोणें सांगलें?”
“म्हज्या भावानूच एके फावटी सांगिल्लें म्हाका.”
“आसत. पूण चार वर्सां पयलीं तुमच्याच भावान म्हज्या कानांत सांगिल्लें, “भाभी, आदलो तेंप आयज उरूंक ना गे. आदीं टॅण्डर मेळ्ळें की आमी रस्त्याचीं कामां सुरू करताले. आयज ती परिस्थिती ना. सगल्यांक ‘पंचकाताय’ वांटले बगर टॅण्डर पासूच जायना. सगल्यांक वांटून जी ‘पंचकाताय’ उरता ते पंचकातायेन आमकां भागोवचें पडटा. खंय तरी कसलें तरी गुडुडुलासांव करचेंच पडटा. नाजाल्यार आमकां चार पयशे कशे मेळटले? भाभी, तुका म्हणून सांगतां, भाईक मात सांगूं नाका आँ.” देराचीं तीं उतरां अजुनूय म्हज्या कानांत घुमतात. आयज विशय आयलो म्हणून तुमकां सांगलें. मातशें तुमच्या भावाक सांगात, हाचे आदीं भेसळ करून रस्ते बांदल्यात ते पुरो. आतां तरी शुद्ध म्हाल वापरून गोंयकारां खातीर सुळसुळीत रस्ते बांद म्हणून. ओगीच ती कारवायेची लज नाका.”
“तूं कितलेंय सांग. पूण म्हजो भाव तशें करपी न्हय. ताणें आपल्या आयुश्यांत केन्नाच फटींगपणां करूंक नात. ताणें बांदिल्ले रस्ते फुट्टात आनी ताका फोंडकुलां पडटात तीं पावसाक लागून. ताणें कितलोय बरो म्हाल वापरून रस्ते तयार केले तरी उटंगाराचो पावस रस्त्या वयले डांबर काडटाच. गोंयांत पावस पडटा तो सोंसपाचो न्हय. हरंधारांनी पडटा. घसघशांनी पडटा. घोग्यांनी पडटा. तो पावस तुज्यान आनी म्हज्यान सोंसूं येता? असलो आकांताचो पावस रस्तो कसो पेलतलो? झेलतलो? सोंसतलो? कोणाक सांगतलो?”
“म्हणल्यार तुमी तुमचो भाव चुकीचो वागता हें आयकून घेवपाकूच तयार नात? तुमी तुमच्या भावाच्या कर्मांचें खापर पावसाचेर घालून मेकळे जातात. तुमचे कडेन उलोवन कांयच फायदो ना. म्हाका दिशिल्लें, तुमी तुमच्या भावाक समजायतले, शिटकायतले, धपकायतले आनी वायट मार्गान वचुंनाका म्हणून शिटकायतले. सरकारान जर रस्त्यांचो हो विशय गंभीर घेतलो तर तुमच्या भावाक ओगीच कारवायेक तोंड दिवचें पडटलें म्हणून म्हाका हुसको जालो. त्या हुसक्यानूच हांव म्हजें नेवऱ्यो करपाचें काम अर्द्यार सोडून भायर आयली. पूण तुमकां भंयूच ना. तुमच्या भावाचेर कारवाय जाली जाल्यार आमकां लोकांक तोंड दाखोवपाक तोंड उरचें ना म्हणून म्हाका भंय दिसलो. पूण तुमकां ताचें पडुंकूच ना.”
“जालें? उलोवन जालें? तूं ओगीच सकयल – वयर जायनाका. कांयच जावपाचें ना. हे रस्ते अशेच वर्सानवर्स पावस पडटकच फोंडकुलांनी भरतले. सरकारान कितलोय हावको दाखयलो तरी ताचो कोणाचेरूच कसलोच परिणाम जावचो ना. म्हजो भाव हेवटेन आमकां रस्ते बांदता आनी तेवटेन आपणाक बंगलो बांदता हेंच तुज्या पोटांत जाता मुगे? बांदुंदी ताका भेसळ रस्ते, बांदुंदी ताका बंगलो, रावुंदी ताका सुखान, जगुंदी ताका समाधानान. ताचें नशीब ताचे कडेन. जण एकलो मुगे नशिबूच घेवन जल्माक येता आनी नशिबांत आशिल्लें भोगता आनी वता. तें जावं सूख वा दुख्ख. थंय आपणें लक्ष दिवप नासता. ‘ठेविले अनंते तैसेचि रहावे, चित्ती असू द्यावे समाधान’ अशें म्हणून जितलें वांट्याक येता तितलें भोगपाचें आनी वचपाचें, इतलेंच आमच्या हातांत आसता.”
“म्हणल्यार तुमकां अशें म्हणपाचें आसा की सुळसुळीत, गुळगुळीत रस्ते आमच्या नशिबांत नाच्च.”
“ना. आमी हें फोंडकुलांनी भरिल्ले रस्तेच पळोवन जीण सारपाची. कोणाक कांयच उलोवप ना. फोंडकुलांच्या रस्त्या वयल्यान चलत रावपाचें, फोंडकुलांनी उदक भरिल्लें आसल्यार आनी तें चार चाकी वाहनान आंगार उडयल्यार तोंड धांपून झेलपाचें. कोणाक कांयच म्हणप ना. जाल्यारूच आमी सुखी उरतलीं.”
“म्हणल्यार चवथी आदीं सगले रस्ते पुरयतले अशें सरकारान म्हणलां ते फट तर?”
“फट म्हणूंक शकना? घडये जायतूय बी. मुख्यमंत्री उलयता तें करून दाखयता. गणपतीन ताका तशी बुद्द दिल्यार चवथी आदीं गोंयांतले सगले रस्ते सुळसुळीत जातलेच.”
” वा! तशें जाल्यार हांव आतांच देवाकुडींत वतां आनी गणपती कडेन मागतां, “गणपतीबाप्पा, यो. अंदूं बिनधास्त गोंयांत यो. रस्त्या वयल्यान जाय तश्यो उडक्यो मारून यो. गोंयच्या खंयच्याच रस्त्यार तुका एक्कूय फोंडकूल मेळचें ना. एक तरी फोंडकूल तुवें दाखोवचें. कापाझदाद तुजी.” अशें म्हणून घरकान्न तुरतुरीत देवाकुडींत गेली आनी कथा बरोवंक हांवें लिखणी हातांत घेतली.
– अतुल र. पंडित
9623269013
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
