काणी काणी कोतवा-36
भांगरभूंय | प्रतिनिधी
कबुतर आनी दोन कोंबे
एका गांवांत एक मनीस आपल्या कुटुंबा वांगडा रावतालो. ताचे कडेन दोन कोंबे आशिल्ले. त्या दोगाय कोंब्याक त्या मनशान एका व्हड पिंजर्यांत घालून दवरिल्ले. तो तांकां कामाक वतना पिंजर्यांतल्यान सोडटालो आनी सांजचो घरा परतलो काय परत पिंजर्यांत घालतालो.
एक दीस सांजचो घरा परततना तो मनीस बाजारांत वता. बाजारांत भोंवता-भोंवता ताका एकलो कबुत्तरां विकतना दिसता. ताका तीं धवींफुल्ल कबुतरां खूब आवडटात. आपल्या भुरग्यांकूय कबुतर आवडटलें. म्हणून तातूंतलें एक कबुतर तो विकतें घेता आनी घरा येता. तें कबुतर तो घरा व्हरून सगळ्यांक दाखयता. सगळ्यांक तें खूब आवडटा. त्या मनशाचीं भरगीं कबुतरा वांगडा खेळटात. जशी जशी रात जाता तसो त्या मनशाचेर कबुतरांक खंय दवरप हो प्रस्न पडटा. मागीर तो विचार करून कबुतराकूय त्या दोगांय कोंब्यां वांगडाच पिंजर्यांत दवरता.
पिंजर्यांत कबुतराक पळोवन दोगूय कोंबे ताचो दुस्वास करपाक लागतात. ते दोगूय कबुतराक बरेच सतावपाक लागतात. ते ताच्या फाटल्यान लागून ताका चोंची मारीत रावतात. कबुतराक कितें करचें तेंच कळना. त्या दोगाय कोंब्या कडेन कशी इश्टागत करची हें ताका समजना जालें. एकदां कोंबे आशिकुशीक नासतना तें विचार करपाक लागता, ‘‘हें दोगूय कोंबे म्हजे कडेन कित्याक वायट वागतात काय? हांव अनवळखी आनी नवेंच म्हणून काय?’’ कबुतर कोंब्यां कडेन हे विशीं उलोवपाक सोदता. मात ते दोगूय ताका उलोवपाची संदूच दिना. ताका सतावप हो त्या कोंब्यांचो छंद जाता. कबुतराकूय तांचे त्रास सोंसून घेवप संवयेर जावन पडटा.
एक दीस अश्याच विचारांत आसतना कबुतर त्या दोगांय कोंब्यांक झगडटना पळयता. ते दोगूय एकामेकांचेर नेटान वार करताले आसता. एका मेकाचेर चोंची मारून झगडटाले आसतात. तांची झगडीं पळोवन कबुतर तीं सोडोवपाक वता. मात ते ताकाय आयकना. ते दोगूय एकामेकाचीं पांखां बी पिश्टून उडयतात. तेन्ना कबुतर तांचे पसून पयस वचून बसता आनी तांचें झगडें पळयत स्वताकूच म्हणटा, ‘‘हे दोगूय कोंबे जशे म्हजे कडेन वागतात ताचें आनी हांव वायट दिसून घेवचें ना. तांचे वागणुकेची कोणा कडेन कागाळूय करचें ना. हे म्हका चोंची मारतात, म्हाका त्रास करतात खरे मात ते दोगूय एकामेकोरूय खोशी नात. ते एकामेकांचो दुस्वास करतात, झगडटात. दुस्वासी वागप, झगडीं करप, वायट विचार करप हें तर तांच्या सभावानूच आसा. हो तांचो सभाव हांव इत्सा आसून लेगीत बदलपाक शकना आनी बदलपाचो यत्न केल्यार हांवूच त्रासान पडपाक शकतां. ताका लागून ह्यान फुडें तांचे वाटेकूच वचप ना.’’ अशें तें कबुतर आपले भितरूच थारायता आनी आपल्या कामाक लागता.
देख: जित्याची खोड मेले बगर वचना. म्हणल्यार मनशाचो सभाव कोणूच बदलपाक शकना. कांय काळा खातीर भायल्यान सगळ्यांक दाखोवपाक सभाव बदलपाचीं नाटकां करूं येतात. मात तो भितरल्यान बदलना आनी तो मरसर तसोच उरता.
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
