भांगरभूंय | प्रतिनिधी
आमच्या भितरलो कवी एक फावट कवी नासूं येता, पूण आमचे भितरलो कवितेचो मोगी शेवटाक मेरेन जिवो दवरपाक आमकां मेळपाक जाय. आमच्या कवितेच्या सोबीतकायेक आमी नमस्कार करपाक शकपाक जाय.
कविता प्रतिभाशालीपणांतल्यान जल्माक येता म्हणटना आमी खरेंच कितें म्हणपाक सोदतात? आमी कितें पळयतात? खरें कितें? ती कविता आमकां खंयच्याय माध्यमांतल्यान दृश्य रुपांत उक्ती जाता तेन्ना ते कवितेचो जल्मकाळ आसना. जशें अंकुर वयर सरचे पयलीं बऱ्याच काळा पयलीं बीं जमनींत पेरतात आनी तरणाटो विलासी पाचवो धागो अंकुरता. तेच प्रमाण दरेक कविता ताचे बऱ्याच आदीं मनांत खंय तरी भितर खोल आसता.
जशें उदक पयलींच काळ्या मेघांत भरिल्लें आसता आनी काळे मातयेचो उलो थंय पावतकच श्रावणसरी पावस पडपाक लागता. हे कवितेंतय कितें तरी तशेंच आसा. आमच्यांतलो दरेकलो आमचे भोंवतणच्यो घडणुको जियेता. त्या घडणुकांचो सोद आनी त्या घडणुके फाटलें कारण. घडणुकेचो फुडाराचेर जावपी संभाव्य परिणाम आनी ती घडणूक घडटा आसतना आमी घडणुकेंतल्यान घेतात तो एक धडो. तो घेतना आमी दर्याच्या मंथनांत भायर सरपी वीख पचयतात. तशेंच दर्याच्या मंथनांतल्यान भायर सरपी अमृत आमी दारांत शिंपडटात. आनी दोनूय वेळार भावना चड करून वयर सरतात.
कवितेची प्रतिभा सगळ्यांच्या शिरांनी धांवता. फकत आपल्या भितरल्या आवाजाक साद दिवपाक सक्षम आशिल्ले कांय जाणूच तो आयकतात तांच्या ओंठातल्यान उतरांचो आवाज सुटता. जाणकार मोगी तिका कविता नांवाची वळख करून दिता आनी ती भावना मूर्तरूपांत येतकच कवीकच ताचेर विस्वास बसना. अलौकिक देवाच्या आशीर्वादाचें भाग्यवान पात्र म्हणून मागीर त्या कवीची तुस्त करपाची चडाओढ सुरू जाता. ताका सरस्वतीचे सर्तींत वांटो घेवचो पडलो जाल्यार कवीक फकत कविते परस व्हडलो जावचो न्हय हाची जतनाय घेवची पडटा. जाल्यारुच सरस्वती प्रसन्न उरता.
दर एका मनशाचें जिवीत म्हळ्यार एक सोबीत कविताच आनी कविता बरोवपी कवी परस वाचप्याच्या सृजनशीलतेक कवितेची कदर चड आसता. ते कवितेंत कवीची उपस्थिती जाणून घेवन कवीचें अचूक चित्र तयार करता आसताना रसिकाची खरी परीक्षा आसता. मोगी जितलो कोमल, धाडसी, भावुक आसता तितलीच काळजांत खोल भितर ते कवितेंतल्यो भावना कविते फाटल्यान मनान वतात. वेळोवेळ दरेक कवी कवितेच्यो कांय अजापीत करपी ओळी मांडटा. पूण आमी त्या ओळीच्या मोगान पडनात. कविता आमकां स्वता मदीं मेळूंक जाय.
आमच्या भितरलो कवी एक फावट कवी नासूं येता, पूण आमचे भितरलो कवितेचो मोगी शेवटाक मेरेन जिवो दवरपाक आमकां मेळपाक जाय. आमच्या कवितेच्या सोबीतकायेक आमी नमस्कार करपाक शकपाक जाय. कवितेंत तुमची इश्टीण वा इश्ट पळोवंक मेळपाक जाय. आमचे कवितेचो परिणाम आमी आत्मसात करपाक शकपाक जाय.
आमचे कवितेच्या दोन ओळीं मदलो अर्थ. ताचे फाटलो परोपकार त्याच बळग्यान धरपाक जाय. आमचे कवितेचो रस आत्मसात करतना आमची कूड पुरायपणान एक जावंक जाय. आमचे कवितेक राज्य मान्यताय मेळ्ळी वा ना, पूण तिका आमचें नांव दिवपाक आमी खोशी जावंक जाय. आमचे खातीर सगळ्यांत म्हत्वाची आमची कविता आसूंक जाय. जी तुमकां आवयभाशेंत बरोवंक मेळपाक जाय. आमच्या लोकांक, आमची माती आमचे कवितेच्या भावनांत सकयल देंवोवंक मेळपाक जाय..
गौरी भालचंद्र
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
