भांगरभूंय | प्रतिनिधी
पळोवन वाग चिंतूंक पडलो, हो मोगली आयज म्हाका पळोवन भियेनासो… अशें मनांतल्या मनांत येवजूंक लागलो आनी ताणें “मोगली” अशें म्हणून ताका आवाज दिलो.
“हां” मोगलीन इतलेंच म्हणून तो पेंवत रावलो.
“तुका भंय दिसूंक ना.” वागान विचारलें.
“कसलो भंय…? जाप दिवचे परस मोगलीनूच ताका प्रस्न विचारलो.
“म्हणजे तुका उदकाचो भंय दिसना काय म्हणटालों हांव?” वागान आपलीं उतरां घुंवडायलीं.
“ना, म्हाका आतां कसलोच भंय दिसना.” मोगलीन निर्भय जावन म्हणलें.
“यो म्हजे वांगडा, तुका कितें दाखयता.” वागान ताच्या हाताक धरून म्हणलें.
“सोड म्हज्या हाताक, म्हाका तुजें कांयच पळोवपाचें ना.” मोगलीन आपलो हात सोडून घेतलो आनी तो फुडें सरलो. ताच्या फाटल्यान वागूय फुडें गेलो.
“तूं म्हज्या फाटल्यान कित्याक येता?” मोगलीन विचारलें.
“तूं बुडत म्हणून म्हाका भंय दिसता.” वागान सांगलें.
“म्हजे खातीर तुका भिवपाची गरज ना. म्हजें हांव पळयतां.” मोगलीन म्हणलें.
“तूं हे तळयेंत एकलोच आसा हें पळय पयलीं.”
“म्हणजे कितें…? तुंवूय बी हे तळयेंत एकलोच आसा म्हाका सोडल्यार.” मोगलीन आपले बुद्दीचो वापर करपाक सुरवात केली.
“देखून म्हणटा आमी एक एकलो कित्याक? दोगूय मेळून एक जावया न्हय” वागानूय आपली पाडी बुद्द भायर काडली.
“तातूंत कितें जातलें? मोगलीन विचारलें.
“आमी दोगूय इश्ट जावया न्हय.” वागान सांगलें.
“इश्ट जावन कितें जातलें?” मोगलीचो परत प्रस्न.
“इश्ट जावन तुका म्हजो भंय उरचो ना आनी कोणा पसून धोकोय आसचो ना.” वागाची परत जाप.
“आयज-काल चड करून इश्टूच धोको दिवंक लागला. खोटी इश्टागत करून विस्वासघात करूंक लागला.”
“पूण म्हजे इश्टागतीचेर तुवें विस्वास करूं येता.” वागान मोगलीक विस्वासांत हाडपाचो यत्न केलो.
“हय, करूं येता. जर तूं विस्वासाक पात्र आसल्याचें एक तरी उदाहारण दाखयल्यार.”
“हें पळय, आतांच दाखयता. हांव तुका पेंवूंक शिकयतां.”
“पेंवूंक तर हांव जाणां…!”
“हांव तुका दुश्मना पसून स्वताक कसो साल्वार करचो हें शिकयतां.”
“तें तर म्हजे आवय-बापायन म्हाका शिकयला.” वागान मोगलीक फुसलावपाचो जायतो यत्न केलो पूण ताच्या यत्नाक यश आयलें येना जालें. पूण तरीय ताणें आपल्या पाड्या विचाराचो सात सोडलो ना.
“चल हांव तुका भोंवडेक व्हरतां.” वागान आनीक एक यत्न केलो.
“म्हाका बेकार भोंवपाची आवड ना.” वागाच्या प्रत्येक उतराक मोगली परत उत्तर दितालो. हाचो अर्थ की तो बरोच सादूर आशिल्लो. अस्वलान ताका बरेंच कितें शिकोवन दवरिल्लें. मोगली बरोच आत्मनिर्भर जाल्लो. वाग ताचे फाटिकूच लागिल्लो. आयज ह्या मनशाच्या पुताक म्हज्या जाळ्यांत आडकयतलोच असो ताचो बेत आसलो. त्याच बेतान ताणें फुडें म्हणलें.
“चल हांव तुका ह्या रानाची सोबीतकाय दाखयतां.”
“रानाची सोबीतकाय पळोवपा सारकी म्हजी नदर आसा आनी दुसर्याच्या मनाचीय सोबीतकाय हांव पळोवंक शिकलां. ह्या झाडांनी, उदका तळयांनी, न्हंया-न्हंयांनी सैमाची सोबीतकाय तिगून आसा. तशेच प्रत्येकान आपल्या मनांतली सोबीतकाय तिगोवन दवरची. तुजे पाडे बुद्देचो अंदाज आयला म्हाका, दुसर्यांक फसोवन खावपाची तुजी येवजण समजल्या आनी स्वताची राखण करपाची तांक आतां आसा म्हज्यांत. तेन्ना ते तुजे पाडे बुद्देक कुलूप लाय आनी वच हांगसल्ल्यान. नातर आमचो राखणदार शेरा राजा येयत तर, तुजी राखण करपी कोण ना हांगा.” अशें बरेच कितें मोगलीन वागाक उलोवन दाखयलें अनी वागाक तें पटलेंय बी.
इतलें उलोवन मोगली तळयेंतल्यान वयर चडलो आनी चलपाक लागलो. वाग तळयेंतूच रावन ताका पळयत रावलो. अचकीत एक हार मोगलीच्या सामकार आयलो आनी मोगलीक खावपाची माण्णी करूंक लागलो, मोगली सादूर जालो. हारान मोगलीचेर उडी घेतली. मोगलीन आपल्या दोनूय हातांनी ताच्या गळ्याक घट्ट दाबून धरलो. हार घुस्मटलो. ताणें मोगलीच्या पुराय आंगाक घेरांव घातलो. दोगूय बरोच वेळ झुजले. सामकारचो तो भयानक देखाव पळोवन वाग अजापीत जालो. म्हजे इश्टागतीची गवाय दिवपाची हीच एक संद आसा अशें येवजून तो तळयेंतल्यान वयर आयलो आनी वचून हाराचे शेंपडेक धरून वोडलो, तेन्ना मोगली हाराच्या घेराव्या पासून मुक्त जालो आनी ताणें हाराचेर मुठीचो वार केलो. हार जखमी जावन जमनीर पडलो.
“मोगली मार ताका असो सोडूं नाका…!” वागान म्हणलें.
“ताका मारून हांव कितें करतलों…?” मोगलीन म्हणलें.
“ताका असो सोडलो जाल्यार तो सूड घेतलो एक दीस तुजो.” वागान सांगलें.
“ना, तो तशें करूंक शकना, ताका म्हजे शक्तीची जाण जाल्या आसतली.” मोगली.
“हय, आनी म्हाकाय जाली तुजे शक्तीची जाण, आतां तरी आमी इश्ट न्हय?” वाग.
“हय विचार करूं येता.” अशें म्हणून मोगली चलूंक लागलो. फाटल्यान वागूय आयलो. कांय वेळान हार शुद्धीर येताच…
“जावं बरो साल्वार हांव, ह्या मनशाच्या पुताक हांवें असोच समजलो ही म्हजी चूक आसली. आनीक नाका ताचे वाटेक वचूंक. अशे बडबडत तो गेलो. त्या म्हणसर मोगली आपल्या घरा पावलो. ताच्या फाटल्यान वागूय पावलो. मोगलीच्या फाटल्यान वागाक पळोवन अस्वल भियेलें आनी एक लाकडाचो कुडको काडून वागाक शिटकायलो.
“खबरदार… आनीक एक पावल जर फुडें घालीत तर. तूं म्हज्या पुताच्या फाटल्यान आमच्या घरा मेरेन पावलो. तुजी इतली हिम्मत…?” तेन्ना मोगलीन आपले आवयक सगली घडिल्ली गजाल सांगली आनी तिचो चुकीचो समज पयस जालो. मोगलीन वागाक आपलो इश्ट मानून घेतलो पूण अस्वलाक तरीय विस्वास नाशिल्लो. ती वागाक अजून दुबावाचेच नदरेन पळयताली. अस्वलान रोखडीच ती गजाल शेराराजाच्या कानार घातली, शेराय अजापीत जालो. हो वाग असो कसो सुदारूंक शकता…? तोवूय चिंतूंक पडलो.
(फुडें चलता)
अविनाश कुंकळकार
7875237830
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
