भांगरभूंय | प्रतिनिधी
पाजी इश्टीण सन्मिता स्कुलान शिकयता. म्हजें ऑफीस आनी ताची स्कुलान वचपाची वाट एकूच. देखून आमी जायते फावट एकामेकांक मेळटात. तें स्कुलांत घडिल्ल्यो एका परस एक सुरबूस काणयो म्हाका सांगता आनी आमी खळखळून हांसत प्रासा मेरेनची वाट पासार करतात. ताच्यो गजाली सांगून सोंपल्यो जाल्यार मात ‘भोंवन भोंवन व्हडें चोडणां!’ अशी आमगेली गत जाता. सदच्यो ऑफिसांतल्यो रडकाणयो सोंपून सोंपनात. मात सन्मिता कडेन खुब्ब बरे किश्शे आसतात. भुरग्यांची निरागसताय, उमळशीक, कांय फावट सुबेजपणां, मस्ती, तांची निखटी उर्बा, उमेद म्हाकाय दिसभराचो शीण विसरूंक मजत करता.
काल आमी मेळिल्ले कडेन सन्मिता सांगूंक लागलें, काल खंय तें भाशेच्या भुरग्यांक भाववाचक नामां शिकयतालें. “जातूंतल्यान एखाद्रे गजालीचो गूण, धर्म वा भाव समजता ताका म्हणटात भाववाचक नाम!” ताणें सांगलें. देख दिवंक ताणें म्हणलें, “गोड ह्या उतरांतल्यान निर्मल्लें ‘गोडवा’ हें भाववाचक नाम वा ‘धैर्य’, ‘गुलामगिरी’, ‘चांगुलपणा’ हीं बीन भाववाचक नामां. आतां तुमी सांगात पळोवया कांय भाववाचक नामां!”
एकलो भुरगो सट्ट करून उबो रावलो खंय आनी ताणें सांगलें, “टिचर, गोड – गोडवा, ते तरेन पाड – पाडवा!”
सन्मिता आनी म्हाका हांसून हांसून नाका पुरो जालें.
उलयतां उलयतां आमी बस स्टॅण्डार पावलीं. आमच्यो वाटो वेगळ्यो जाल्यो. हांवें फोंडेंची बस धरली. सन्मिता म्हापशेंचे बसीन बसलें. म्हाका जनेला कडेन जागो मेळ्ळो म्हूण खोस जाली. बस सुटली. बशींत चड गर्दी नाशिल्ली. रायबंदरा पावपाक दोन बायलो बशींत चडल्यो आनी म्हज्या सिटा मुखार मेकळे सुवातेर बसल्यो. त्यो दोगाय जाणा ताण खबऱ्यो मारताल्यो. एकली दुसरेक सांगताली. दुसरी पयलेक उतरांचो आदार दीत समजायताली.
“घर मोगऱ्याक परमळ ना! म्हणटात तें फट न्हय गो. पूण घरच्यांक सुदारतलो कोण ? व्हडले नंडेक नाका तें सांगून हांचे कान भरूंक जाय. तिगेलें उलोवप म्हणल्यार पाडसावेले कुंवाळे, काल धवशे आयज सांवळे!”
“सोंसूंक जाय. किदें करतलीं? पळस गेला घाटा, तीन पानां देंठा! सगले कडेन तीच गत गो!” दुसरेन समजायलें.
“बापायलें वेसन पुताक, बिंयेची कीड झाडाक! म्हणटात ते तरेन व्हडल्या देरालो सभाव मावा सारको…केस्तांवी! म्हजो घोव सादो! देखून हुंदरान केलें बीळ, सोरपान केलें बिराड अशांतली गत जाल्या आतां!”
“फुलू सुस्तार खोजनो, रगड्या खुस्तार सान्नां!” म्हणत दुसरेन पुस्ती जोडली.
“तांचीं भुरगींय बीन किटकीट करपी. मनशान ‘पचत तें खावचें आनी रुचत तें उलोवचें!’ पूण हांकां तसलें कांय लागना!” ती आनीक किदें किदें उलयतूच आसली. इतल्यान एक जाणटेलो बसींत चडलो. ताका जागो दिवपा खातीर एकली उठली. जाणटेलो सिटार बसलो. कांय वेळान टिकेट काडपाक कंडक्टर आयलो.
“आरे भिकूबाब! आयजूय बसीन खंय वता? जाणटेपणान इतलो भोंवता किद्याक?” कंटक्टरान विचारलें.
“आरे पापया कामां सोंपून सोंपनात आनी म्हाका कांय जायना रे! पोरणें सूप शेणान घट्ट तसो म्हातारो मनीस खाणान घट्ट!” कंडक्टर मुखार सरलो.
पोरणें गोंय काडून खोर्ले पावतगीर तो जाणटेलो देंवलो. परती ती बायलमनीस थंय बसली आनी तांच्यो खबऱ्यो सुरू जाल्यो. “जाणटेलीं म्हणटालीं, उमास येतली जाल्यार पुनव येवची रावता? हेय बीन दीस वतले. तांचीं वायटपणां तेंकांच!”
“नडीचें वता, बडीचें वचना! म्हणटात तेंच खरें… तूं बेश्टोच जीव आटोवं नाका.
बस बाणस्तारी पुलार पावली. लोक आपसांत उलोवंक लागले. फाटल्या दिसांनी जाल्ल्या भिरांकूळ अपघाताच्यो यादी परतून जाग्यो जाल्यो.
त्यो दोगूय बायलो भोम देंवल्यो. आतां बशींत बरीच खेट जाल्ली. आतां परत्यो थंय दोन बायलो बसल्यो. एकली मांय आनी दुसरी तिगेली सून आसुंये असो हांवें तांच्या उलोवण्या वयल्यान कयास केलो.
“घडे भरले बगर वडे मेळनात. कळ्ळें मगो? तूं तातूंत पडूं नाका.” मांय सुनेक सांगताली.
“पूण… आई! तीं भाभीलीं सोयऱ्यां कशीं उलयतात गे? तांच्या उलोवण्याक शीम मेर आसना.”
“हय… सारकें! पूण आमचे कडेन ओपार आसा…. जीब शिंदळ, खांद्यार कुदळ! वेळ येतगीर समजतलें तांकां.
इतल्यान तांच्या मदले एकले बायलेक कोणाचो तरी फोन आयलो. ती फोनार उलोवंक लागली. थोड्या वेळान खेट कमी जाली. त्या म्हज्या मुखारल्या सिटार बशिल्ले बायलमनशेक पांयां कडेन आशिल्ली सत्री दिश्टी पडली. कोणालीय तरी उरल्या आसत म्हूण तिणें कंडक्टराक आपयलो.
“आब्बा, ही सत्री भिकूबाबाली! विसरलो दिसता. फाल्यां हेच बसीर चडल्यार बरो आसा! नाजाल्यार ‘नायक रिवणां, सांतली कुसमणां! अशी गजाल जातली.” म्हणत कंडक्टर ती सत्री घेवन मुखार गेलो. करतां करतां बस फोंड्यां बस स्टॅण्डार पावली. लोक देंवतासर हांव ड्रायव्हर आनी कंडक्टराल्यो खबऱ्यो आयकतालें. कंडक्टर ड्रायव्हराक सांगतालो, “गॅरेजींतलें काम बेगीन सोंपोवन यो! कांय व्हडलेंशें ना रे तें! बेगीन यो हां… नाखटा कामाक कुराड असलें करूं नाका!” म्हणत कंडक्टर ड्रायव्हराक परतो परतो शिटकायतालो. हांव निमणे कडेन बसींतल्यान देंवलें. आतां तुमी म्हणटलीं, हें फकत हाच्यो ताच्यो खबऱ्यो आयकत रावता म्हणून! ना अशें ना!
आमचे कडेन ओपार वापरतात, ‘कावळ्याचो दोळो तवश्यार आनी माजराचो दोळो भोपश्यार!’ ते तरेन म्हजे दोळे आनी कान कोण किदें उलयता आनी कसो हेल घेवन उलयता हेंच तेळत आसता अशें म्हणल्यार अतिताय जावची ना.
तन्मयी सहकारी
7350360865
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
