अगली मोगली – 4

भांगरभूंय | प्रतिनिधी

दुसऱ्या दिसा सकाळींच शेरा अस्वलाच्या घरा पावलो. शेराक इतल्या सकाळीं आपल्यागेर आयला तें पळोवन अस्वल पयली भियेलें. मागीर ताणें शेराक येवकार दिलो आनी बसपाक सांगलें. शेरान बसून घेतले आनी आपणाक सुचिल्लो उपाय अस्वलाक सांगलो. अस्वलाकूय उपाय मानवलो आनी दोगांयनी मेळून कशें आनी कितें करचें तें थारायलें. दोन दिसा उपरांत सगलीं मेळून रानांत भितर एक भोंवडी करपाची असो तांणी निर्णय घेतलो. त्या दिसभराचे भोंवडेंत सगल्याचें मनोमिलन जातलें. नाचप, खेळप, खावप, जेवप, मजा करप आसतलें. अशें पुराय रानांतल्या जनावरांक कळीत केलें. त्या दिसा सगलीं हांगा-थंय नाचता-खेळटा आसतनाच वाग ते संदेचो फायदो जरूर घेवंक सोदतलो अशें शेरान अस्वलाक सांगून दवरलें. देखून आपूण सादूर रावचें अशेंय सांगलें. थरल्या प्रमाण सगलीं जाणा भोंवडेक वचपाक भायर सरलीं. थारायल्ल्या अमूक जाग्यार तीं सगलीं मेळ्ळीं. आपल्या राना पसून पयस एका खर रानांत तीं भोंवडे खातीर पाविल्लीं. थंय पावना फुडें शेरान तांकां शिटकायलें.
“आयचो दीस तुमचो सगल्यांचो. देखून तुमकां जाय तें तुमी करपाचें. खेळपाचें, नाचपाचें, हांसपाचें वा पदा म्हणपाची. पूण एकामेकां कडेन जगळपाचे ना. दुसर्‍याक वायट दिसता तशें कितेंच करपाचें वा उलवपाचें ना. मस्तेपणां करात पूण स्वताची जतनाय घेवन, आपल्याच जिवाक धपको बसता तसलें कितें करूं नाकात. चलात, आतां पसून तुमचो वेळ सुरू…”
राजाचे सुचोवणे उपरांत सगलीं आपआपल्यांत मग्न जालीं. थोडीं धरच्यांनी खेळटालीं, थोडीं लिपच्यांनी खेळटालीं. जाल्यार थोडीं पदां गावन अन्ताकशरीचो खेळ खेळटालीं. पूण वाग मात एकलोच कसल्या तरी विचारांत आशिल्लो. तो बगर बगर मोगलीकूच पळयतालो. मोगली वता थंय तो वतालो, मोगली बसल्यार तो ताचे कुशीक बसतालो. शेरा अनी अस्वल दुसरे कांयच करनाशिल्लीं. तीं फकत वागाचेर नदर दवरून आशिल्लीं.
दनपारचो वेळ जाल्लो. सूर्य मात्यार आयिल्लो. गरमीचे दीस आशिल्यान वत बरेंच कडक आशिल्लें. आतां कांय वेळ तळ्यांत थंड उदक न्हावचें अशें शेराक दिसलें आनी ताणें सगल्यांक तशें सुचयलें. शेरा राजान आदेश दिताच सगल्यांनी तळ्यांत उडी घेतलीं आनी उदकांत पेवन मजा करूंक लागलीं. पूण मोगली मात तळ्यांत देंवूंक नाशिल्लो आनी वागूय बी…
“आरे तूं थंय कित्याक बसला, थंड उदक न्हावूशें दिसना तुका…?” शेरान वागाक विचारलें.
“ना म्हाका थंडी जाल्या न्हय, देखून हांव थंड उदकांत देंवना. तुमी करात मजा. हांव हांगाच रावन पळयतां तुमकां.” वागान म्हणलें.
“बरें तर. बस तूं थंय एकलोच. मोगली तूं यो हांव तुका पेंवंक शिकयतां.” शेरान मोगलीक उदकांत देंवपाक सांगलें. पूण मोगलीक उदकाचो भंय दिसतालो देखून ताणें आंग मारलें.
“ना राजानो! म्हाका उदकाचो भंय दिसता.” मोगलीन म्हणलें.
“हय प्रत्येकान उदकाक भिंवंक जाय. देखून ताणें पेंवंक शिकूंक जाय. जेन्ना तूं पेंवंक शिकतलो तेन्ना तुजो भंय पयस जातलो. आतां निर्बय जावन मार उडी, आमी आसात तुज्या सांगताक.” शेरान मोगलीक धीर दिलो. त्या धिराच्या आदारान मोगलाचो आत्मविश्वास वाडलो. ताणें कसलोच विचार करिनासतना तळ्यांत उडी मारली आनी आपले हात पांय मारून पेंवंक लागलो. ताच्या फाटल्यान वागानूय उडी मारून मोगलीक घट धरलो. तें पळोवन शेरा ताचेर आड्डलो.
“सोड ताका, वागा हांवें सांगला सोड ताका…!” वागान भियेवन मोगलीक सोडलो.
“हांवें ताका तो बुडत म्हणून घट धरिल्लो. हरशी कित्याक न्हय.” वागान भियेत भियेत म्हणलें.
“तें हांवें तुका विचारूंक ना आनी तुवें ताका कित्याक घट धरिल्लो तेंवूय हांव जाणां. फाटले बरेच दीस हांव पळयतां तुजीं तीं नाटकां. ” शेरान मोगलीच्या हाताक धरून ताका आपले वटेन घेतलो.
“म्हजीं कसलीं नाटकां शेरा…?” वागान शेराक जाप विचारली.
“फाटल्या दिसांनी भुरगीं ना जाल्ल्याच्यो घडणुको घडल्यात. त्यो म्हज्या कानार पडल्यात आनी तीं ना जावपाचें कारणूय समजलां म्हाका.”
“जाल्यार ताचे कडेन म्हजी कितें सोयरीग?” अशें विचारून वाग तळ्यांतल्यान वयर सरलो.
“आतां खंय वता रे..?” शेरान विचारलें.
“म्हाका एक गरजेचें काम याद जालां. हांव वतां.” अशें गडबडीत म्हणून तो गेलो.
“हां पळयला न्हय हाका…! चोर सांपडलो, शेरान अस्वलाक म्हणलें.
“हय राजानो, आमी येवजिल्ले येवजणेक यश मेळ्ळें.” अस्वलान आपलें मन हलकें केलें आनी उपरांत सगलीं आपआपल्या घरा परतलीं.
स म्हयन्यां उपरांत एक दीस दनपारच्या वेळार मोगली एकलोच तळ्यांत न्हातालो. तळ्यांतल्या नितळ उदकांत भंयमुक्त पेंवतालो. मदींच उदकांतल्यान वयर सरतालो, परत उदकांत उडी मारतालो. अशे
तरेन तो तळ्यांतल्या थंड उदकाचो अनंद घेतालो.
तो लज नाशिल्लो वाग पयसुल्ल्या झाडांच्या आडसाक रावन ताका पळयतालो. आतां हेच संदेचो फायदो घेतल्यार बरो अशें येवजितालो. ल्हवू ल्हवू चोरया पावलांनी तो तळये सरीं आयलो. मोगली उदकांत न्हाता तें पळोवन आपुणूय उदकांत देंवलो. सामकार वागाक पळोवन मोगलीन भंयान आंग काडलें. पूण खिणांतूच सादूर जालो आनी त्या वागाचें आपल्याक पडिल्लेंच ना अशें मानून पेंवंक लागलो.
(फुडें चलता)

सऱ्या दिसा सकाळींच शेरा अस्वलाच्या घरा पावलो. शेराक इतल्या सकाळीं आपल्यागेर आयला तें पळोवन अस्वल पयली भियेलें. मागीर ताणें शेराक येवकार दिलो आनी बसपाक सांगलें. शेरान बसून घेतले आनी आपणाक सुचिल्लो उपाय अस्वलाक सांगलो. अस्वलाकूय उपाय मानवलो आनी दोगांयनी मेळून कशें आनी कितें करचें तें थारायलें. दोन दिसा उपरांत सगलीं मेळून रानांत भितर एक भोंवडी करपाची असो तांणी निर्णय घेतलो. त्या दिसभराचे भोंवडेंत सगल्याचें मनोमिलन जातलें. नाचप, खेळप, खावप, जेवप, मजा करप आसतलें. अशें पुराय रानांतल्या जनावरांक कळीत केलें. त्या दिसा सगलीं हांगा-थंय नाचता-खेळटा आसतनाच वाग ते संदेचो फायदो जरूर घेवंक सोदतलो अशें शेरान अस्वलाक सांगून दवरलें. देखून आपूण सादूर रावचें अशेंय सांगलें. थरल्या प्रमाण सगलीं जाणा भोंवडेक वचपाक भायर सरलीं. थारायल्ल्या अमूक जाग्यार तीं सगलीं मेळ्ळीं. आपल्या राना पसून पयस एका खर रानांत तीं भोंवडे खातीर पाविल्लीं. थंय पावना फुडें शेरान तांकां शिटकायलें.
“आयचो दीस तुमचो सगल्यांचो. देखून तुमकां जाय तें तुमी करपाचें. खेळपाचें, नाचपाचें, हांसपाचें वा पदा म्हणपाची. पूण एकामेकां कडेन जगळपाचे ना. दुसर्‍याक वायट दिसता तशें कितेंच करपाचें वा उलवपाचें ना. मस्तेपणां करात पूण स्वताची जतनाय घेवन, आपल्याच जिवाक धपको बसता तसलें कितें करूं नाकात. चलात, आतां पसून तुमचो वेळ सुरू…”
राजाचे सुचोवणे उपरांत सगलीं आपआपल्यांत मग्न जालीं. थोडीं धरच्यांनी खेळटालीं, थोडीं लिपच्यांनी खेळटालीं. जाल्यार थोडीं पदां गावन अन्ताकशरीचो खेळ खेळटालीं. पूण वाग मात एकलोच कसल्या तरी विचारांत आशिल्लो. तो बगर बगर मोगलीकूच पळयतालो. मोगली वता थंय तो वतालो, मोगली बसल्यार तो ताचे कुशीक बसतालो. शेरा अनी अस्वल दुसरे कांयच करनाशिल्लीं. तीं फकत वागाचेर नदर दवरून आशिल्लीं.
दनपारचो वेळ जाल्लो. सूर्य मात्यार आयिल्लो. गरमीचे दीस आशिल्यान वत बरेंच कडक आशिल्लें. आतां कांय वेळ तळ्यांत थंड उदक न्हावचें अशें शेराक दिसलें आनी ताणें सगल्यांक तशें सुचयलें. शेरा राजान आदेश दिताच सगल्यांनी तळ्यांत उडी घेतलीं आनी उदकांत पेवन मजा करूंक लागलीं. पूण मोगली मात तळ्यांत देंवूंक नाशिल्लो आनी वागूय बी…
“आरे तूं थंय कित्याक बसला, थंड उदक न्हावूशें दिसना तुका…?” शेरान वागाक विचारलें.
“ना म्हाका थंडी जाल्या न्हय, देखून हांव थंड उदकांत देंवना. तुमी करात मजा. हांव हांगाच रावन पळयतां तुमकां.” वागान म्हणलें.
“बरें तर. बस तूं थंय एकलोच. मोगली तूं यो हांव तुका पेंवंक शिकयतां.” शेरान मोगलीक उदकांत देंवपाक सांगलें. पूण मोगलीक उदकाचो भंय दिसतालो देखून ताणें आंग मारलें.
“ना राजानो! म्हाका उदकाचो भंय दिसता.” मोगलीन म्हणलें.
“हय प्रत्येकान उदकाक भिंवंक जाय. देखून ताणें पेंवंक शिकूंक जाय. जेन्ना तूं पेंवंक शिकतलो तेन्ना तुजो भंय पयस जातलो. आतां निर्बय जावन मार उडी, आमी आसात तुज्या सांगताक.” शेरान मोगलीक धीर दिलो. त्या धिराच्या आदारान मोगलाचो आत्मविश्वास वाडलो. ताणें कसलोच विचार करिनासतना तळ्यांत उडी मारली आनी आपले हात पांय मारून पेंवंक लागलो. ताच्या फाटल्यान वागानूय उडी मारून मोगलीक घट धरलो. तें पळोवन शेरा ताचेर आड्डलो.
“सोड ताका, वागा हांवें सांगला सोड ताका…!” वागान भियेवन मोगलीक सोडलो.
“हांवें ताका तो बुडत म्हणून घट धरिल्लो. हरशी कित्याक न्हय.” वागान भियेत भियेत म्हणलें.
“तें हांवें तुका विचारूंक ना आनी तुवें ताका कित्याक घट धरिल्लो तेंवूय हांव जाणां. फाटले बरेच दीस हांव पळयतां तुजीं तीं नाटकां. ” शेरान मोगलीच्या हाताक धरून ताका आपले वटेन घेतलो.
“म्हजीं कसलीं नाटकां शेरा…?” वागान शेराक जाप विचारली.
“फाटल्या दिसांनी भुरगीं ना जाल्ल्याच्यो घडणुको घडल्यात. त्यो म्हज्या कानार पडल्यात आनी तीं ना जावपाचें कारणूय समजलां म्हाका.”
“जाल्यार ताचे कडेन म्हजी कितें सोयरीग?” अशें विचारून वाग तळ्यांतल्यान वयर सरलो.
“आतां खंय वता रे..?” शेरान विचारलें.
“म्हाका एक गरजेचें काम याद जालां. हांव वतां.” अशें गडबडीत म्हणून तो गेलो.
“हां पळयला न्हय हाका…! चोर सांपडलो, शेरान अस्वलाक म्हणलें.
“हय राजानो, आमी येवजिल्ले येवजणेक यश मेळ्ळें.” अस्वलान आपलें मन हलकें केलें आनी उपरांत सगलीं आपआपल्या घरा परतलीं.
स म्हयन्यां उपरांत एक दीस दनपारच्या वेळार मोगली एकलोच तळ्यांत न्हातालो. तळ्यांतल्या नितळ उदकांत भंयमुक्त पेंवतालो. मदींच उदकांतल्यान वयर सरतालो, परत उदकांत उडी मारतालो. अशे
तरेन तो तळ्यांतल्या थंड उदकाचो अनंद घेतालो.
तो लज नाशिल्लो वाग पयसुल्ल्या झाडांच्या आडसाक रावन ताका पळयतालो. आतां हेच संदेचो फायदो घेतल्यार बरो अशें येवजितालो. ल्हवू ल्हवू चोरया पावलांनी तो तळये सरीं आयलो. मोगली उदकांत न्हाता तें पळोवन आपुणूय उदकांत देंवलो. सामकार वागाक पळोवन मोगलीन भंयान आंग काडलें. पूण खिणांतूच सादूर जालो आनी त्या वागाचें आपल्याक पडिल्लेंच ना अशें मानून पेंवंक लागलो.
(फुडें चलता)

अविनाश कुंकळकार
7875237830