भांगरभूंय | प्रतिनिधी
अस्वलान अगलीक (आपले धुवेक) वेंगेंत घेवन म्हणलें.
“बाय, त्या वागदादा पासून तुमी दोन हात पयसूच रावात हां. म्हाका ताचीं लक्षणां बरीं लागनात. तो तुमकां आफयल्यार बी ताच्या म्हर्यांत वचनाकात. कितेंय खावपाक दिता जाल्यार तुमी तें घेवनाकात आनी तशें भैयाकूय समजाय. तुजो भैया ह्या रानांत नवी जात, ताचेर जायत्या दुस्मानाची वायट नदर आसूं येता. ताका मारून खावपाचो जायत्या जाणांचो बेत आसूं येता. देखून आमी ताचो पावला पावलांक सांबाळ करचो पडटलो. जो मेरेन तो आत्मनिर्भय जायना.”
अस्वलान आपले धुवेक इतलें सगलें सांगता म्हणल्यार तें केन्ना ताचे मांडयेर न्हिदलें तें तिकाच कळ्ळें ना आनी जें कितें आपणें आपले धुवेक सांगलां तें सगलें फुकट गेलें म्हणपाचें तिका जाणवलें. ताणें ल्हवूच दोगायकूय हांतुणार न्हिदयलीं आनी ती फुडल्या कामाक लागली.
पयरचे ते घडणुके उपरांत मोगली फाटले दोन दीस भियेल्या भियेल्या वरी दिसतालो. एकाच जाग्यार एकलोच बसून कितें तरी येवजितालो. भायर खेळपाक वचनासलो. सांज वेळार पासयेकूय वचनासलो. फाटले दोन दीस हें सगलें अगली पळयतालें आनी येवजितालें. ‘भैया अजुनूय भंयांतूच आसा, ताचो भंय पयस कसो करपाचो.’ ताणें ही गजाल आपल्या बापायक सांगली. बापूय बी चिंतूंक लागलो. आवयक तर पयलींच खबरी आशिल्ली. ताणें ही गजाल शेराराजाक सांगपाची थारयली आनी मोगलीकूच घेवन तीं सगलीं राजा सरीं गेलीं.
शेराराजान तांकां आपणागेर येवकार दिलो. अस्वलान राजाक पयर घडिल्ली सगली गजाल सांगली. आयकून राजाकूय दचको बसलो. असलो घातकी, दुश्ट आपल्या रानांत आसप हें आमच्या भुरग्यां खातीर खूब घातक आसा. अशें येवजून हाचेर कितें तरी उपाय सोदचो पडटलो असो ताणें आपल्याच मनांत निश्चय केलो आनी एक गजाल ताणें अस्वलाक विचारली.
“अस्वल आका, एक सांग गा म्हाका…! फाटल्या दिसांनी हरणाची आनी सोंशाचीं भुरगीं ना जाल्ल्याची खबर तुवें आयकल्ली?”
“हय शेराराजा, आयकल्ली ती गजाल आनी तीं भुरगीं ना जावपाचें कारण तो हरामी वागूच आसतलो असो म्हाका दुबाव येता.” अस्वलान आपले विचार मांडले.
“हय आका म्हाकाय तशेंच दिसता, देखून आमी आमच्या भुरग्यांची जतनाय घेवचे खातीर कसली तरी येवजण येवजुची पडटली. त्या सगल्यां घडणुकां फाटल्यान वागाचोच हात आसा हें आमी सिद्ध करून ताका ताच्या कर्तुबाची ख्यास्त दिवची पडटली.” शेराराजान उपाय सुचयलो आनी तांकां तो मानवलो.
“बरें राजानो, आतां येतात आमी, काळोख जावचे पयलीं गेल्लीं बरीं.” आनी तीं चलूंक लागलीं.
“हय चलात आनी भुरग्याक सांबाळून… हांव कितें तरी माण्णी करून तुमकां कळयतां.” ती गेल्या उपरांत शेरा राजा बरोच बेचैन जावन हे वटेन ते वटेन पासय मारीत कितें तरी येवजिता आसतनाच एक सोंसो आपलो जीव हातांत घेवन धांवताना ताका दिसलो. शेरा राजान वेळ वगडाय नासतना ताच्या फाटल्यान धांवत ताची फाट धरली आनी ताका विचारलें.
“आरे सोंशा असो जीव वचसर कित्याक धांवता तूं, मळब बी पडलें कितें तुजेर?” सोंसो बाबडो भंयान कडकडटालो, भंयान ताचे कान बसून कानांतल्यान सुन्न असो आवाज येतालो, घामान ओलो जाल्लो, दोळ्यांनी दुकां भरून सामकारचें चित्र स्पश्ट दिसना आशिल्लें. एकल्याच्या चपक्यांतल्यान सुटून दुसर्याच्या तोंडांत सांपडलो अशें येवजून रडटालो.
“राजानो म्हाका खावं नाकात! म्हाका वचूंक दियात राजानो. तुमी म्हाका खावं नाकात!! सोंशान आपल्या जिवाची भीक मागले वरी राजाक विनवणी केली.
“कोण खाता तुका अनी इतलो कित्याक भियेला तूं.” शेरान विचारलें.
“बरोच वेळ जालो एक वाग म्हजे फाटीक लागला, कसो तरी हांवें ताका चुकोवन हांव हे वटेन सरलों.” सोंशान खरशेत सांगलें.
“त्या वागाचें कितें तरी करचें पडटलें. यो तूं, थोडो वेळ विसव घे हांगा, मागीर हांव तुका तुज्या घरा पावयतां आनी त्या वागाकूय पळयतां.” अशें म्हणून शेरान सोंशाक धीर दिलो. इतल्यान धांवत धांवत एक कोलो थंय पावलो. पूण शेराक पळोवन आपले धांवते पांय थारयले आनी थोडो फाटी सरून कूस मारपाचे तयारेंत आशिल्लो, पूण शिवाचे नदरेंतल्यान तो सुटलो ना. शेरान ताका पळयताच ताचेर एक धेंगसो घालो.
“कितें करता रे तूं. हांगा आनी कोणाची फाट घेतालो…?” शेरान विचारलें.
“ना राजानो हांव असोच धांवपाचो सराव करतालों.” कोल्यान गडबडून म्हणलें.
“राजानो हो कोलोय बी आसलो वागा वांगडा म्हाका धरूंक.” सोंशान शेराक सांगलें.
“होय आसलो वागाच्या सांगातान? हें तुवें म्हाका पयलीं कित्याक सांगूंक ना तर.” शेरान विचारलें.
“हांव भियेल्लों राजानो, ते खातीर तें तुमकां सांगूंक विसरलों.”
“हय रे… तुंवूय आसलो त्या दुश्ट वागा वांगडा.” शेरान ताका तापोवन विचारलें.
“ना राजानो, हांव न्हय तो. दुसरो कोणूय आसत.” कोलो बडबडलो.
“हांगा यो रे…! फोट उलयता? हांगा यो पयलीं…!!” शेराचें चाळवलें.
कोलो भियेत भियेत शेरा म्हर्यान आयलो आनी रडून चूक जाली म्हणून माफी मागूंक लागलो.
शेरान हे खेप ताका माफ केलो, पूण दुसरे खेप माफी ना अशें शिटकायलें.
मागीर कोल्यान थंयसल्यान कूस मारली आनी शेरान सोंशाक ताच्या घरा पावयलो.
सोंशाक पावोवन येतना तो वागाचेच बाबतींत येवजितालो. आनीक जर ह्या वागाक ओगी रावल्यार ताचें चड जातलें हें ताका खबर आशिल्लें. तो घरा पावता म्हणसर ताका एक उपाय सुचलो. अस्वलाचे मजतीन हो उपाय करून पळोवचो अशें ताका दिसलें आनी
दुसर्या दिसा सकाळीं अस्वलाक मेळपाचें थारायलें.
(फुडें चलता)
अविनाश कुंकळकार
7875237830
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
