भांगरभूंय | प्रतिनिधी
अामच्या गांवांत भुसारी दुकान चलोवपी हरीबाबाल्या लग्नाक पन्नास वर्सां जालीं म्हूण तांणी व्हड दबाजो आयोजीत केल्लो. तांचीं सगलीं सोयरीं धायरीं आयिल्लीं. हांवूय सांजवेळार सांस्कृतीक कार्यावळ सुरू आसतना थंय पावलें. कोण गितां गावन दाखयताले, कोण आप उलोवप सादर करतालीं, ल्हान भुरगीं बडबड गितां म्हणून दाखयतालीं. करतां करतां कार्यावळीक बरोच रंग चडलो. हरीबाब आनी दामिनी वयनी नटून-थटून स्टेजीर बशिल्लीं. एकल्याचें गाणें म्हणून सोंपलें आनी हरीबाबालो मेवणो स्टेजीर चडलो. तांणी पोरण्यो गजाली सांगपाक सुरवात केली.
“आमगेलें दामिनी ल्हान आसतना लेगीत गाणें म्हण म्हणलें काय एकूच गाणें म्हणटालें, “निशिदिनी मनी धरीला, हरीला…..!!” माटवांत हांसो फुल्लो.
जेन्ना हरीबाब आमचो भावोजी म्हूण थारलो तेन्ना मागीर हांव दामिनीक केन्ना केन्ना फकांडांनी म्हणटालों, “आवडीने भावे हरीनाम घेसी, तुझी चिंता त्यासी सर्व आहे !!” परत एक फावट सगलीं जाणां खो खो करून हांसलीं.
उपरांत हरीबाबाले भाचयेन तांची मुलाखत घेवंक सुरवात केली. सुरवेक ताणें प्रस्न केलो, “हरीमामा आनी दामिनीमामी… तुमचें लग्न कशें थारलें, ते विशीं आमकां सांगात.” हरीबाबान उलोवंक सुरवात केली. “म्हजें लग्न जावचे पयलीं म्हगेल्या एका आमिगालें लग्न जाल्लें. ती आमगेली भाभी पोरण्या गोंयची. आमचे कडेन ओपार वापरतात… .. ‘फुडलो पडल्यार फाटलो हुशार!’ ते प्रमाण हांवें पयलींच थारायिल्लें पोरण्या गोंयची सोयरीगत आयल्यार करप ना. उपरांत कर्म धर्म संयोगान कुडचडेंची दामिनीली सोयरीगत आयली आनी आमचें लग्न थारलें.” प्रेक्षकां मदीं कांय जाण हांसताले, कांय जाण एकामेकांच्या कानांत फुतफुत्ताले. उपरांत दामिनी वयनी उलोवंक लागली. “आमगेल्या घरा ‘सांगत ती चाकरी आनी दीत तो मुशारो’ ह्या न्यायान दादालें उतर चलतालें. देखून हांची सोयरीगत आयली तेन्ना नक्षत्राक बी पडटा तें पळोवन दादान घरांत सांगिल्लें, ह्या चल्याक आनी ना म्हणप ना.”
“तुमगेलें लग्न जाल्लें तेन्ना मामालो पसरो काय नाशिल्लो. मागीर त्या तेंपार तुकां खूब अॅडजस्टमॅण्ट करची पडली?” भाचयेन मामीक फुडलो प्रस्न विचारलो. “ना, खूब तकालस घेवची पडली, पयशांची चणचण सोंसची पडली अशें कांय जावंक ना. तेन्ना हे खणीर कामाक वताले. आमी खावन जेवन सुखी आशिल्लीं.” मामीन सांगलें. “आमकां ल्हानपणा सावन शिकवण दिल्ली, ‘पयनीं जोडचें, रुपयांनी खर्चूचें.’ देखून ‘दिसलो गुंडो, घेतलें कपल!’ अशे तरेन कोणेंच केन्ना पयसो वगडावंक ना आनी देखुनूच हांव पन्नाशींत बंगलो बादूंक पावलों.” अशें हरीबाबान फुडें सांगलें.
“मामा, आपूण पसरो चालू करचो अशें तुका केन्ना दिसलें आनी किद्याक?” भाचयेन फुडलो प्रस्न विचारलो.
“पयलीं दुदा धंदो केलो. उपरांत गायो विकल्यो. ‘शेणा दुडू तणा बाद!’ म्हणटात तें फट न्हय. उपरांत मायनीर पसरो चलोवपी धुमेकाकाल्या पसऱ्यार हांव सांजभर पेपर वाचीत बसतालों. धुम्याक भरपूर गिरायक जातालें. थंयसर बारीक सारीक गजाली शिकून घेतल्यो आनी मागीर तिठ्या वयल्या चद्रकांताल्या लोजांत पसरो चलोवपाचें थारायलें.”
“ताचे पयलीं हांणी म्हशी विकत्यो घेवपाच्यो थारायिल्ल्यो. पूण…” दामिनी वयनी उलयताली. “तूं मातशी उगी राव पळोवया….” हरीबाबान तिका शिटकायलें. “म्हशी घेवपाच्यो थारायिल्ल्यो. पूण… ‘करूंक गेलो गणेस, जालें केगदें!’ अशांतली गत जाली. मानाय आशिल्लो पूण तोय बीन ‘हर म्हळ्यार भर’ करतालो. देखून पसरोच बरो म्हणत फुडें सरलो.” हरीबाबान जाप दिली.
“आत्तां आमकां मामा – मामी कशीं झगडटात काय हाची एक ल्हानशी झळक पळोवपाक मेळ्ळी. मामी, आतां तूं सांग… . तुमच्या मदीं झगडीं जालीं जाल्यार नमतें कोण घेता?”
“मुळांत ‘घोवा बायलेचें इशें आनी मदीं उलयता तें पिशें!’ अशी म्हणणी आसा. देखून आमच्या झगड्यां मदीं तूं पडूं नाका!” हरीबाबान म्हणलें आनी माटवांत खसखस पिकली.
“तेदे वेळार एकामेकां कडेन सदळसाणेन उलोवपाची पद्दतूच नाशिल्ली. देखून आमचीं व्हडलीशीं झगडींय जाय नाशिल्लीं.”
“ही रागार – फुगार जाली जाल्यार एक दीस मोनेळ आसतालो….. मागीर हांव हिका चांफ्या फुलां हाडून दितालों. तीय बी खूश, हांवूय बी खूश.” हरीबाबान सांगलें.
“मामा, आयज बाजारांत ‘महालक्ष्मी मार्ट’ ह्या नांवान तुमचें व्हडलें दुकान आसा. ते विशीं किदें सांगूंक सोदतात?”
“एका खतखत्यान कुळीत शिजना!’ अशी ओपार जाणटेलीं वापरतालीं. ते प्रमाण खंयच्याय काम – धंद्यांत बेगोबेग येस मेळना. सुमार पंदरा वर्सांचे कश्ट म्हणल्यार हें म्हजें ‘महालक्ष्मी मार्ट’ अशें हांव म्हणन. रात दीस पसऱ्याचोच विचार करीत, शक्कल लडयत धंदो वाडयलो. चडट्यो, देंवत्यो पार केल्यो. जिणेंत ‘पडटा तो वाडटा!’ हें लेगीत तितलेंच खरें! कश्टाचें फळ निमणें गोडूच आसता इतलें मतींत धरपाचें.” हरीबाबान प्रामाणीकपणान जाप दिली.
“मामी, आतां निमणो प्रस्न तुका!” म्हणत भाचयेन प्रस्न विचारलो. “पन्नास वर्सांच्या सुखी संवसाराचें गमक किदें?”
दामिनी वयनीन म्हणलें, “गमक आनी किदें? जिणेंत जशीं मोडणां आयलीं तशेच खोशेचे खिणूय आयले. सूख आसतना भुल्लुसून वचुंना….. पिडेस्त आसतना गळसणून वचूंक ना. थोडे भितर सांगपाचें जाल्यार म्हजे आवयन, मांयन दिल्ली सोंशीकपणाची शिकवण खुब्ब मोलाची थारली.” वयनी उलयली आनी ताळयांचो पावस शिंवरलो.
“एके वळींत सांगपाचें जाल्यार ‘पायन दिल्लें सरलें, मांयन दिल्लें उरलें.’ हीच ओपार वापरची पडटली.” हरीबाबान म्हणलें.
मुलाखत सोंपली आनी जेवणां सुरू जालीं. सगल्यांनी जेवणाचो आस्वाद घेत खोशी उक्तायली. अशे तरेन हरीबाब आनी दामिनी वयनील्या लग्नाचो वाडदीस मोटे उमेदीन मनयलो.
तन्मयी सहकारी
7350360865
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
