अगली मोगली – 1

भांगरभूंय | प्रतिनिधी

दनपारच्या वेळार अचकीत रानांत उजो लागलो. रानांतलीं सगलीं जनावरां आपआपलो जीव वाटोवंक हांगा थंय धांवंक लागलीं. ल्हवू ल्हवू उजो वाडत वतालो. तो पालोवपाचो यत्न कोणूच करिनासलो. सगलीं जाणां आपलो जीव वाटोवपाक वाट मेळत तशीं धांवतालीं. सगल्यांनी तळ्याचे दिकेन धांव घेताली. थंय तळ्याचे देगेर एका मोट्या झाडाच्या पोंदांक सगल्यां जनावराचो राजा शेरा (शींव) सुशेग घेतालो. त्या सगल्यांच्या बोवाळांत ताका जाग आयली आनी तो उठलो. उठून पळयत जाल्यार सगलीं जनावरां आपआपलो जीव हातांत घेवन तळ्याचे वटेन धांवत येतालीं तीं ताका दिसलीं. हांचें कितें जालां आसतलें हें यवजिता म्हणल्यार तीं सगलीं थंय येवन रावलीं. शेरान धांवपाचो हेतू विचारलो. तांणी एकएकल्यान आपआपले परीन
रानांत उजो लागिल्ल्याचें शेराक सांगलें.
पूण उजो कसो लागलो हें सांगतलो जाल्यार कोणाकूच खबर नाशिल्ली. तीं उज्या पासून बरींच पयस पाविल्लीं आनी उजोय बी बरोच नेटान पेट्टालो हें वयर सरतल्या धुवराच्या लोटा वरवीं कळटालें. शेरान तांकां सगल्यांक घेवन उजो लागिल्ले कडेन वचपाचें
थारायलें.
“उजो कसो पेटलो वा कोणें पेटयलो हें म्हाका कळूंक जाय” अशें म्हणून तो मुखार चलूंक लागलो आनी फाटल्यान तीं सगलीं…
तीं चलता आसतनाच वाटेर तांकां अस्वल मेळ्ळें. ताणें तांकां रावंक सांगलें.
“तुमी सगलीं खंय वतात…?” अस्वलान विचारलें.
“तुका खबर ना…! थंय आमच्या रानांत पुर्वे कडेन उजो लागला.” शेरान म्हणलें.
“हय, जाणां हांव…! आनी तुमकां हेंच सांगूंक हांव तुमच्या म्हर्‍यांत येतालें.”
“आतां ताची गरज ना! आमकां कळ्ळा उजो लागल्या तें. पूण उजो कसो लागला हें कोणाकूच खबर ना. देखून आमी थंय वचून चवकशी करपाची म्हणत, तूं येता तर चल आमचे वांगडा.” अशें म्हणून शेरा आनी बाकीचीं सगलीं जनावरां उजो लागला ते दिकेन चलूंक लागलीं. अस्वलान कांय वेळ येवजिलें आनी धांवत वचून तांची फाट घेतली आनी शेराक उलो केलो.
“राजानो, राजानो आयकयात. हांव कितें सांगतां तें आयकून घेयात.” तीं सगलीं धांवतालीं, फाटल्यान अस्वलूय धांवतालें. धांवतां धांवतां तें राजाक सांगपाचो यत्न करतालें.
“राजानो तो उजो कसो लागलो ती खबर आसा म्हाका!” ताणें धांवतनाच शेराक सांगलें. तें आयकून राजा सयत सगलीं जनावरां जाग्यारूच
रावलीं.
“तुमी फुडें वचून पळयात आनी जमता जाल्यार उजो पालोवपाचो यत्न करात.” शेरान म्हणलें. सगलीं जनावरां फुडें गेलीं. शेरा अस्वला म्हर्‍यांत थंयच रावलो. ताणें ताका विचारलें.
“सांग कसो लागलो उजो, कोणें लायलो…?
” आयज दनपारा जेवल्या उपरांत हांव विसव घेवंक म्हूण झाडा पोंदांक आड पडिल्लें. तर अचकीत वयर मळबांत एक मोट्टो आवाज जाल्ल्यान म्हजे दोळे उगडले. हांवें पळयलें त्या आवाजान एक उज्याचो कुडको येवन धर्तरेर पडलो अनी हांव ताका पळयत उरलें. थोड्याच वेळान म्हज्या पोटार कितें तरी पडलें, हांव उठून उबें रावलें आनी पळयत तर एक सोबीत, नाजूक ल्हान स म्हयन्यांचो मनशाचो भुरगो म्हज्या पोटार पडिल्लो. तो बेसुद्द जाल्लो, हांवें ताका उखलून म्हज्या हड्ड्याक लायलो. म्हजे अंगाचे उबेंत तो थोड्या वेळान साबुद्दीर आयलो. आपले हात पांय हालोवन रडूंक लागलो. नुकतेच हांवें म्हज्या भुरग्याक दूद पिवोवन न्हिदयल्लें तें म्हजे मतींत येताच हांवें ताका म्हज्या हड्ड्यांतलें दूद पिवयलें आनी मागीर तो शांत जावन सुस्त न्हिदलो. इतल्या म्हणसर उजो सगळ्याक पेटिल्लो.
हांवें म्हजे धुवेक आनी पुताक घेवन एका सुरक्षीत जाग्यार वचपाचें थारायलें. तो म्हणसर म्हजो घरकारूय आयलो, हांवें ताका सगळी गजाल सांगली. दोगांय भुरग्यांक ताचे स्वादीन करून, तांकां सुरक्षीत जाग्यार व्हरूंक सांगून हांव ती गजाल तुमच्या कानार घालतलें हें येवजून तुमचे सरीं येतालें पूण तुमी वाटेरूच म्हाका मेळ्ळें.” अस्वलान बरीच लांब काणी शेराक सांगली. शेरान ताचें आयकून तो कांय वेळ चिंतूंक लागलो, ते वटेन सगल्यांनी उजो पालयलो तेवूय शेराक
जाणवलें.
“हा तांणी उजो पालयलो दिसता…! आतां तो मनशाचो पूत खंय आसा…?” शेरान आपल्या राजकीय हक्कान विचारलें. अस्वलाक मातसो भंयसो दिसलो, शेरा आपल्या पुताक आपल्या पासून पयस तर करचो ना न्हय…? ताका तसो दुबाव आयलो.
” हांवें कितें विचारला तुका…!” शेरान मातसो आवाज चडयलो.
“पू…पूत, पूत आसा. सुरक्षीत जाग्यार आसा राजानो.” ताणें भियेत भियेत म्हणलें.
“चल म्हाका पळोवंक जाय ताका, म्हाका ताचे सरीं व्हर.” शेरान फर्मान सोडलें आनी अस्वल आपल्या मनांत भंय घेवन, शेरा राज्या वांगडा आपल्या घरा गेलें. थंय वचून शेरान मनशाच्या पुताक पळयलो आनी तोय बी ताचे सोबीतकायेक भुल्लो. सोबीत रुपाचो, गोरो गोरो कापसाच्या गुळ्या सारको. ताचें रुपणें पळोवन शेरा अजापलो, मनशाचे पूत इतले सोबीत आसतात हेच तो येवजीत उरलो.
“राजानो…राजानो! पळयलो न्हय मनशाच्या पुताक? कितलो सोबीत आनी नाजूक. आसा तो. पळयात, आजून मन भरूंक ना तर पळयत रावात. पूण
उपकार करून वायट नदरेन मात पळय नाका…!”
(फुडेंचलता)

अविनाश कुंकळकार
7875237830