वालोर रे बाबूक

भांगरभूंय | प्रतिनिधी

“मम्मी म्हाका फाल्यां पांच आंबे जाय आं” जोतें काडटां काडटां दिपून सांगलें.
पांच आंबे? कित्याक ते?
“ते म्हाका साधू बाबाक दिवपाक जाय.”
“कोण साधूबाबा? खंयचो?”
मम्मीन दिपूक आनी आज्याक पळोवन विचारलें.
“राव राव. हांव सांगतां,” आज्यान दिपूक हातांनी थांबयलें.
आगो गार्डनाच्या सोप्यार एक जाणटो मनीस बसून आंबो खातालो. तो आंबो वाट लागिल्लो. सामको काळो जाल्लो. तरी तो कुशिल्लो आंबो, कुडके काडून काडून तो खातालो. तें पळोवन हाका ताची काकूट दिसली. म्हाका कितलें फावट सांगून जालें ताणें.”
“इतलेंच मरे! काकूट बाबड्याची. दी ताका व्हरून फाल्यां.”
“मम्मी तो साधू. तसलेच कपडे घाल्ले ताणें.”
“आसूं रे. फाल्यां दी ताका.”
“आमगेर खूब आसात न्ही गे.”
“हय रे शाण्या. आमगेल्या झाडाचे न्ही रे ते. बरें चल आतां हातपांय धूय आनी पराठो खा चल. आलू पराठा करून दवरला तुका.”
दुस-या दिसा सकाळच्यान दिपूचे तकलेंत त्या साधूचेच विचार घोळटाले.
“मम्मी काकूट बाबड्याची न्ही गे?”
“मम्मी तो कितलो खूश जातलो न्ही गे?”
“मम्मी, बाई सदांच सांगता, गरजेक दुस-याक पावपाक जाय म्हणून.”
“मम्मी हांव बरें काम करता न्ही गे?”
एकदांचीं पांच वरां जालीं आनी दिपू आज्या बरोबर गार्डनांत भोवपाक वचपाक भायर सरलो. बरोबर पांच आंब्याची पोटली.
वतना वाटेर एकसारके आज्याक प्रस्नाचेर प्रस्न.
आजो आपले परीन जापो दितालो.
गार्डनांत पावन पळयल्यार तो साधू बाबा येवंकच ना.
“आतां खंय दवरया हे?” दिपू घुसपलो.
“दी. हांव धरतां ती पिशवी.”
“नाका आज्या हांव व्हरतां म्हजे बरोबर” म्हणत दिपू धांवलो भितर.
ताका गार्डनांत जायते इश्ट मेळिल्ले. तांच्या वांगडा खेळपा खातीर हालीं आज्या बरोबर तो गार्डनांत येतालो.
तो झोपाळ्यार बसलो, आंब्या पोटली बरोबर.
घसरगुंडेर बसलो, आंब्या पोटली बरोबर.
धांवून खेळटना मात ताणें ती पोटली झाडापोंदा दवरली. पूण दोळे पोटलेचेरच.
आज्याल्यो गार्डना भोंवतणी पासयो मारून जाल्यो तरी ताणें
आनी दिपून आनीक एक पासय मारली.
साधूबाबा मेळ्ळोच ना.
दिपू आंबे घेवन घरा आयलो. “मम्मी फ्रिजांत दवर. आज्यान सांगलां फाल्यां मेळटा जाल्यार पळोवया म्हणून.”
दुस-या दिसा सकाळच्यान दिपूचे तकलेंत साधूचोच विचार.
सांजेचीं पांच जाली आनी आंब्या पोटली बरोबर घेवन गार्डनांत पावलो. पूण पळय जाल्यार साधू बाबा ना.
आज्यान सांगलें, “आसूं रे कोणाकय दिवन उडोवया ते.”
पूण दिपू कसोच तयार ना.
परतून आंबे घेवन घरा आयलो.
मम्मीन सांगलें, “पुरो आं, नाद सोड ताचो आतां”
पूण दिपू खंय आयकता?
“मम्मी दी आंबे. आज येतलो तो.”
“नाका रे सायबा. सदां-सदां ती पोटली व्हर आनी हाड.”
दिपू कसोच आयकना. मागीर मम्मीन दुसरे पांच आंबे घालून दिले.
आजो आनी दिपू गार्डना कडेन पावल्या मात, दिपूचे दोळे लिकलिकले.
दिपू सामको खूश. साधूबाबा ताका बशिल्लो दिसलो.
दिपून आंब्याची पिशवी ताच्या मुखार धरली. ये लो.
त्या बाबाक अजाप.
“क्या है?”
“हमारे घरके मेंगो है। हमारे झाड के” दिपून आपल्या हिंदींतल्यान ताका
सांगलें.
बाबान पिशवी उक्ती करून पळयली आनी खोस ताच्या तोंडार उदेली. तो तोंड भरून हांसलो.
दोनय हात वयर करून साधूबाबान म्हणलें, “भगवान तेरा भला करें”
त्या बरोबर दिपून दोनय हात
जोडले.
“चल तूं खेळपाक आतां” आज्यान सांगना फुडें दिपू धांवलो गार्डनांत.
त्याच वेळार आज्यालो इश्ट थंय पावलो. “किदें चल्लां रे”?
“चल मारया पासय. सांगता तुका.”
आज्यान ताका सगळी खबर सांगली.
“वालोर रे बाबूक” ताणें तोखणायेन म्हणलें आनी झोपाळे घेतल्या दिपूक पळोवन हात वयर काडलो.