सलाम ते आवयक

भांगरभूंय | प्रतिनिधी

आई, आई ए इकडे, माझे गाणे ऐक गडे, देश माझा हिन्दुस्तान, देशासाठी देईन प्राण, हें मराठी बालगीत आयकत, म्हणत तुमी आमी व्हड जालीं. ह्या बालगिताची याद आयली ती गिमाळ्या मे म्हयन्याचें कॅलेन्डर पळयतना. मदर्स डे केन्ना येता अंदूं खबर आसा? मे म्हयनाच्या दुसऱ्या आयताराक (14 मे) दिसा. आमच्या भुरगेपणांत आमी मदर्स डे केन्ना मनयलो ना, तुमचीं आमचीं भुरगीं मनयतात. मदर्स डे च्यो काणयो सांगपी आसतलींच, ना जाल्यार एका क्लिकार तुमकांच न्हय आमकांय सगल्या भासांनी त्यो मेळटल्योच. चुकोय आसल्यार, त्यो सुदारूंक जाय, आदार कोण दिता? सगल्यांत पयलीं आवय, आई उपरांत बाबा. सॉरी पप्पा मम्मी, पपा ममी, पा माँ, मम्मी डॅडी, मम्मा डाडा.
आवय – आई हीच भुरग्याची पयली गुरू, ती जे भाशेंतल्यान पयलें उतर भुरग्याक उलोवपाक शिकयता तीच आवयभास हें मतींत दवरात. ते आवयभाशेक (मायभाशेक, मातृभाशेक) – प्रादेशीकतेक परतून एकदां बरे खीण येवपाचे दीस लागीं आसात. मायभाशेंतल्यान शिकल्यार लुकसाण जावचें ना जाल्यार फायदोच. मुळावें शिक्षण मायभाशेंतल्यान घेवपी ज्ञानपीठकार, साहित्यीक, दोतोर, शिक्षक, आदवोगाद, उद्येजक, पत्रकार आनी हेर मळांनी वावुरपी गोंयांतच न्हय संवसारांतय आसात. तुमी आमीय मायभाशेंतल्यान मुळावें शिक्षण घेवया, अंदूं मदर्स डे दिसा आवयक आनी आवयभाशेकय नमन करुया.
आवयचें म्हत्व, व्हडवीकाय सांगपी कविता, नाटकुलीं, टी. व्ही. माळो, सिनेमा बरोवपी आयजय आसात. टी. व्ही. माळेंत दाखयता तें सगलेंच सत न्हय. एके ल्हानशे कल्पनेंतल्यान, एका विचारांतल्यान टी. व्ही. माळेचें विश्व 365 दीस तुमकां आमकां बांदून दवरपाचो यत्न करता. टी. व्ही. चेर तरसादींनी खेळपी, शिगम्याच्या चित्ररथांनी दिसपी राकेसांक भिवप कित्याक? तींय चित्रांच. हालीं तर मूळ काणयो मात्सो बदल करून समाजांत पावतात, त्यो सकारात्मक आसच्यो, आडवाटेन तातूंतलो काळखी वांटो दाखोवपाक येता. विखुरिल्ल्या पत्रपानांनी फाटल्या साडेतीन दसकांतल्यो अश्योच काणयो आसतल्यो. एकादरी दुसऱ्यांनी सांगिल्ली, पुस्तकांतय छापिल्ली आसत पूण पळोवपाची, आयकुपाची नदर वेगळी आसतली.
सफारी सुटांत तेन्ना बायलोय आसताल्यो, काल आनी आयजय जिन्स, धोंपरा सकयल पिंदिल्ली जीन (जिन्स (जनुक) न्हय) घालून धाकले, व्हडले भोंवतात. ती ताची, तिची मुलाखत घेवंक वतना चुडिदार (पंजाबी ड्रेस) घालप बरें, तिचो भेस कितेंय आसूं. आदल्या तेंपार णववारी कापडां अस्तुरी न्हेसताली, उपरांत पांचवारी, स वारी साड्यो आयल्यो. पोरन्या, कापडाच्यो, साडयेच्यो गोधड्यो शिंवतात. गोधडी आईची, आजयेची, मायची, माईची. ते गोधडेचें रूप बदलता, गोधडी विदेशांतय पावल्या, गोधडेचो पुरुमेंत करपीय आसतलेच. आई, आजी, माई, आका, ताई, मावशेक, मामीक मदर्स डे चो सलाम करपाक विसरूं नाकात. तिका गिफ्ट दिवपाचें आसा जाल्यार आवयभाशेंतली पुस्तकांय आसात, सुधाताई (सुधा मूर्ती) च्यो काणयो वाचपाच्योच. नव्यां वांगडा शणै गोंयबाबांची म्हजी बा खंय गेली
मेळटली?
आवय, आई, मम्मी, माँ कालची, आतांचीं आसूं ती आवयच. तिका भुरगीं नाका जातात? भुरगें नासल्यार तिकाच दोश कित्याक? चड भुरगीं जाल्यार तीच वायट कित्याक? घडणुको घडटात, रेसिपीजचोय आयज पावस पडटा, भलायकी इबाडल्यार वखदां घेयात अशें सांगपी दोतोरय (सरकारी दोतोर) आसात. आवयभाशेंतल्यान तांणीय बरोवचें, भास सादी सोंपी, म्होंवाळ उतरांची आसची, तरच नांवां गांवा सयत छापचें.
लोकवेदांतल्यो आवयच्यो काणयो मातृदेवो भव करीत साहित्यीक जयंती नायक सांगत? लोकवेदांत बापूय, भयणी, भावय आसतले देव देवतेच्या रुपांनी. जयंतीबायन राजभाशा चळवळीची काणीय सांगची. पेडणे ते काणकोण मेरेन पाण्टे, बांयो, झरी, न्हंयो नितळ केल्यार घराघरांनी उदकाचो प्रवाह पावतलो. उदकाचो सांबाळून उपेग केल्यार, थेंबो थेंबो वाटायल्यार अतिथींकूय गिमाळ्या दिसांनी येवकार दिवपाक हरकत नासची. उदक म्हणल्यार जीण, हे धर्तरे वयलो सैम सांगात सांबाळूनच उदरगत करपाचो, जिविताच्या निमण्या खिणा मेरेन आवयभाशे खातीर वावुरपाचो सोपूत मदर्स डे निमतान घेवया. फुडारांत नाजाल्यार आवय्यस, सायबा भोगोस म्हणपाचें चिंतचेंच न्हय.
गोंयचे आवयभाशेक कोंकणीक हिणसावपी दिसाळींय कोंकणी खातीर वावुरतात, तोच हावेस सदां दवरचो, मोडचें न्हय बागोवचेंय न्हय.
त्या दिसांनी आमीय तेंच केलें, मोडप ना, बागोवप ना, फुडें वचप, गरज पडल्यारच फाटल्यान पळोवप अशे ते दीस. 100 वी ‘मन की बात’ करतना भौसां वांगडा कसले उमाळे उक्तायले प्रधानमंत्र्यांनी हें सांगल्यार दिसाळ्यांनी हेडलायनी (मुखेल बातमी (खबर) ) जाता. केन्ना, कितें, खंय हें खबरेंतल्यान ना जाता तेन्ना घुस्पागोंदळ वाचप्यांच्या मनांनी आसता. वाचपी आसात? केन्ना वाचतात दिसाळीं? सकाळीं ऑनलायन, सांजवेळा टी. व्ही. परस दिसाळ्यांतल्यो खबरो म्हत्वाच्यो जातात, आवयभाशेंतल्यो काणयो रातीं न्हिदतना सांगप बरें.
आणकु माणकुल्यो करतात तुमी? मामागेर, आत्यागेर? केन्ना वाऱ्यार, दर्यार, शेतां भाटांनी, कुळागरांनी, घरांनी. घर म्हणल्यार घरच आसचें, हॉटेल न्हय अशे ते दीस. आयज घरां हॉटेलां जातात, खंय, कित्याक? गोंयांत भुरग्यां खातीर. मदर्स डे क या या मयां या म्हणशात?

सुहासिनी प्रभुगांवकार
9881099260