भांगरभूंय | प्रतिनिधी
स्कूल सुटपाची घांट वाजली. उदकाक आडो घालून सांठोवन दवरिल्लें उदक अचकीत सोडले उपरांत लोट व्हांवता तसो भुरग्यांचो स्कुलाच्या प्रवेश दारांतल्यान लोट व्हांवलो. तन्वी आनी तेजस हीं दोगांय भाव-भयणी त्या लोटांत आशिल्लीं. स्कूल सुटून घरा येताना तीं सदांच मस्ती करीत येतालीं. आयजूय तीं दोगांय तशींच येताना तांकां एक मांजराचें पील दिसलें.
बरेंs धवें-धवें, माणकुलें, सुंदर माजराचें पील पळोवन तीं दोगांय थंयच कांय वेळ रावून त्या पिलाक नियाळूंक लागलीं. तें माजराचें पील थंय रस्त्याचे देगेक कितें तरी येवजून हुडके दियत रडटा तें पळोवन तें कोणाक तरी सोदता आसतलें असो अंदाज तेजसान लायलो. तेजस ल्हवू-ल्हवू ताचे कुशीक गेलो आनी ताणें ल्हवूच ताका उखलून आपले वेंगेंत घेतलें. तें मोव-मोव ल्हवेचें माजराचें सोबीत पील वेंगेंत घेवन ताका खूब बरें दिसलें. खूब खूश जावन ताणें तन्वीक विचारलें, “दिदी, ह्या माजराच्या पिलाक आमी घरा व्हरुया?”
“नाका हां तेजस, आई उलयतली,” तन्वीन म्हणलें. तन्वीचीं तीं उतरां आयकून तेजसाचो हांसतो चेहरो सामको बावलो.
“व्हरुया न्हय दिदी आमी ताका आमच्या घरा, पळय कशें रडटा तें आमचे कडेन पळोवन. तें आमकां कितें तरी सांगपाक सोदता अशें दिसता.”
“हय?? तुका कळटा, तें कितें सांगपाक सोदता तें?”
“हय दिदी, ताची आवय शेणल्या, तें आपले आवयक सोदता, तें आमचे कडेन विचारता, तुमी म्हजे आवयक पळयला काय म्हूण.” तेजसान म्हणलें. तें आयकून तन्वीक हांसूंक आयलें.
“ताची आवय शेणल्या, काय तें शेणलां रे? ताची आवय शेणल्या जाल्यार ताच्या रडपाचो आवाज आयकून येतली. चल या आमी.” अशें म्हणून तन्वी चलूंक लागलें. पूण तेजस फुडें वचना जालो, तो थंयच रावलो… तन्वीन ताका आपयलो.
“ना दिदी, हांव तेका व्हरतलोंच घरा.” अशें म्हणत माजराच्या त्या पिलाक घेवन तेजस चलूंक लागलो, फाटल्यान तन्वी ताचेर आड्डलें.
“तुका सांगल्यार कळना तेजस!! ताका पळयतांच आई म्हजेर काडटलो फोग. तुका कोण कांयच म्हणचोना, ‘तूं व्हडलें मगो?? तुकाय ना बुद्द.’ अशें म्हणटली, जाणा तूं.”
“ना गो दिदी, आईक कळचें ना.”
“आईक कळचें ना?? आई कितें कुड्डी, ना कळपाक??”
“दिदी आमी ताका बटव्यांत घालून व्हरुया. हें पळय अशें.” तेजसान माजराच्या पिलाक आपल्या बटव्यांत घालें.
“तूं न्हय तेजस, कसोच आयकपाचो ना. चल आतां, घालें न्हय ताका बटव्यांत.” तन्वीन वाजेवन म्हणलें.
“हां दिदी म्हणल्यार तुवेंय बी मान्य केलें न्हय, हाका आमच्या घरा व्हरचे म्हूण??” तेजसान हांसत विचारलें.
“हय वय, पळोवया घरा पावतगीत कितें जाता तें.” अशें म्हणून तीं वाट चलूंक लागली. दोगांय जेन्ना घरा आयलीं तेन्ना तांची वाट पळयत आई दारांतूच आशिल्ली, तीं आयल्यांत तें पळोवन आई फणफणली.
“आगो बाय, आयज उशीर कित्याक गो?” आईन विचारलें. आयकून दोगांय एकामेकां कडेन पळयत ओग्गी रावलीं.
“हांवें विचारला आयज उशीर कित्याक जालो गो येवपाक,” आईन परतून आवाज वाडयलो.
“तें माजराचें पील…”
“उदकान पडिल्लें गें आई. ताकाच वयर काडटा म्हणल्यार आमकां उशीर जालो.” तेजस फुडलीं उतरां उलोवचे पयलींच तन्वीन जाप काडली.
तेजसान तन्वी कडेन पळयलें. तन्वीन ताका उगी राव म्हणून खुणयलें.
“हय आई उदकान पडिल्लें तें माजराचें पील.” तेजसानूय आपली हुशारकी दाखयली.
“रस्त्यावेल्या माजराक उदकांतल्यान वयर काडपाक तुमी स्कुलांत वतात.” आई तांचेर तापली आनी सदचे वरी तन्वीच्या खांदा वयलो बोटवो
काडून घेतलो आनी तेजसाचोय काडपाक गेली. पूण ताणें काडूंक दिलो ना.
“बुडटल्याक वाचोवचें, अशें तुवें एक फावट सांगिल्लें. याद आसा न्हय आई तुका?” तेजसान खूब दिसां फाटीं उलयल्लीं उतरां आईक याद करून दिलीं.
“हय आसा याद, पूण स्वताच बुडून दुसर्याक वाचोवप नासता. त्या माजराच्या पिलाक वाचयतां वाचयतां तुमी बुडिल्लीं जाल्यार?” तीं दोगांय उगींच रावलीं, आई परतून तेजसाच्या खांदा वयलो बोटवो काडूंक गेली पूण तो फाटीं सरलो.
“आरे, बोटवो दी मरे. भितर दवरतां.” आईन म्हणलें.
“नाका आई, आयज हांवूच दवरतां.” तेजस बोटवो घेवन भितर गेलो, आई ताचे कडेन पळयत रावली.
“आगो बाय, कितें जालां हाचें आयज? बोटवो घेवन भितर सो? आईन तन्वीक विचारलें. तन्वी मातशें घुस्पल्या वरी जालें.
“आई. आपलें काम आतां आपणेंच करपाचें, हें ताका समजलां आसतलें.” तन्वी बडबडलें.
“हय? आनी तुका केन्ना समजतलें? चला. हात पांय धुवन घेयात. जेवण वाडटां.” अशें म्हणून ती भितर गेली.
“हांss देवूच पावलो म्हणपाचो, आईक जर कळिल्लें आमी माजराचें पील घरांत हाडलां तें. आनीक सोंसपाचें नाशिल्लें.” अशें म्हणत तन्वी
सुस्कार सोडून भितर गेलें. दोगांय हात, पांय धुवन जेवंक बसलीं. आईन जेवण वाडलें.
“आई. बाबा खंय गे? येवंकना आजून?” तन्वीन आईक विचारलें.
“हां. हें पळय, विसरलींच हांव. आयज बाबा दनपारच्या जेवणाक येवचो ना अशें म्हणलां ताणें. ताच्या आॅफिसांत पार्टी आसा खंय आयज. तुमी जेवन घेयात.” आईन म्हणलें.
“आई तुंवूय जेवंक बसता न्हय आमच्या वांगडा,” तेजस.
“नाका तुमी जेवात पयलीं, हांव मागीर जेवतां…. आनी हां ओगी बसून जेवतलीं, मस्ती करिनासतना. कितेंय जाय जाल्यार म्हाका उलो कर.” अशें म्हणून ती थंयसरल्यान गेली आनी तन्वीक कसली तरी याद आयली, ताणें तेजसच्या कानांत ल्हवू आवाजान सांगलें.
“माजराचें पील तें तुज्या बटव्यांतूच आसा न्हय! घुस्मट्टलें तें.”
“ना दिदी. हांवें ताका बटव्यांतल्यान काडून खाटी पोंदाक दवरलां.”
“आरे पिशा, तें खाटी पोंदच्यान भायर सरलें जाल्यार??”
“तूं समजता तसो पिसो न्हय हां हांव दिदी. हांवें ताच्या पांयाक सुतळी बांदून खाटीच्या पांयाक बांदल्या.”
“पूण भूक लागची ना रे ताका??
“फ्रिजान पेलोभर दूद आशिल्लें तें दिलें पिवंक. आतां ताचें सामकें पोट भरलां!
“हूं ss हुशार हां तूं” तन्वीन तेजसाची तोखणाय केली.
“पूण दिदी आईक तुवें फट कित्याक सांगलें, माजराचें पील उदकांत पडिल्लें म्हूण?” तेजसान अचकीत प्रस्न विचारलो.
“ना तर कितें सांगूं आसलें!! माजराचें पील बोटव्यांत घालून हाडलां म्हणून? जेव थंय उग्गी, आनीक हुशारकी करनाका,” तन्वी ताचेर चाळवलें!
तो तकली सकयल घालून जेवंक लागलो. दोगांयचें जेवण जालें आनी थंय आवय आयलीं.”जेवली म्हगो! चलांत मात्सो विसव घेवन अभ्यासाक बसता. तो मेरेन हांव जेवन घेतां.”
“बरे आई” अशें म्हणून तीं दोगांय आपलें कुडीत गेलीं. तो मेरेन आवयन जेवन घेतलें.
(चलता…)
अविनाश कुंकळकार
7507276526
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
