माजरा पील

भांगरभूंय | प्रतिनिधी

तेजसान हाडिल्लें माजरा पील शेणून आठ दीस जाल्ले. ते फाटले आठूय दीस तें माजरा पील रातचें ताच्या सपनांत येतालें. सपनांत तो ताचे बराबर खेळटालो. तेजस ताची खूब अपुरबाय करतालो, ताका आपले वेंगेंत घेतालो, ताचे तकले वेल्यान हात भोंवडावन ताका पोशेतालो. माजरा पिलूय ताच्या हाताक चाटून चाटून ताचे वेंगेंतूच न्हिदतालें. देखून तेजसाक तें माजरा पील जाय जाय शें दिसतालें. तो सामको दुख्खी आशिल्लो. ताका जेवण-खाण नाकाशें दिसतालें. कितेंच खावपा पिवपाक आवडनासलें, अभ्यासांत मन लागनाशिल्लें, कोणा कडेन उलोवपाची लेगीत ताका आवड नाशिल्ली. सामको ओगी ओगी जाल्लो. एकाच जाग्यार बसून एक सारको विचार करतालो, आनी दोळ्यांतल्यान दुकां व्हांवयतालो.
तन्वीक तें समजतालें, तेजस माजरा पिलाक लागून दुख्खी आसता म्हणून. तेजसाची ती अवतिकाय पळोवन तेंवूय बी दुख्खी जातालें. सांजवेळार तेजस भायर एकलोच बशिल्लो. जागत्या दोळ्यांनी माजरा पिलाचीं सपनां पळयतालो. मदींच हांसतालो, मदींच निरशेतालो.
तन्वीन तेजसाक उलो करीत भायर आयलें. ताची नदर तेजसाचेर पडटाच तें सामके भियेलें. तेजसान माजरा पिलाचें मनाक लावन घेतलां हें ताका जाणवलें. तें ताचे सरीं वचून बसलें. ताचो हात आपल्या हातांत घेवन ताणें म्हणलें. ‘तेजस कितें जालें? माजरा पिलाची याद आयली न्हय?’ तन्वीन अशें विचारलें तें आयकून ताच्या दोळ्यांतल्यान दुकां थारूंक शकलीं नात. ताणें हुंडके दियत तकली हालोवनूच हय म्हणलें. आनी दिदीक वेंग मारून रडूंक लागलो.
“तेजस ओगी राव, रडनाका म्हज्या भावा. माजरा पिलाचें मनाक लावन घेवं नाका. मेळटलें आमकां तें माजरा पील. नातर दुसरें तरी मेळटलें. स्कुलांतल्यान येतना वाटेर मेळ्ळ्यार हाडचें आमी. पूण तूं आतां ओगी राव, रडनाका.’ तन्वीन तेजसाक समजावपाचो खूब यत्न केलो. पूण तें माजरा पील तेजसाक आपल्याक विसरूंक दिनाशिल्लें.
‘दिदी तें म्हजें माजरा पील म्हज्या दोळ्यां सामकारूच दिसता. ताच्या रडपाचो आवाज म्हज्या कानांनी गाजता. तें म्हाका आपयता. तें पळय दिदी, तें म्हाका आपयता. हांव ताका घेवन येतां. आतांच वचून घेवन
येतां.’ अशें म्हणून तेजस उठलो आनी वचूंक पांय उखल्ले. पूण तन्वीन ताका ताच्या हाताक धरून आडायलो. ‘तेजस, अशें कितें करता?’ तन्वीन ताका परतून वेंगायलो. कांय वेळ ताका तसोच घट्ट वेंगेंत धरून रावलें.
‘तेजस, हें पळय, आयक म्हजें. तूं असो दुख्खी जावं नाका. माजरा पील तें. तसलीं जायत पिलां आसतात. हांवें सांगला न्हय तुका, आमी दुसरें हाडचें म्हणून. मागीर तूं ताका खंयच वचूंक दिवं नाका.’
‘ना दिदी, म्हाका तेंच जाय. म्हजें धवें धवें माजरा पील.’ तेजस आपलो हट्ट सोडपाक तयार नाशिल्लो. तन्वीक भंय दिसूंक लागिल्लो. आपल्या भावाच्या मनार कसलो विपरीत परिणाम बी जायना मूं? हें
येवजूनच ताचे हात-पांय कडकडूंक लागिल्लें. ताणें तसोच आपले आवयक उलो मारलो, ‘आई… आई, मातशी भायर यो गे!’ तन्वीचो उलो आयकून आवय धांवत भायर आयली. तन्वीच्या आवाजांत तिका गंभीरताय जाणवताली.
‘कितें जालें गो बाय?’ तिवूय भियेल्लीं. ‘आई,
तेजस पळय कितें करता तो.’ तन्वीन रडक्या सुरांत म्हणलें.
‘बाबा तेजस, कितें जालें शाण्या? असो रडटा कित्याक? बाय, तूं सांग गो, हो रडटा कित्याक? आनी तुंवूय रडटालें गो? आगो, तुमचें कितें जालां तें सांगश्यात म्हाका!’ अशें म्हणून तिवूय रडूंक लागली. उपरांत तन्वीन घडिल्ली सगळी गजाल सांगली. आवयन पुताक घट्ट वेंगेंत घेतलो. मायेन ताच्या माथ्या वयल्यान हात भोंवडायलो आनी म्हणलें. ‘बाबा, एका माजरा पिला खातीर तुका इतलो खचून वचपाची गरज ना शाण्या. तुका माजरा पिलूच जाय मरे? हांव दितलें तुका माजरा पील हाडून. तुका खबर आसा? माजर एके खेपेक सात सात पिलां काडटात. जाय तर हांव तुका तीं सातूय पिलां दितलें.’
आवयन ताका धीर दिलो. आवयचीं तीं उतरां आयकून तेजस खुब्ब खूश जालो. ताका खोशी पळोवन तन्वीच्याय जिवाक बरें दिसलें. ‘हय आई, माजराचीं सात पिलां हाडटली तूं म्हाका?’ ‘हय तर, तुका मोनजातीचो खूब मोग आसा. असोच कर बाबा मोग मोनजातीचेर. मनशान मनशां परस मोनजातीचेर चड मोग करचो. मोनजात ही परोपकारी आसता. ती मोगाक मोग दिवंक केन्नाच विसरना.’
‘आई आतां म्हाका कितेंय खावपाक दी, म्हाका खुब्ब भूक लागल्या. मागीर दिदी आनी हांव माजरा पिलाक सोदूंक वतलीं.’
‘कितें?’ तन्वीन इतलेंच म्हणलें आनी तीं तिगाय हांसत हांसत भितर गेलीं.
(फुडें चलता…)

अविनाश कुंकळकार
7875237830