द्रोण- पर्व आनी कृष्ण

भांगरभूंय | प्रतिनिधी

कृष्णायण

(पांडवांच्या जैता मुखार आशिल्लो व्हडलो अडसर झुजाच्या धाव्या दिसा कृष्णान केल्ले येवजणेक लागून ना जाल्लो…. आतां मुखार….)

भीष्माक झूज करपाक जमचें ना हें कळटकच, दुर्योधनान झुजाच्या इकराव्या दिसा द्रोणाक आपल्या सैन्याचो मुखेल केलो. युधिश्टीराक जिवो धरलो जाल्यार झूज बेगीन सोंपतलें, असो द्रोणान विचार केलो. ते प्रमाण तो पांडवांच्या सैनिकांक मारीत- मारीत आपलो रथ युधिश्टीराच्या रथाक लागीं- लागीं व्हरुंक लागलो. पूण कृष्णाक द्रोणाची येवजण लक्षांत आयली आनी ताणें अर्जुनाचो रथ द्रोणाच्या रथा मुखार व्हेलो. अर्जुनान मागीर द्रोणाचेर बाणांचो पावस घालो. द्रोणाक ते खातीर आपलो रथ हळू- हळू फाटल्यान घेवचो पडलो. तितले म्हणसर कोणे तरी शंख वाजयलो आनी द्रोण अर्जुनाच्या चपक्यातलो सुटलो.

झुजाचो बारावो दीस उजवाडलो. आदल्या दिसा अर्जुन मदीं आडवो आयिल्ल्यान युधिश्टीराक धरपाची द्रोणाची सगली येवजण फुकट गेल्ली. ‘आयज तरी ताका धरपूच,’ अशें मनांत थारावन द्रोण झूज करपाक लागिल्लो. युधिश्टीरा कडेन वतां वतां ताणें द्रुपदाचो भाव सत्यजीत आनी विराटाचे दोन पूत हांकां मारुन उडयले. दुसरे वटेन अर्जुनान त्रिगर्ताचो राजा सुशर्मा आनी ताच्या पांच भावांक मारले. अर्जुनाच्या चपक्यांत मागीर हतीर बसून लडाय करपी भगदत्त सांपडलो. ताकाय अर्जुनान मारून उडयलो. हें सगले जाता म्हणसर सांज जाली आनी झूज थांबलें.

तेराव्या दिसा द्रोणान कौरव सैन्याची मांडणी एका चक्रा प्रमाण केली. त्या चक्रात अभिमन्यू सांपडलो. पूण ताणें नेट सोडलो ना. चक्रांत भितर सरतना ताणें शल्याच्या पुताक मारलो. ताचे उपरांत अभिमन्यून दुर्योधनाच्या दोळ्यां मुखारूच ताच्या पुताक, लक्ष्मणाक मारलो. अभिमन्यूक कोणूच आडावंक शकना हें पळोवन द्रोण, कुप, अश्वत्थामा, कर्ण, कृतवर्मा ह्या पांचूय जाणांनी ताचेर वांगडाच हल्लो केलो. अभिमन्यूक एकट्याक ह्या सगल्या कडेन वांगडाच टक्कर दिवंक जमली ना. ताच्या हातांत एकूय शस्त्र उरलें ना. शेवटाक ताका आपली गदा घेवन रथा वयल्यान सकयल देंवचो पडलो. ताचे आड लडाय करपाक दुशासनाचो पूत आपली गदा घेवन फुडे आयलो. दोगांयनी एकामेकांचेर आपल्या गदांचे धपके घाले आनी दोगूय बेसुध्द जाले. दुःशासनाचो पूत पयली साबुदीर आयलो. ताणें बेसुद्ध आशिल्ल्या अभिमन्यूचे तकलेर गदेचो धपको घालून ताचो जीव काडलो. इतले म्हणसर जयद्रथ थंय पावलो. अभिमन्यू मेला तो पळोवन तो रथा वयल्यान सकयल देंवलो. ताणें मागीर अभिमन्यूचे तकलेर खोट मारून अर्जुनाचेर ताचो आशिल्लो पयलीचो राग ताचेर काडलो.

त्या दिसाचे झूज सोंपले उपरांत अर्जुन आपल्या शिबिरांत पावलो तेन्ना ताका अभिमन्यूच्या मराणा विशीं कळ्ळें. जयद्रथान भरण पाविल्ल्या अभिमन्यूचे तकलेर खोंट मारली हें ताका कोणे तरी सांगलें. ते आयकना फुडें अर्जुनाक आपलो राग ताब्यांत दवरपाक जमलें ना. ताणें सगळ्या मुखार तिडकीन प्रतिज्ञा केली की दुसऱ्या दिसाचो सूर्य अस्ताक वच्चे पयलीं तो जयद्रथाचो जीव घेतलो आनी तें जमलें ना जाल्यार तो सगल्या हुजरा उज्यांत घालून घेवन जीव दितलो. कांय वेळान अर्जुनाचो राग न्हिवलो. तशे तरेची प्रतिज्ञा करुन आपणें पिशेंपणा केल्यात हें अर्जुनाच्या मागीर लक्षांत आयलें. कृष्णाचे तकलेर पेंच आयलो. अर्जुनाचे प्रतिज्ञेक येस कशें मेळटले हाचो तो विचार करपाक लागलो.

झुजाच्या चवदाव्या दिसा सकाळी फुडेंच कृष्णान अर्जुनाक आपूण कितें सांगता तें तोंड धांपून आयकुपाचें आनी तशें करपाचें अशी शिटकावणी दिली. कृष्ण तशें कित्याक सांगता हें अर्जुनाच्या लक्षांत आयलें आनी ताणें कृष्णाची येवजण मान्य केली. अर्जुनाचे प्रतिज्ञे विशीं द्रोणाक कळिल्लें. ते खातीर द्रोणान जयद्रथाक कौरव सैन्याच्या सामको फाटल्यान दवरिल्लो. अर्जुनाक जयद्रथा कडेन पावपाक कसोच दिवपाचो ना अशें ताणें सैन्यांत त्या सगल्या मुखेल्यांक सांगून दवरिल्लें. 

सुरवातीकूच अर्जुनाक द्रोणानूच आडायलो. आनी तो अर्जुनाचेर बाण सोडपाक लागलो. पूण कृष्णान द्रोणाक थंयच सोडून अर्जुनाचो रथ फुडें व्हेलो. ते म्हणसर अर्जुना वांगडा आशिल्या पांडवांच्या सैन्यान द्रोणाक थंयच आडावन दवरलो. अर्जुनाक मागीर श्रुतायुधान आडायलो. पूण अर्जुना मुखार ताची दाळ खपली ना. श्रुतायुधान ताचेर सोडून मारिल्ली गदा अर्जुनान परत ताचेरूच शेवटून मारली आनी ताचो जीव काडलो. अर्जुनाचो रथ कृष्णान फुडें व्हरपाक इतल्यांत कांबोजचो राजा सुदक्षीण मदीं आयलो, पूण अर्जुनान ताका रोखडोच वयर धाडलो. दनपार मेरेन कृष्ण रथ फुडें फुडें व्हरत राविल्लो. ताचे मजगतीं अर्जुनान अवंतीचे राजा विंद आनी अविंद, भोजराजाचे तीन पूत हांकां सोंपयले. रथाचे घोडे थकत्यात हें कृष्णाच्या लक्षांत आयलें. ताणें अर्जुनाक रथा वयल्यान सकयल देंवपाक सांगलें आनी तो एकटोच रथ घेवन तळ्याचे दे‌गेर गेलो. रथाच्या घोड्यांक ताणें उद‌क पिवपाक सोडले. उदक पितकच घोड्यांक तरतरी आयली. कृष्णान मागीर रथ परत हाडलो, अर्जुनाक रथांत घेतलो आनी घोड्यांक नेटान आमडून जयद्रथा वटेन रथ व्हरपाक लागलो.

पूण फुडें कर्णान अर्जुनाक आडायलो. मागीर अर्जुन आनी कर्ण एकामेकांचेर बाण सोडपाक लागले. कुशीकूच सात्यकी आनी भूरिश्रवा हांची तरसादींनी लडाय चालू आशिल्ली. शेवटाक जाण्टो सात्यकी थकलो आनी बेसुद्ध पडलो. तीच संद सादून भुरिश्रवान ताका मारून उडोवपाक आपली तरसाद वयर उखल्ली. कृष्णाची नदर ताचेर गेली. ते सरशी ताणें अर्जुनाक भुरिश्रवाचेर बाण सोडपाक सांगलो. कर्णाचेर सोडपाचो बाण अर्जुनान भुरिश्रवाचेर सोडलो आनी ताचो उजवो हात कुल्पाद केलो. इतले म्हणसर सात्यकी साबुदीर आयलो. तो फट् करून उठलो आनी ताणें आपले तरसादीन भूरिश्रवाची गोमटीच कापून उडयली. हे जातकच सात्यकी आपल्या रथाचेर चडलो आनी कर्णा आड लडाय करपाक फुडें आयलो. कृष्णान ते म्हणसर अर्जुनाचो रथ आनीक फुडें व्हेलो. कांय वेळान आपल्या रथांत बशिल्लो जयद्रथ कृष्णाक पयस सावन दिसलो. सूर्य अस्ताक वचपाक आनीक बरोच वेळ आशिल्लो. कृष्णान अर्जुनाक आपलो शंख व्ह‌डल्यान वाजोवपाक सांगलो. शंखाचो आवाज कानार पडना फुडें दोनूय सैन्यांनी आपली लडाय थांबयली.

मुखार चलता

अनिल नायक

9049079789