भांगरभूंय | प्रतिनिधी
कृष्णायण
(आतां नशिबांत जे भोग आसात ते भोगपाकूच जाय. आनीक कितें सांगू! युधिश्टीरान अशें म्हणटकच कृष्ण फुडें आनीक कांय उलोवंक ना…. आतां मुखार…)
कृष्णान मागीर अर्जुनाक म्हणलें, ‘‘अर्जुना, सुभद्रा आनी अभिमन्यू आमगेर द्वारकेंत रावतात. बलराम दादाच्या हाता सकयल अभिमन्यूचें शिक्षण चल्लां. तेन्ना तांचो हुस्को करपाची कांयच गरज ना. आनी द्रौपदी, तुकां धृष्टद्युम्नान सांगलां काय ना तें म्हाका खबर ना. पूण हांव आतां तुकां सांगतां, तुज्या पुतां विशीं तूं कांयच काळजी करूं नाका. तुजे चले ताच्या आज्या कडेन पांचाल नगरींत रावतात. तांचो आजो आनी मामा तांकां शिक्षण दितात. कळ्ळें?’’ कृष्णान अशें सांगतकच पांडव आनी द्रौपदी सामकीं खोशी जालीं. कृष्ण आनी धृष्टद्युम्न कांय दीस पांडवां कडेन रावले. कृष्ण मागीर ‘परत एक दीस तुमकां मेळपाक येता’ अशें सांगून द्वारकेक गेलो. धृष्टद्युम्नूय द्रौपदीचो निरोप घेवन पांचाळ नगरीक परत गेलो.
मदींच एकदां कृष्णाच्या मनांत पांडवांक मेळून येवचेंअशें आयिल्लें. पूण तेन्ना कोणें तरी निरोप हाडलो की, पांडव काम्यक बनांत सद्या रावनात आनी ते तिर्थयात्रा करपाक गेल्यात. ते खातीर कृष्णाक पांडवां कडेन वचून तांची खबर घेवपाक जमलें ना. कांय वर्सांनी ताका पांडव तिर्थयात्रा करून परत काम्यक वनांत रावपाक आयल्यात हें कळ्ळें. तें कळना फुडें कृष्ण आपलो रथ घेवन पांडवांक मेळपाक काम्यक वनांत गेलो.
कृष्णाक पळयना फुडें पांडव सामके खोशी जाले. तांच्या वनवासाचीं धा वर्सां सोंपिल्लीं. सबंद भारतभर भोंवून तांणी तिर्थयात्रा केल्ली. तांकां कृष्णाक खूब कितें सांगपाचें आशिल्लें. द्रौपदीक आपल्या भुरग्यांचो हुस्को आशिल्लो. अर्जुनाक सुभद्रा आनी अभिमन्यू विशीं जाणून घेवपाचें आशिल्लें. ते राती कडेन जेवल्या उपरांत कृष्ण आनी पांडव गजाली करपाक बसले. कृष्णान तेन्ना तांकां म्हणलें, ‘‘अर्जुना, तुजी सुभद्रा आनी अभिमन्यू खुशाल आसात. अभिमन्यू आतां लग्नाचो जाला. तो दिसपाक तुजे भशेनूच आसा. आतां ताका बलराम दादा, हांव आनी सात्यकी शिक्षण दितात. आमकां सगल्यांक एकेकदां दिसता की तो तुजे परस व्हड धोणूर्विर जातलो. तेन्ना तूं ताची काळजी करूं नाका. आनी द्रौपदी, तुज्या पांचूय चल्यांक धृष्टद्युम्नान द्वारकेंत हाडून दवरल्यात. अभिमन्यू वांगडा ताचेंय शिक्षण वेवस्थीत चल्लां. तेन्ना तुज्या पुतांचो तूं कांयच हुस्को करूं नाका.’’ कृष्णा कडल्यान हें सगळें आयकतकच पांडवांक आनी द्रौपदीक तांचे तकले वयलें व्हडलें वजें देंविल्ले भशेन दिसलें.
पांडवांनी मागीर तिर्थयात्रेच्या निमतान तांणी कौरवां आड झूज जालें जाल्यार जी तयारी करची पडटली, ते खातीर कितें-कितें केलां तें कृष्णाक सांगलें. पांडवांच्या मनांनी कौरवांक बुद्द शिकोवपाची इत्सा जिती आसा हें कळटकच कृष्णाक बरें दिसलें. कृष्णान मागीर तांकां, ताणें आनी धृष्टद्युम्नान झुजा खातीर कितें तयारी केल्या हें सांगलें. कृष्णान तशें सांगतकच, झूज जालें जाल्यार कृष्णाचें आनी धृष्टद्युम्नाचें फाटबळ तांकां झूज जिखपाक खूब उपकारतलें हें लक्षांत येवन, तांच्या मनांतली झुजाची इत्सा आनीक खर जाली. कृष्ण मागीर आनीक कांय दीस काम्यक वनांत रावलो आनी ताचे उपरांत तो पांडवांचो निरोप घेवन द्वारकेंत परत आयलो.
कृष्ण उपप्लाव्य नगरांत
पांडवांचें अज्ञातवासाचें वर्स सुरू जातकच कृष्णाचे तकलेंत फकत पांडवांचेच विचार घोळत आशिल्ले. ते खंयच्या राज्यांत गेल्यात काय, काम्यक वन आनी द्वैत वन सोडून आनीक खंयच्या दुसर्या वनांत रावतात काय, तांकां कोणें वळखुचें न्हय म्हणून ताणीं दुसरो कसलो भेस केला काय, द्रौपदी तांचे वांगडा कशे दीस काडटा काय, एक न्हय हजार प्रस्न कृष्णाचे तकलेंत उबे रावताले.
खंयच्यान तरी पांडवां विशीं खबर मेळटा काय हाची कृष्ण वाट पळयत आशिल्लो. फांश्याच्या खेळांत थारयिल्ले प्रमाण त्या निमाण्या वर्सा दुर्योधनान तांकां सोदून काडून वळखले जाल्यार तांकां परत बारा वर्सां वनवास भोगचो पडटलो हें कृणाक खबर आशिल्लें. ते खातीरूच ताका पांडवांचो आनीक हुस्को जातालो.
तें वर्स सोंपपा- सोंपपाक कृष्णाच्या कानार आयलें की मत्स्य देशाच्या विराट राजाचो मेवणो किचक हाचो रातचे वेळार कोणेंतरी गळो दामून जीव घेतलो. किचकाक सगले भियेताले. तो आसलोय तसोच. ताच्या आंगांय हतयाचें बळ आशिल्लें. असल्या बळिश्ट मनशाक मारपी तसोच बळीश्ट मनीस आसूंक जाय अशें दरेक आयकतल्याच्या मनांत आपसूक आयलें. कृष्णाच्याय मनांत होच विचार आयलो. किचकाक मारपी भीम काय कितें असो प्रस्न ताका पडलो. ‘जांव येता’ अशें म्हणून तो मत्स्य देशांतल्यान आनीक कसली खबर मेळटा काय हाची वाट पळयत रावलो.
आनीक कांय दिसांनी कृष्णाक जे तरेचे खबरेची अपेक्षा आशिल्ली, ती ताचे मेरेन पावली. खबर अशी आशिल्ली. दुर्योधन आनी कर्ण सैन्य घेवन विराट राजाचीं गोरवां चोरून हाडपाक गेल्ले. त्याच वेळार दुसरे वटेतल्यान त्रिगर्त राज्याचो राजा सुशर्मा होय आपलें सैन्य घेवन तेंच काम करपाक आयिल्लो. पूण त्या दोगांयचें काम सादलें ना. सुशर्माक विराटाच्या सैन्यान बंदी केलो आनी शिटकावणी दिवन सोडून दिलो. दुर्योधन आनी कर्ण, तांणीं आमडून हाडिल्लीं विराटाचीं गोरवां थंयच सोडून आपले जीव घेवन पळून आयिल्ले.
एकाच वेळार कुरुच्या आनी त्रिगर्ताच्या सैन्याक हारोवप विराट राजाक खरें म्हणल्यार शक्य नाशिल्लें. पूण एक धोणूर्विर बायले खातीर हें घडून आयिल्लें. हेच गजालीचें सगल्यांक अजाप जालें. कर्णा कारक्या धोणूर्विराक हारोवपी ही बायल कोण काय असो प्रस्न कृष्णाक पडलो. कर्णाक हारोवप फकत अर्जुनाक शक्य आशिल्लें. तशें जाल्यार अर्जुन , बायलेचो भेस करून विराटाच्या राज्यांत रावता काय कितें असो विचार कृष्णाचे तकलेंत आयलो. पयलीं किचकाक कोणेंतरी मारलो ही खबर आनी आतां कर्णाक एके बायलेन हारोवन पळपाक लायलो ही खबर. दोनूय खबरो आयकतकच पांडव मत्स्य देशांत रावता आसुयेंत असो कृष्णान तर्क केलो. दुर्योधनानूय तोच तर्क केला आसुंये. ते खताीर पांडव विराटाच्या राज्यांत आसात काय कितें हें सोदून काडपा ताणें विराटाचीं गोरवां चोरून व्हरपाची तकली काडल्या जावये असो कृष्णान निश्कर्श काडलो.
कांय दिसांनी मत्स्य राज्यांतल्यान पांडवां कडल्यान कृष्णाक निरोप आयलो. अर्जुनान अभिमन्यूचें लग्न विराटाची चली उत्तरा हिचे कडेन थारायलां. तेन्ना अभिमन्यूक घेवन कृष्णान घरच्यां सयत येवचें अशें तांणीं कळयल्लें. आपणें केल्लो तर्क खरो जालो हाचें कृष्णाक खूब बरें दिसलें. पांडव वनवासाक वचून आतां तेरा वर्सां जावन गेल्लीं तेन्ना पांडव आतां बिनधास्त जगूंक शकतात हे खातीर कृष्णाक खूब खोस जाली. कांय दिसांनी कृष्ण, बलराम, सात्यकी, सुभद्रा, अभिमन्यू आनी घरांतलीं कांय मनशां सगली तयारी करून विराटाच्या राज्यांत गेलीं. कितल्याशाच वर्सांनी पांडवांचे जिणेंत खोशयेचो प्रसंग आयिल्लो. विराट राजान एक सबंद उपप्लाव्य गांव पांडवांक रावपाक दिल्लो. उपप्लाव्य नगरांत राजांची आनी राजघराण्यांतल्या लोकांची गर्दी जाल्ली. लग्नाक पांचाल राज्यांतल्यान द्रुपद, ताचे चले आनी पांडवांचे पांचूय पूत आयिल्ले. ह्या सगल्यां लोकांचे साक्षीन अभिमन्यू आनी उतरा हांचें लग्न व्हडा दबाज्यान जालें.
मुखार चलता
अनिल नायक
9049079789
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
