संविधानांतलीं कर्तव्यां

भांगरभूंय | प्रतिनिधी

जासत्ताक देशांत हक्क मागपी लाखांनी आसतात, मात कर्तव्य पाळपी नागरिकांक लागूनच देश बळिश्ट जाता. संविधान हें पुस्तका बदला तांचे वागणुकेंत जिवें आसता. तेन्ना दरेकल्यान कायद्याचो आदर कर हीच लोकशायेची खरी पूजा मानूंक जाय. समाजांतलो एकचार जपप, पर्यावरण वांचोवप ही तर सदचीच जापसालदारकी. ताचेरुच आमचें अस्तित्व अवलंबून आसता. सामान्य भौस जेन्ना बऱ्याचो विचार, कृती करता तेन्नाच राष्ट्र मुखार वता. आयज प्रजासत्ताक दीस. संविधाना कडेन आशिल्लें नातें जागोवपाचो, तें आनीक घट करपाचो राष्ट्रीय सण. 26 जानेवारी 1950 दिसा संविधान चालीक लागलें. भारत हो प्रजेन कायद्याचे चवकटींत रावन चलयिल्लो देश जालो. सगल्यांक 26 जानेवारीचीं परबीं.
आमचो देश सार्वभौम, लोकशाही, समाजवादी, धर्मनिरपेक्ष गणराज्य आसा, हाची याद हो दीस करून दिता. सत्तेचो उगम भौसा मदल्यान जाता, मनशा परस कायदो व्हडलो हाचीय जाणीव करून दिता. आयज सगल्यांनी संविधानांतले मुळावे अधिकार आनी कर्तव्यां जाणून घेवंक जाय. कायद्याचो सदांच आदर करपाक जाय. भाशा, धर्म, जाती पलतडीं वचून समतेचो विचार करप बरें. लोकशायेंत सक्रीय, जागृत आसप गरजेचें. वावड्यो, दुस्वास, हिंसाचारा पसून तर सदांच पयस रावंचें. देशभक्ती म्हणटात ती हीच. प्रजासत्ताक देशांतलो नागरीक हो सामको जापसालदार आसता. तो भ्रश्टाचार, सुवार्था पसून पयस रावता, भौशीक मालमत्तेची राखण करता. फक्त स्वताचोच विचार करचे बदला दुबळ्यांचोय विचार करता. शिक्षण, नितळसाण, पर्यावरणा खातीर फुडाकार घेता. कायद्याचे चवकटी रावन सत्तेक प्रस्न विचारता.
संविधानांत नागरिकांचीं कर्तव्यां सांगल्यांत ती कितले जाण पाळटात? राष्ट्रगीत, ध्वज, संविधानाचो आदर बाळगुंक जाय. विचारांनीच देश व्हड जाता. हिंसेन न्हय. म्हणटकच मतभेद आसले तरी संवादानूच प्रस्न सोडोवंक फावो. एकचार राखप हें तर सामकें म्हत्वाचें कर्तव्य. देशांत साबार भाशा, संस्कृतायो आसात. राहणीमान, भेस, खाण सगलेंच वेगळें. विवीधतायेंत एकता हीच आमची शक्त. तेन्ना जात, धर्म, भाशा, प्रांत हाचे वयल्यान तेढ वाडपाक दिवंक फावना. फूट घालपी शक्तींक ना नपयत करपाक जाय. संविधान सैमाची राखण कर म्हणटा. मागीर ती हवा, उदक जावं वा रानां, दोंगर. सुकणीं, सावदां जावं वा किटक. मोनजातीची राखण करप ही आमची लागणूक. पर्यावरण फुडार घडयता. कोणाचीं तरी बोल्सां भरपाक तें पावणेर काडप पडमूरपणां जालीं. आमी वाठार प्रदुशणमुक्त दवरूंक जाय. नागरिकांक स्वताचें मत आसल्यार बरें. आपली विवेकबुद्ध विकसीत करून सदांच विज्ञानाची कांस धरप फायद्याचें. अंधश्रद्धे पसूनय पयस रावल्यारुच आमची उदरगत जातली.
देशाचे सुरक्षेक धोको निर्माण जाता, तेन्ना देशसेवे खातीर शिमेर लढपाचें धाडस प्रत्येका कडेन जाय. एकचार, अखंडतायेची राखण आमकांच करची पडटली. सैमिक संकश्ट येता तेन्ना सेवा करपाक जाय. हुंवार, धाम, भुंयकांपांत सगल्यांनीच सक्रीय जावचें. संविधान बायलांचो मान राखपाक सांगता. भेदभाव, छळ करूं नाका म्हणटा. कुप्रथा सोडपाक सांगता. भाशा, कला, लोकसंस्कृतीचो मान राखप हेंय कर्तव्य. कारण ती तिगल्यारुच आमची वळख तिगतली. भुरगीं ही देशाचो फुडार. तांकां उंचेलें शिक्षण मेळपाक जाय. आयज लाखांनी भुरगीं बालमजुरी करतात. गरिबीक लागून तांकां ती करची पडटा. प्रत्येक गजालींत बऱ्याचो ध्यास लागचो. गुणवत्ता, प्रामाणिकपणा जायच. देशांतूच न्हय, तर संवसारांतलें उत्कृश्ट अशें दिवपाचो हांव यत्न करतलों, अशें थारावन कृती केल्यार कितेंच कठीण न्हय.
संविधानान नागरिकांक 11 कर्तव्यां सांगल्यांत. ती दिसपट्ट्या जिवितांत पाळ्ळ्यार भारत म्हासत्ता जातलो. दुबावूच ना.