भांगरभूंय | प्रतिनिधी
आमीं दर्यात, कानालांत, तळ्यांत, बांयंत पेवतालीं. त्या काळांत मोबायल वा इंटरनेट नासतालें, म्हणून आमचो सगळो वेळ सैमाच्या गोपांत वतालो.
गोंयचो गिमाळो म्हणल्यार फकत वताचे दीस न्हय, तर आनंद, मस्ती, सैम आनी कुटुंबाच्या सहवासातल्या गोड यादींनी भरिल्लो एक सोबीत काळ. आमच्या ल्हानपणात गिमाची सुट्टी म्हणल्यार सगळ्यांत आवडटो काळ. शाळा बंद जाली काय मन सामकें मेकळें जातालें. ना अभ्यासाची चिंता, ना सकाळीं बेगीन उठपाची ताकतीक. फकत खेळप, हेडप आनी मजा करप!
सकाळीं- सकाळीं आमी संवगड्यां आनी भावंडां वांगडा दोंगरार वतालीं. थंय चुन्नां, कांटा, मुट्टे वेंचपाची आमकां खूब आवड. हातांत सुपली घेवन आमी दोंगरभर हेडटालीं. पिकिल्ल्या मुट्ट्यांचो घमघम सगळे कडेन आसतालो. मुट्टे खायत, गजाली करत वेळ कसो वतालो तें कळच नाशिल्लें. केन्ना – केन्ना पांयांत काटे लागताले. पूण ताची आमकां पर्वा नासताली.
गीम म्हणल्यार शेतांत वचप हें थारिल्लेंच. पाचवींचार शेतां, मातयेचो वास, सुकण्यांचो मधूर आवाज हें सगळें मनाक धादोसकाय दिता. आमी शेतांत धांवप, झाडार चडप, माडापोंदा बसप आनी केन्ना केन्ना पावसाची वाट पळयत रावप. घरांतले व्हडले लोक काम करतात आनी आमी त्यांच्या फाटल्यान भोंवणी करप हें सदांचेंच जातालें.
सुट्टी सुरू जाली काय मामाच्या घरांत सामकें जात्रे सारकें वातावरण आसतालें. मुंबय, पुणे वा गोंयच्या हेर शारांतल्यान चुलत भावंडां येवन रावतालीं. घर हांसून खेळून भरतालें. सकाळीं उठल्या उपरांत सगळे कोण ना कोण खेळांत रमलेले आसताले. लगोऱ्यो, आपालिपा, कोंयडे बाल, चोर-पुलीस अशे दिसभर खेळ चलताले.
दनपरां आमी झाडांचे सांवळेंत बसून बोरां, कांटा आनी गोड आमे खातालीं. त्या वेळार ‘रसना’हें बाजारांत मेळपी पेय पियोवप म्हणजे मोटो आनंद आसलो. घरांत व्हडली बादली भरून रसना तयार करून दवरताले. पूण म्हजो सगळ्यांत आवडटो म्हणल्यार ताजो ‘निरो’. सकाळीं शितळ थंड निरो पिल्यार सामकें फ्रेश दिसतालें.
गिमांत पेंवप हे आमच्या सगल्यांच्या खूब आवडीचें. आमीं दर्यात, कानालांत, तळ्यांत, बांयंत पेवतालीं. त्या काळांत मोबायल वा इंटरनेट नासतालें, म्हणून आमचो सगळो वेळ सैमाच्या गोपांत वतालो. उदकांत उडयो मारप, वांगड्यांक भिजोवप, स्पर्धा करप, हेंच आमचें खरें मनोरंजन आसतालें. उपरांत सांजवेळार आमी पुराय थकून घरा वतालीं.
खेळून थकून आयले उपरांत नुस्त्याची गरमागरम शीतकडी जेवप म्हणल्यार सर्गा सारको आनंद आसतालो. मानशेचें तळिल्ले गांवठी नुस्तें, खारें, किस्मुर, खळांतलें तोर, आंबो अशें तें जेवण रुचिक जातालें. सगले एकठांय बसून जेवताले आनी गजालीय करताले. त्या वेळार घरांत मोग, आपलेपण भरपूर आसतालें. सगल्यांक वेळूय आसतालो.
रातीचो वेळ तर एकदम खास असो. जेवण जातकच आमी सगळीं आंगणांत शेंदरी घालून बसतालीं. थंड वाऱो येतालो आनी मळबांत चकचकपी नखेत्रां दिसतालीं. आमी तीं मेजतालीं. ‘तो सप्तर्षी’, ‘तो ध्रुवतारो’ म्हणीत जाण्टेले आमकां मळबांतल्यो गजाली सांगताले. केन्ना केन्ना भुतांच्यो गोष्टी आयकून भंय दिसतालो. पूण तीच तर खरी मजा आसताली.
त्या काळातलो गीम खूप सादो, पूण मनान गिरेस्त आसलो. म्हारग्यो भोवंड्यो, मोबायल गेमी वा व्हडले मॉल नासले, आनंद, मजा मात भरपूर आसताली. सैम, कुटुंब, इश्ट- इश्टीणी, सोयरीं आनी गाव हेंच आमचें खरें सुख आसतालें.
आयज जीण बदल्ल्या. तंत्रज्ञान आयलां, पूण ल्हानपणाच्यो त्यो गिमाच्यो यादी अजूनय मनांत ताज्योच आसात. काजूंचो सुवास, मधूर नीरो, दर्यातलें पेंवप आनी रातीचें तारांगण पळोवप ह्या सगळ्यांची याद जाली काय नकळटां मन परत त्या मंत्रयिल्ल्या दिसांनी केन्ना पावता तें कळना. सोबीत दिसांच्यो त्यो यादी मनाक एका वेगळ्याच विश्वांत, काळांत व्हरतात.
(लेखिका केपें काॅलेजींत सहा. प्राध्यापक आसात.)
डाॅ. सुजाता दाबोळकार
77982 57871
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
