बरो विचार आपणावप म्हणजे मनीस जावप

भांगरभूंय | प्रतिनिधी

आयचो संवसार पळयत जाल्यार जो मनीस सगले बाबातीत चलाक आनी स्मार्ट आसता ताका जगार खंयच मरण ना.

संवेदनशील आनी अस्वस्थ मनिसूच बरें दर्जात्मक साहित्य निर्माण करूंक शकतात. आयच्या गुगल, चॅट जीपीटी आनी AI च्या जमान्यांत वावुरतना आमी आमची विचार करपाची शक्त मारून तर उडयनात मूं? सायन्स जितलें बरें तितलेंच घातक हेंवूय आमी जाणा जावंक जाय. आमी आमच्यो संवेदनां बोथट जावंक दिवंक फावना. आमी जण एकल्यान मनीसपण सांबाळून दीसपट्टो वेव्हार करपाक जाय. दर एका मनशान आपली जीण सुंदर रितीन जगपाचो संकल्प करपाक जाय. घोवान बायलेन एकामेकाक समजून घेवन संवसार करपाक जाय. आमी कुटुंब वत्सल जावन सकारात्मक जीण जगून समाजा मुखार देखदिणीं जीण दवरपाक जाय. मनीसघाणे, ब्रूत कशे वागूंक फावना. घरच्यांक, बायल- भुरग्यांक रडोवन भायर सभ्य वागून कांयच उपेग ना .मनशान असो बेगडी वागूंक जायना. भायर एक आनी भितर एक. आमी सुवार्थी जावंक जायना. कितें आसता संवसारांत सगल्यांचीच जीण महत्वाची. प्रत्येकाचे कुडी भितर एक आत्मो आसता. आनी आत्मो म्हळ्यारूच परमेश्वर.
आवय- बापायाक, बायल- भुरग्यांक जो मनीस मानता तोच देवाक मानतलो. तोच मनीस समाजांत मनीसपणान वागतलो. जो आपल्या पयल्या लोकांक कॅर करिना तो मनीस समाजाकूय कुस्कुटायता. मोबायलाच्या वेसनान बुडिल्लो वेसनी मनीस आयज संवेदनशीलताय विसरत चल्ला हें समा न्हय. कोण कोणा कडेन मेकळेपणान चार उतरां उलोवंक सोदिना. मोबायल म्हणजे सर्वस्व. पाळण्यातल्या भुरग्या पसून ते 80 वर्साच्या जाण्ट्यां मेरेन हें खूळ पाविल्लें आसा. “जेथे जातो तेथे तूं माझा सांगाती, चालविसी हाती धरोनिया” संत तुकाराम महाराजांच्यो ह्यो वळी आयज मोबायलाक ज्युस्त लागू पडटात.
आयज समजांत दृश्ट प्रवृत्ती बळावत चल्ल्या. जो तो आपमतलबी, सुवार्थीच वागता. तूं म्हाका उंडो दिता जाल्यार तूं म्हाका जाय. जो तो मोबदलो सोदता. गोडा धेंपीक जशे दमोळे ओडटा तशें पयश्यांक मनीस ओडपाक लागला. समाजा खातीर वावुरपी थोडेच आसात. थोडे ही धर्तरी आनी हें धर्तरे वेल्या जीव जिवावळीचो सांबाळ करपा खातीर वावुरतात. तांकां सलाम. कितें आसता, आमकां दर एकल्याक आमच्या कर्तव्याचे भान आसपाक जाय. घरांत आनी भायरूय. कारण आमी समाजाक जोडिल्ले आसात. समाजीक प्रस्न, समाजीक समस्या, म्हाका लागपाक जाय. जण एका मनशान सोशल जावपाची गरज आसा. साहित्यकार साहित्याची निर्मिती करून समाज प्रबोधन करता आसत जाल्यार तांणी पयलीं मनीसपण आपणांवक जाय. तो मनशां कडेन जर मनीसघाणो, ब्रूत कसो वागता आसत जाल्यार ताच्या साहित्याक कुस्कुटाचोय वालोर ना.
मनशा कडेन नमळाय आसची पडटा. तो शिस्तीचो आसपाक जाय. रीत पगडो आसूंक फावना. आपल्या सारखो दुसरो जावंक शकना. दर एक मनीस युनीक आसता. जग बदलतलो जाल्यार आपूण पयली बदलपाक जाय. हाचो अर्थ असो न्हय की कोणेंच आपली हुकूमत दुसऱ्याचेर लादपाक जायना. आनी कोणे कोणाचेर अवलंबून रावप नासता. दुसऱ्याचे चुलीर कोणें आदण दवरूंक जायना आमी आत्मनिर्भर जगपाक जाय. कितें आसता, दुसऱ्याक किंकोत करून आपुणूच शाणो अशें कोणेंच समजूंक फावना. नियती पळयसर पळयता… एक दीस शेराक सव्वाशेर मेळटाच मेळटा. म्हणून दुसऱ्यान गाय मारली म्हूण आमी वासरूं मारूंक जायना इतले तरी मनीसपण आमी पाळपाक जाय. आमी खंयच्याच मनशाक कमी लेखूंक जायना.
तेच भशेन आमी कोणाची हांजी हांजी करूंक फावना. सदांच मनीसपणान चलपाक जाय. ओगीच शिणलें म्हणून जायना. आमकां आमच्या कर्तव्याची जाणीव आसपाक जाय. हक्क सोदतना जबाबदाऱ्यांचो विसर पडूंक फावना. आनी आपल्यो चुको दुसऱ्याचेर धुकलूंक जायना. आमचे मन निर्मळ आसूंक जाय. आयज काल जो तो संकुचीत वृत्तीन जगतना दिश्टी पडटा. फक्त आपुणूच फोकसांत येवंक सोदता. दुसऱ्याक कसो कुशीक काडून आपलो कसो फायदो करून घेवप हें कसब आता चडशा जणाक जमपाक लागलां. हरहर करून महादेव घालपाक जायतें जाण आसता. काम करपाक कोण आसना. फुडे फुडे मिरोवपाक भलतेच आसता. काम करिनासतना मिरोवपाक कशें परवडटा तेंच कळना. अशे वृत्तीचे लोक समाजांत जळीं मळीं पायलेक पंचवीस मेळटले. दुसऱ्याचे कर्तृत्व चोरून व्हरून आपले म्हणप योग्य न्हय. ही मनशाची वृत्ती साप्प पाड. मनशान दाखय लिपय करूंक फावना. सरळ मनान पारदर्शक वागपाक जाय. दुसऱ्या विशीं आमच्या मनांत दुस्वासाचो घयरांव दाटपाक जायना. मनांत दाटिल्लो कार्बरेटर साफ करपाक जाय. मनीसपणाचे तणशेन घसून पुसून मन चकचकीत करपाक जाय. दुशीत विकार पयस करपाक जाय. आयचो संवसार पळयत जाल्यार जो मनीस सगले बाबातीत चलाक आनी स्मार्ट आसता ताका जगार खंयच मरण ना.
आयच्या काळार जण एकल्यान लोजीक वापरून जीण जगपाची गरज आसा. दर एका विचाराची सत्यता पारखून, ताचेर बारीकसाणेन चिंतन मनन खरायेंतल्यान करून तो विचार वेगळ्या वेगळ्या कसवट्याचेर खरो उतरता काय ना हें पळोवन मागिरूच तो विचार आपणावंक जाय. उखल्ली जीब लायली ताळ्याक अशें जावंक फावना. ताचे दुरदृश्टी परिणाम कितें आसतले हेंवूय आमी ते ते विचार आपणायतना चिंतपाक जाय. कारण ताचो परिणाम जाच्या ताच्या जिणेचेर घडटा. दर एका मनशा कडेन सोंशिकसाण आसपाक जाय. वाटेक शॉटकट आसता, मनशाचे जिणेंक शॉटकट आसना. आनी तो कोणें आपणावचो न्हय. जिणेंत शॉटकट मारप म्हणजे आपली जीण आपल्याच हातान काबार करप.

काशिनाथ नायक
9158345844