मनशा परस वृत्ती घातक

भांगरभूंय | प्रतिनिधी

आवय आनी मायभूंय सर्गा परस श्रेश्ठ. तिचे खातीर शक्य तितलें करप ही आमची लागणूक.

पणजे निवृत्त न्यायाधीश फेर्दीन रिबेलो हांच्या फुडारपणा खाला लोकचळवळीच्या धोलार तोणी पडल्या. सभेंत मांडिल्ले 10 मुद्दे घेवन ही चळवळ मुखार वतली. एक संघटणा स्थापन जातली, तातूंत खंयच्याच पक्षाचे फुडारी, पदाधिकारी आसचे नात, तर एनजीओ आनी गोंया खातीर लढपी समाज वावुरपी आसतले, अशेंय न्या. रिबेलो हांणी सांगलें. ही चळवळ खंयच्याच राजकी पक्ष वा संघटणे आड आसची ना. पूण गोंय, गोंयकार आनी गोंयकारपणाच्या विरोधांतल्या प्रत्येक निर्णयाक विरोध करतली, अशेंय तांणी स्पश्ट केलें. विचार बरो आसा, पूण ताका निमाणें मेरेन संघटणेचें बळगें मेळपाक जाय. कारण कितल्याय उदात्त विचारांची, धोरणांची संघटणा स्थापन केली तरी तातूंत मागीर गटबाजी जाता, थोडे वैयक्तीक अजेंडा ल्हवूच चालीक लायतात. विरोधी पक्ष, संघटणांचेर टिकाय करतात. मागीर ज्या उद्देशान संघटणा काडिल्ली, ते मुद्दे कुशिकूच उरतात. हे लोकचळवळीचें तशें जावचें न्हय. कारण गोंयाक आयज तिची गरज आसा.
गोंय, गोंयकारांच्या प्रस्नांचेर भासाभास जावप, प्रस्न विचारप हें लोकशायेचें खरें बळगें. दरेकल्यान मुद्देसूद उतरांनी गोंयमायेक सतावपी समस्यांचेर विचार उक्तावपाक जाय. आपले परीन तिचे प्रस्न सोडोवपाचो यत्न करपाक जाय. ‘जननी जन्मभूमिश्च स्वर्गादपि गरीयसी’ हें आमी विसरूंक फावना. म्हणल्यार आवय आनी मायभूंय सर्गा परस श्रेश्ठ. तिचे खातीर शक्य तितलें करप ही आमची लागणूक. गोंयमायेची ही परिस्थिती जावपाक अर्थांत सगलेच राजकी पक्षूच जापसालदार आसात. न्या. रिबेलो हांणी सांगलें ते प्रमाण, 1980 च्या उत्तरार्धांत आपसुवार्थी वृत्ती राजकी मळाचेर घुसली आनी सगलेंच घट्टाण जालें. आयज कल्पने पलतडची अधोगती दोळ्यां मुखार दिसता, अशें म्हणल्यार कोणाक तिडक येवपाची गरज ना. मनशांक जापसालदार धरचेच, पूण ताचे परस वृत्ती भयानक. राजकीच न्हय, तर समाजीक, सांस्कृतीक फुडारी, सामान्य भौसाचोय एक व्हडलो वांटो सुवार्थी, आपमतलबी वृत्ती घेवन वावुरतना दिसता. सर्वसामान्य मनशाक दिसता, फुडाऱ्याची चूक. पूण, तो स्वता ताका ती करपाक लायता. मतदारांक सरकारी खर्चांनूच न्हय, तर पदरमोड करून पोसपी फुडारी आसात. फुडारी स्वताचे घामा- कश्टाचे पयशे मोडटलोच, अशें ना. मागीर तो भायले भायर हो खर्च सोडयता. वाल्या कोळ्यान नारदाच्या सांगण्यां वयल्यान घरच्यांक पाप वांटून घेता काय म्हूण विचारलें, तेन्ना सगल्यांनी हात वयर केले. आयज उरफाटें जालां. जायते वाल्या कोळी पाप वांट्टात तेन्ना सगले आपूण जावन हात फुडें करतात. तें तांकां वांटपाक लावपीय लोक आसात. म्हणटकच राजकी परिस्थितीक मतदारूय जापसालदार आसात. निदान आतां तरी गोंय वांटावपाचो यत्न करुया. जमीन गेल्यार भरपूर पयसो येतलो, पूण ती (आनी पयसोय!) वतकच गोंय मात केन्नाच परत येवचें ना. केन्नाच ना!
शार आनी नगर नियोजन (टीसीपी) कायद्यांतलें कलम 17 (2) आनी 39 (ए) ह्यो दुरुस्त्यो रद्द करपाक अध्यादेश काडचो, अशी मागणी सभेंत जाली. दुरुस्त्यांक लागून झोनींग बदल जमीन वापरांत फेरबदल आनी बरेंच कितें मंजूर करपाक मेळटा. तें करून गोंय, गोंयकारांक फायदो जातलो? उरफाटें, उरलां तें सैमसुंदर गोंय काबार जावचें ना?…. आनी हे काँक्रीट उदरगतीचो फायदो कितल्या गोंयकारांक जाला? म्हणल्यार नोकऱ्यांनी बी. फ्लॅट घेवपाची कल्पना पसून सामान्य भौसान करची न्हय! भायल्यांचें ल्हार येता, ताचें वजें साधनसुविधांचेर पडलां. कोयर, सिवरेज, वीज, येरादारी, भलायकी, उदक सगल्यांचेरूच परिणाम. भायले गरीब येतात, तांचो गोंयकारांक फायदो तरी जाता. मात बाकीच्यांचें कितें? जमनी संबंदीचे अनियंत्रीत उदरगतीक दावें घालीना जाल्यार फुडाराक सगल्यांकूच हाचो त्रास जातलो. विचार करचो.