भांगरभूंय | प्रतिनिधी
अती घाई मसणांत नेई, अशी एक मराठी म्हण्णी आसा. आमच्या मनांत केन्ना- केन्ना एखाद्या गजालीची इतली हुरहूर लागता की ती गजाल केन्ना काय दुसऱ्याक सांगल्यार पुरो, अशें जाता… आनी संद मेळ्ळी काय आमी पच करून पचकतात. मागीर फांक पडलां; तरी कावळो मेला, अशी आवाय
जाता, ताचेर विचार करीनात, की हाचो परिणाम कितें जातलो हें. मदीं तोंड घालून उलोवपाक खूप जाणांक आवडटा.
खरें तर ताचो हे गजाली कडेन कांयच संबंद आसना. पूण गरजे भायर सल्लो दिवप तांकां आवडटा. सर्वसादारणपणें तिसऱ्याच्यो खबरो करप हो तर दोन बायलांचो स्वभावधर्म, अशें म्हळ्यार वावगें थारचें ना. हांवें सामान्यपणे म्हळां आं, सगळ्यांक हें लागू जायना.
म्हाका याद जाता, म्हज्या भुरगेपणांतली एक गजाल. दीस पावसाचे आशिल्ले. पावस शिरशिरतालो. तेन्ना आमगेर एक शेजान्न आयिल्ली. ती येतना जसो पावस पडटालो तशीच ती वचूंक भायर सरली तेन्नाय पडटालो. येतना तिणे सत्री बी हाडूंक ना. पूण वतना आईक म्हणूक लागली,
‘काकी सत्री आसा गे? पावस बरोच पडटा’.
आईन म्हळें, ‘ना बाये. तुवें येतना कित्याक हाडली ना? तूं आयलां तेन्नाय पावस पडटालोच मगो.’
‘ना गे. हांव विसरलें,’ तिणें म्हळें.
हांव थंयच बशिल्लें. हांवें म्हळें, ‘आई, पेटे कडेन कोनश्याक आसा मगे सत्री.’
आईन म्हाका दोळे मोठे केले आनी म्हळें. ‘ती आमगेली न्ही सत्री. ती माणका आईली. हांव कशी दिऊं? ना गे बाये ना.’ आईचे दोळे पळोवन हांव ओगी रावलें आनी शेजान्न बी तशीच गेली. ती वतगीर मात आईन म्हाका तापोवन काडलें. ‘तुका मदीं पचपचपाक कोणें सांगिल्ले गो?
म्हाका खबर आसा ती सत्री. पुण आख्खो पावस सोंपलो तरी दिल्ली सत्री परत मेळपाची ना. हेंवय हांव जाणा. तुका खबर आसा हें? हाचे फुडे मदीं केन्नाच पचपच नाका. याद धर.’ त्याच रातीन आवयन एक काणी सांगिल्ली. ती अशी.
‘एक आशिल्लो भट. ताका दोन चलयो. दिसपाक सर्वसादारण आशिल्ल्यो. पुण त्यो लुबडें उलयताल्यो. ‘र’ म्हणपाचें तें ‘ल’ म्हणटाल्यो. ‘ड’ म्हणपाचें तें ‘य’ म्हणटाल्यो म्हूण गांवात सोयरीक जमनाशिल्ली.तांकां एक पयसुल्ल्या गांवांतल्या भटागेरच्यान सोयरीक कोणेंतरी हाडिल्ली. सोयरीकवालो भट पयसुल्ल्यान आयिल्ल्यान दनपारचो ह्या भटागेर जेवपाक उरलो.
चलयांचे आवयन बरें जेवण केल्लें. पापड, लोणचें, वडयो, फोण्ण मारून घोटांची घशी, एक कोबीची सुकी भाजी, तोंय केल्लें. केळीच्यो फोडी भाजिल्ल्यो आनी बरी जिरें, मिरें घालून कडी बी केल्ली.
भटान म्हळें, ‘सवकासाय जेवात आं. कशें जालां जेवण?’ ताणें म्हळें, ‘उत्तम. म्हाका कडी चड आवडली.’
दारा आडसराक फाटल्यान दोनय चलयो उब्यो आशिल्ल्यो. कडी बरी जाल्या हें आयकून दोगीय सामक्यो फुल्ल्यो
आनी रोखडेंच पचकन एकलेन म्हळें. ‘हावें जियेंमियें घालून कयी केय्यी म्हण कयी बयी जाय्यी.’
दुसरेन म्हळें ‘हांवें सोय मीत घाय्ये म्हण कयी बयी जाय्यी.’ हांकां ‘ल’ म्हणपाचोय त्रास जातालो. अशे तरेन दोगांय लुबडी हे सोयरे जावपाचे तांकां कळ्ळें आनी सोयरीक मागीर जांवकच ना. कशी जातली.? ‘शीताफुडें मीठ खावप’ म्हणटात तशें घडिल्लें न्ही? खरें तर तांकां उलोवपाची गरजच नाशिल्ली. तांच्या हुतहुतेपणाक लागून सोयरीक मोडली.
नसत्या जाणवायांक लागून सगळें पाड पडिल्लें. हुतहुतेपणान खंय धोंपराकच बाशिंग बांदून न्हवरो आयिल्लो म्हणटात तशी गत जाता. तोंडांतल्यान गेल्लें उतर
‘मारिल्ल्या फाराची गुळी वा बाण परत फाटी घेंवक जायना.’ देखन येवजून विवेक करून उलोवचें. नातर पस्तावचें पडटा. आईन सांगिल्ले हे काणयेचो खूबदां अणभव आयला…आनी येत आसता.
तेजश्री प्रभुगांवकार
98221 39309
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
