भांगरभूंय | प्रतिनिधी
कडवाडची म्हागेल बाबाल मावशी भयण म्हणलार बाप्पा बायल. ती म्हागेल नात्यान आत्ये जरी उरले तिक सगळे जाण बाप्पा बायल म्हणताले. कारवार वाठारात पयली म्हणलार आमगेल भुरगेंपणात बा, बाप्पा, व्होडल् आई, दाद, अण्ण ह्या सारखे नावांची चलती आशिली. आत्याक काक आनी आत्याल घोवाक काका म्हणची पुर्वापार चलत येयीली हांगची परंपरा आसली तरी ह्या आमगेल आत्याक आमी बाप्पा बायलत म्हणताले कारण तिगेल घोवाक घरात पोरां बाप्पा म्हण आपयताले तर तेमगेल वाड्यार आनी आमगेल गांवात आमगेल नात्याच्या घरात ती बाप्पा बायलत म्हण प्रचलित आशिली.
म्हाक आज बी तिगेल कौतुक दिसता. ज्या काळार आमगेल समाजात शेंस वीधी चलतालो तेन्न ही बायल मनिस आंगावयल्या कपड्यात सयत तिगेल जावचे घोवा पळन्न येयीली. तिगेल घर दार भाट भेंस भरपुर आशिले तरी ते सोडन्न ती येयीली. परत ती केन्न कुळार बी गेल्ली केन्नात आयकल ना तरी तिगेल उलौवण्यात आपुण कडवाडची म्हण चुकुन केन्न बी सांगते उरताली. बाप्पा केन्ना मस्करी करतालो येदे व्होडले घर सोडन्न मातें मडकी बरगोवुक हांग येयल हे आमगेल घरा.
बाप्पा बायलेल घोव तसो गरीबत पुण तो त्या काळार मुलकी शिकीलो. घरचे थोडेत शेत आशिले तरी शेतात बारा म्हयने उदा उरील कारणान वायंगण आनी सर्द दोनी पीक घेताल तेमी. घोवा तिगेल म्होवां मुस बी पोसतालो तर ह्यात बाप्पा बायलेक काय जाण ‘मुसां बायल’ म्हणताले. आमगेल मुकार कोणे तीका त्या नावांन आपयल्यार हांसु येताले पुण तीक तेजे कायीत नाशिले. आनीक एक सांगचे म्हणलार तिगेल घोवान आपले भावासाठी तीन वाट्यान घर बांधले उरील दोगजाणांन आत्याल घोवाक पैस कन्न आशिले आपणाले म्हण कोर्टात दावो केल्लो. तरी आपणाल भायेसा बायल जादु मंत्र करता म्हण तिका ‘जादुबोंडी’ म्हण नांव घातीले. तर बाप्पा बायल भावार्थी आशील कारणान आनी तेतुत एक धुव गोंया शिरोड्या कामाक्षील स्थळात दिल्ली तश जावन बाप्पा बायल अमाशे तर वैतालीच आनी आत्रे पयऱ्यान प्रसाद पाकळेक वयाती तश म्हण आमी तिका देवबोंडी म्हण नांव घातीले.
बाप्पा बायलेल एक सुन गोकर्ण ची. तिका कोंकणी कळताले तरी मामेल चाडी सांगुक सुन मागीर आपले घोवाक कन्नडानत सांगताली तर बाप्पा बायलेक चारातले दोन शब्द तरी कळताले आनी मागीर घे घरात आनी तोंडातोंड जाताले पुण पुतान आवय ओगी राव गे म्हण सांगल्यार ह्यो दोनी माय सुन एक जावन ती पुताक आनी ही घोवाकत सोवताली रातीन कीत्या सोरो पिवन येत काय म्हण ? तो बी मागीर गप्प रावतालो तरी ह्या मामे सुनेले कावळ्यान गु खावचे पयली सुरु जाले रातीन घुघुम जागे तरी सरनाले.
बाप्पा बायलेल हात अन्नपूर्णेलो म्हणलार हरकत ना. जो पर्यंत बाप्पा तो पर्यंत हेमगेर कोण ना कोण जेवणाक दनपार ना तर रातीन वसतेक उरतालोचो. त्या काळार तर आठवड्यात दोन पटी हावुत उरतालो. एक कोण येवचो उरलार दोग तीग जाणाले रांदुन दवरताली. दारात येयील मनिस समाधानी जावन वयतालो. तिगेल हातीची गाळणें घालन्न केल्ली वाळी भाजी, चिबडांचे रसाणे, हिट, आनी सगळ्या तऱ्हेच्या नुसत्या आंबट आणी तळीले नुस्ते धन्न ते कोंब्या शेकशेक्ये आज बी तोंडा रुच हाडता.
कारवारचो सातें बाजार आनी बाप्पा बायल हे समीकरण खबर आशिल लोकांत खबर आशिली. गांवार गांव पडलो तरी आपलेच्यान जात म्हणलार आयतार बाजार सोडल्ना. सकाळी सगळो बाजार हाळ घालताली आनी शाक भाजी सयत मासळी घेवन घर पावताली. सांजेर मायत्याक सुन बाजारा सुट्टाली. सांजेर ती घर पावले बरा एकमेकांन हाडील शाक भाजेच्या दराचेर महाभारत उरताले हे आनी वेगळे सांगचेत नाका. एका पेक्षा एक आपणालोत शेर व्होड कन्न वाद जातलो. तरी बोंड केन्न समा ना जावु कसली चिंता उरलार हेमगेल मामे सुनेल्या वादावादी मुकार थोडे वेळ कीत्या जायना बोंडा वयले वजें कमी जातालेत.
दिस गेले वर्सा गेली होळु होळु सगळे बदलते गेले. बाप्पा पयली गेलो नंतर म्हागेल बाब. आत बाप्पा बायल पुताल हाता पडले नंतर हांवत कमी जालो वयचो. तरी बाप्पा बायलेलो जास्त जीव म्हाजेरत आशिलो. ती केन्ना दवाखान्यात बी गेल्यार ती येयील रीक्षा घेवनत दूकानाकडे येवन म्हागेल खबर घेवन वयताली. हांवें तिगेल खबर घेवचे थंयीत उरले. स्वताचो पुत आनी सुन तिका जाण्टेपणात ह्या रान्नीतल्यान त्या रान्नीत घालते आशिले ही खबर केन्न की कानार पावीली पुण हांव जाव म्हागेल घरातले लोक बी काय करु शकनाले. बाप्पा बायलेन आपले संवसाराक जात तसो हातभार लायलो. इतले कीत्याक आवयबापुय नाशिल सुनेले पांच बाळंतपण केली पुण सुनेन दिनवास दवरलोत ना. पुण ही बायल मनिस भाग्यवान हांतुळणार पडनास्तना पुता सुनेक त्रास दिनास्तना अनंतात विलीन जाली. पुण घरातले लोकांन ती गेल्याची खबर मात आमकां कळयलीत ना. पुण बाप्पा बायल कार्तिक म्हयन्यातल्या चवथी जात्रेक गेली ती बी आमकां आपली याद दवन्न.
संदेश बांदेकार
9480790172
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
