भांगरभूंय | प्रतिनिधी
फामाद साहित्यीक टॉलस्टॉय हांची एक कथा आसा. एक दीस एक मनीस राजा कडेन गेलो आनी म्हणपाक लागलो, “हांव गरीब, म्हाका शेत रोवपाक इल्ली जमीन दियात.” राजा दयाळू आशिल्लो. ताणें म्हणलें, “फाल्यां सुर्योदय जातकच यो, आनी तूं जंय मेरेन धांवता वा चलता ती सगली भूंय हांव तुका दितलों. पूण सूर्य अस्ताक वच्चें पयलीं तुवें ज्या जाग्या कडल्यान सुरवात केल्ली थंय परत पावपाक जाय. तशें जालें ना जाल्यार तुका कांयच मेळचें ना.” दुसर्या दिसा त्या मनशान राजदरबारांत हजेरी लावन धांवपाक सुरवात केली. धांवत सुटलो. आतांच कश्ट करप, मागीर जिवीतभर आराम अशे विचार ताच्या मनांत येवपाक लागले. सांजवेळ जाता म्हणसर ताच्या लक्षांत आयलें, सूर्य अस्ताक वच्चें पयलीं ज्या जाग्या वेल्यान धांवपाक सुरवात केल्ली थंय परत पावपाक जाय. तो परतलो. पूण खूब उशीर जाल्लो. सूर्य अस्ताक वचपाचो वेळ जाल्लो. तो धांवत सुटलो. खूब पुरो जाल्लें, पूण रावपाक वेळ नाशिल्लो. निमाणे ताका स्वास घेवपाक जायना जालें. तो जमनीर पडलो आनी मेलो.” शिपायांनी राजाच्या कानार ही बातमी घाली, तेन्ना राजान म्हणलें, “ताका फकत सात फूट जमीन जाय आशिल्ली. गरज नासतना इतलो धांवलो.”
ही काणी आमकां जिवितांतलें एक व्हड सत्य सांगता. मनीस हो असोच विचार करिनासतना धांवत सुटला. आपल्याक केन्नाय तरी परतुपाक जाय हें विसरलां. आपल्याक जाय कितले आनी आपूण धांवता कितलो हाचें भान मनशाक ना. पूण जेन्ना हें होलमता तेन्ना खूब उशीर जाल्लो आसता. धांवता रावलो आनी जिवितालो आनंद घेतलो ना, आशिकुशीक पळयलें ना ही खंत मनांत दवरप ना. मनशाच्या जिविताचो सूर्य केन्ना अस्ताक वचप हें सांगूं नजो. देखून खंय थांबचें आनी केन्ना परतुचें हें दर एकल्यार कळपाकूच जाय.
संपदा कुंकळकार
9850149319
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
