भांगरभूंय | प्रतिनिधी
नंदिताचे सपन आनी ताचें वर्णन आयकुन भुरगीं आपुणय केन्ना तरी वयर उडटलीं म्हूण बरींच मोट्यान हांसलीं. हांस हांसली…तितली बावली नाच नाचली.
“तुमी खुश, हांवय खुश. तुमी उमेदी हांवय”… म्हणटना ती मातशी कुशीक सरली आनी पुटकन टिव्ही कडेन आशिल्या मेजार उबी रावली.
“आतां म्हाका एक काणी सांगपाची आसा, एका झाडाची.”
“झाडाची…?”
“झाडाची काणी कसली..? झाडां तर आमी सदांच पळयतात.”
“हय ताचीच काणी. तें कितें करतालें तें तुमकां काणये वेल्यान कळटलें. आयकात हां”. बरें, बरें म्हूण भुरगीं कान टवकारुन बसलीं.
एक फावट एक बीं मातयेंत पडलें. ताका माती आपल्या आदारान ल्हानाचें व्हड करपाक लागली. सकाळी बरोच दंव पडलो सेगीत पडत रावलो. मातयेक ओलसाण मेळ्ळी. बीं आपशीच किल्ललें. मातयेंतल्यान ल्हवु बिंयेन तोंड भायर काडलें. पाचवे रुप पळोवन सगळ्याक आनंद जालो. मातयेत मायेचे उबेत बीं व्हड जायत रावलें. ल्हवु ल्हवु रोप जालें.
व्हडलीं झाडां, झरे, घसघशे, कशें तरी उदक बिंया मेरेन पावयताले. करतां- करतां ल्हानाचें व्हड जायत गेलें. जशें जशें व्हड जातालें ताका उतरांय फुटपाक लागलीं. तें मनशां हांसतात तें पळोवन हांसपाक लागलें.
“बीं उलोवंक लागलें ?”सगळ्यांक अजाप जालें.
“अशें कशें ? हेर झाडां केन्ना उलयनात मागीर तेंच कशें उलयतालें ?” सगळ्याक प्रस्न पडलो.
“तेंच तर. ती जादु ताच्या बऱ्या सभावाक लागून जाल्ली. देवान ताका तें वरदान दिलां आसतलें.” अशें म्हणलें भुरग्यानीं.. हें आयकुन तर भुरगीं उमेदीन सामकीं फुल्लीं. आमकां देवान अशें वरदान दिल्लें जाल्यार कितलें बरें जावपाचें?
“तशें जाल्यार तुमचो सभाव बदलात.”म्हणलें बावलेन.
“इतल्यात वादळ जालें हेर कांय झाडां धोलपाक लागलीं. कांय झाडां एकामेकां कडेन पळयत रावलीं. ती बरींच भिली. तेन्ना ह्या झाडान तांकां खूब समजायलें.
“अशें कितें करतात ?” तुमकां पळोवन ती मनशां जगतात तुमीच तांचो प्राण आसा. अशें भिवप ना. आपलीं मुळां मातयेंत घट दवरात. तांची उतरां आयकुन झाडांक बरोच नेट आयलो. तांणी आपलीं मुळां बरींच घट केलीं.
“तुमी असलीं वादळां जिवीतांत जायतीं पळयल्यात. तुमी केन्ना फाटीं सरुंक नात.” झाडाचीं हीं मायेची उतरां आयकुन सगळ्या झाडांक मनांतल्यान खोस जाली.
“अशें कशें हें झाड ? आमचे परस सामकें वेगळें?”.
“हांसत सगळें करता पळय, वेल्यान फुलां, फळां, पानांनी भरलां. सगळ्यांक उमेद दिता.”
वादळ थांबलें. कांय म्हयने गेले. झाड व्हड जायत रावलें. त्या दिसांनी अकस्मात पावस आयलो.
“शी!! पुराय भिजली आतां सामको कुडकुडो येतलो.”आतां कितें करपाचें?”म्हणलें झाडांनी.
“सांगता. रावात मातशीं. चड कांय चिंत नाकात”. कांय वेळ असोच गेलो. चकचकीत वत आयलें.”
” हा..हा म्हणलें. हाकाच लागून आमकां ओगी राव म्हणटाली ?”
वतात सगळ्याच्यो कुडी सुकल्यो. उदक ना जालें सगळी सुकुन बरीं ताजी दिसलीं. दर फावट जेन्ना तांचेर कसलोय बदल जातालो झाड तांका विचार करुंक लायतालें. शांत चित्तान वागपाक शिकयताले. तेंय तांचेच भशेन झाडच पूण वेगळेपण दाखयतालें.
यत्न करीत रावप. निराश जावप ना. पावस सुरु जालो. बुडटी आयली.
“आतां कितें करपाचें?”
“हेय दीस वतले” म्हणलें झाडान. झाडांचीं पाळां मुळां हाल्लीं. पुरीन पराय बुडुन गेले. पूण झाडांनी धीर सोडलो ना. बीं तशें भात उर्बा दित झाडान ताचो विस्वास वाडयलो. नवी उमेद जीती जाली. नवी कोमरी फुटली. चिखल व्हावन गेलो. वतात पानां सुकली. परत आकार घेत झाडान पावसाच्या दिसांक धुकलत फाटीं वडयले.
इतले म्हणसर कुकुड्याचे दीस आयले. झाडां चेर पानां पानांच्या देटांनी मुळांनी वातावरण कुडकुड्याचो पांटलो भरुन ओतोवंक लागलें.
“आतां मुखार कशें ?.
“कुडकुडो कितें सदा उरता? वतलो तो”. म्हणलें झाडान. कांय दिसांनी न्हय, म्हयन्यांनी तशेंच घडलें”.
“हो पळय वसंत आयलो!!”आतां फुलात जाय तितलीं. हांसांत, गायात. कोगळाच्या सुरांनी गायात. मोराच्या पांयानी!!! पिसारो फुलोवन नाचात. सगळें रान सुंदर नटलें. फुलांनी झाडांची उमळशीक वाडयली. मोर आमी हेर जनावरां रानांतल्या रुपाक पळोवन सजली नटली. सुकण्याची गोड गायना तर मनशांक पिशें लावंक लागलीं.
“काय बरी आशिल्ली आमी हे कडक वताक कोणे यो म्हूण सांगले?”
“आयलेंच पळय सगळें सुकोवन वडोवंक” झाडां पेडां उलोवंक लागलीं. सगळे कडेन सुकतकच उदकाक लागून झाडां आशेवंक लागलीं.
“पळयलें आतां तुमकां पावस जायसो दिसता”.
“हय, हय तर.”
“पूण मातसो चड पडल्यार तो नाका जाता”.
“बरोबर नाकाच जाता”.
“तशें नासता, सगळेंच तशें इल्ले इल्लें नासता. कमी चड जावं येता. पूण ताका पळोवन वांकडे तोंड करुंक फावना. जें आसा तशे मान्य करुंन घेवचें पडटा. कांय कांय तशें आसता. सैम दिता तें बरें मानुन घेवंक जाय”. झाडान समजायलें.
बायुलाची बावली तर हेंच सदा सांगता आमकां. भुरग्यानी म्हणलें, “सैमाचीच काणी सांगली तुवें आमकां. गोड लागली आमकां” रेवान म्हणलें.
“काय बरो न्हय सैम आमकां सगळें दिता आमचेर कितले उपकार करता”. सगळीं हांसत नाचत घरा गेलीं.
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
