जिणेची गिरेस्तकाय: मोग आनी वेळ

भांगरभूंय | प्रतिनिधी

तांचो मोग पळोवन रियाक आपल्या घोवाची याद येता. त्या वेळार ताका समजता की फक्त पयशेच आसप म्हणजे खुशालकाय आसना.

पिदू नांवाचो एक गरीब चलो, हांसत्या तोंडाचो बाणाले गांवांत रावतालो. माडाची सूर काडून ती विकून आनी तशेंच त्या सुरीचो सोरो काडून आपलें घर चलयतालो. एक दीस फिलू नांवाच्या चलये कडेन ताचें लग्नाचें उतर जाता. एक म्हयन्या भितर तांचें लग्न घडटा. पिदू फिलूचो खूब मोग करता. ताका सदांच खुशाल दवरपाचो यत्न करता आनी फिलूय पिदू वांगडा खूब खुशाल आसता. तांकां दोन जुवळीं भुरगीं जातात, दोगांय चलयो. एकल्याचें नांव प्रेमा आनी दुसऱ्याचें नांव रिया. पिदू आनी फिलू दोगाय आपल्या भुरग्यांचो खूब मोग करतालीं. तांची खूब आपुरबाय करतालीं. तांकां फावो सो वेळ दितालीं.

पिदूच्या हातांत पयशे चड घोळनाशिल्ले. हाचो भान प्रेमाक आसतालो पूण रिया खूब हट्टी आशिल्लें. जी वस्त ताका जाय ती ताका जायच आशिल्ली. ताचीं सपनां व्हड आशिल्लीं, ताका म्हारग म्हारग वस्तूची आस्त आशिल्ली. पूण तांच्यो ह्यो व्हड व्हड गरजो पूर्ण करपाक पिदूच्यान जायनाशिल्ल्यो. हें पळोवन रिया सदांच विचार करतालें “हांव म्हज्या भुरग्यांक कांयच उणें करचें ना, तांकां जाय तें दितलें” ताका सदांच दिसतालें गरीब जावन जल्माक येवप म्हळ्यार एक व्हड पाप. गरीब घराण्यांत जल्म घेतिल्ल्यान ताका कसलेंच सूख मेळूंक ना. पूण प्रेमा ताका सदांच समजावपाचो यत्न करतालें की तांचीं आवय बापूय गरीब, तरी आसतना तीं आपल्या भुरग्यांक कांयच फाल्त करनात. फावो तो वेळ दितात, खूब मोग करतात पूण रिया ताका उलट सांगतालें ” फक्त वेळ दिलो म्हणून फावना, खोशी रावपाक पयशेय जाय आसतात. पयशांनी आमीं कितेंय विकतें घेवक शकतात, पयशें ना तर कांयच ना. पयशां शिवाय जिवीत ना” हीं ताचीं उतरां आयकून प्रेमाक दिसतालें हाका समजावप म्हळ्यार आपली तकली आपणेंच फातरार मारप. 

रिया आनी प्रेमा दोगांय 21 वर्सांचीं जातात. दोगांय भयणीं रुपान खूब सुंदर दिसतात. दोगांकय सोयरिको येवंक लागतात. रिया आपणाक एक गिरेस्त चलो एक व्हड वेवसायीक  वेंचून काडटा. जाचे कडेन खूब गिरेस्तकाय आसता, व्हड बंगलो, मोटारी आनी खूब कितें. तोय  रियाची सोबीतकाय पळोवन भुलता. तो रिया कडेन लग्न जावंक इतलो उत्सूक आसता की तो म्हणटा ” लग्नाचो सगळो खर्च हांव करतलों” हें आयकून रिया उमेदीन भरता. तें मनांत म्हणटा ” कितलो गिरेस्त हो . म्हाका सदांच खोशी दवरतलो, म्हाका कांयच उणें जावंक दिवचो ना” .

तेच परीं प्रेमा आपणाक आपल्याच शेजारी गांवच्या एका शाळेचो मास्तर वेचता. जाचे कडेन खूब गिरेस्तकाय आसना पूण फावो सारकेंच आसता. हें पळोवन रिया प्रेमाचेर रागार जाता आनी ताका म्हणटा “तूं हीं आसलीं पिशेपणां कित्याक करता. जाणां म्हगो आमी आमचें भुरगेंपण कशें गरिबेन सारलां तें ? आपलें ना तर आपल्या भुरग्याचें चीत आनी एका गिरेस्त मनशा कडेन लग्न जा. ना तर फाल्यां रडत बसतलें” हें आयकून प्रेमा ओगीच रावता. 

दोन म्हयन्यां उपरांत दोगाय भयणींचें लग्न एकाच मंडपांत एकाच दिसा जाता. लग्नाचो सगळो खर्च रियाचो घोव करता. लग्न इतलें फिशाल आसता की सगळो गांवचो लोक, सगळीं सोयरीं दायरीं रियाच्या घोवाची तोखणाय करतात. हें पळोवन रियाक खूब उमेद येता. सगळो गांव खावन जेवन खुशाल जावन आप आपल्या घरा परतता. दोगाय चल्यांक बरे तरेन लग्न केल्यान पिदू आनी फिलू धादोसतात.

लग्नाक दोन वर्सां जाता म्हणल्यार प्रेमाक आनी रियाक बाबू जातात. दोगाय आपआपल्या घरांत खुशाल आसात. पूण कांय वर्सांनी रियाच्या घोवाचो वेवसाय वाडपाक लागता त्या कारणान ताका रिया आनी आपल्या भुरग्या सांगाताक चड  वेळ सारपाक मेळना. हें पळोवन रिया आपल्या घोवाचेर खूब बेजार जाता. रिया कडेन जाय तें आसा, पयशे, भांगार, बंगलो मोटारी आनी खूब, पूण ताच्या मनाक शांती समादान आसना, कारण ताका आपल्या घोवाच्या थोड्या वेळा खातीर आशेन रावचे पडटा. 

वाड्या वयल्या मिलाग्र सायबिणीच्या फेस्ता निमतान एका वर्सा फिलू आपल्या दोगांय चल्यांक रावपाक आपयता. ते म्हणसर शाळांनी सुटी पडटा. प्रेमा आपल्या चल्या आनी घोवा सांगाताक चार दिसां खातीर आवयगेर रावंक येता. रिया आपल्या घोवाक आपल्या सांगाता आवयगेर येवंक सांगता पूण ताच्या कामाक लागून ताका वचपाक मेळना. हें आयकून रियाक राग येवंक लागता. सडसडीत तें आपल्या चल्याक घेवन घरा भायर सरता.

रातभर फेस्ताची तयारी चलता. रिया, प्रेमा आवयक खाणां जेवणां रांदपाक आदर करतात. प्रेमाचो घोव भुरग्यांक पळयता अशे तरेन रात सोंपता आनी फेस्ता दीस उदेता. सगळो लोक खोशी आसता. प्रेमा मिसाक वचपाक साडी न्हेसपाक लागता, ते  रियाक उलो मारता “रिया, ओ रिया मातशे म्हाका साडी न्हेसपाक आदार कर गो” रियाचो आवाज ना तें पळोवन प्रेमाचो घोव आपलें घरकानीक मदत करपाक येता. इतल्यात रिया भितर सरता,  भितर पळयल्यार प्रेमाचो घोव प्रेमाक साडी न्हेंसपाक मदत करता दोगाय हासत खेळत उलयतात.  तांचो मोग पळोवन रियाक आपल्या घोवाची याद येता. त्या वेळार ताका समजता की फक्त पयशेच आसप म्हणजे खुशालकाय आसना. पूण आपलो मोग आनी वेळ दिवपी मनीस सांगाताक आसप म्हणल्यारच मनशाच्या जिणेची एक व्हड गिरेस्तकाय, एक व्हड खुशालकाय. 

– प्रिन्सी डा कोस्ता 

                     9145606652