भांगरभूंय | प्रतिनिधी
फाटलो फुडलो विचार करिनास्तना आयज पासून ह्या गांवांत पावसाचो एकूय थेंबो पडचोना असो ताणें त्या गांवाक स्राप दिलो. गांवच्या लोकांनी खूब विनवणी केली, फुडाराक तुमची पुजा करतले अशी आस्वासनाय दिलीं. पूण…
भारत देशाच्या एका व्हड शारांत, शेतापूर नांवाचो एक ल्हानसो गांव आसलो. त्या गांवाक शापीत गांव म्हणून वळखताले. त्या गांवाक कुपांचो राजा मेघराजा कडल्यान स्राप मेळिल्लो. देखून तो गांव स्रापीत जाल्लो आनी त्या गांवाक स्राप मेळपाचें कारण अशें आशिल्लें…
शेतांपूर गांव हो शेतकामत्यांचो गांव, त्या गांवांत चडसो लोक शेतां करताले. ( चडसो कित्याक…? सगलोच लोक शेतां करतात अशें म्हणल्यार कांय अतिताय जावची ना.) ते खातीर धर्तरीच तांची आवय, देव, इश्ट आनी सगलेंच आशिल्लें. ते तिचीच पुजा करताले. धर्तरी आवयच्या आशिर्वादान गांवांत सगलें वेवस्थीत चलतालें. शेतांत कश्ट करतल्या शेतकामत्यांक तांच्या कश्टाचें फळ पुरायेन मेळटालें. वर्साक दोन पिको ते आपआपल्या शेतांत पिकयताले, त्या भायर मिरसांगो, तांबडी भाजी, मुळ्याची भाजी, कोबी, नाब, कणघा वाल, अशा जायत्या भाजयांचें पीक ते काडटाले. सैमाचोय बी तांकां भरपूर वांगड मेळटालो. वेळार पावस पडटालो, पावसाच्या उदकाचो वापर ते शेतां खातीर वर्सूयभर करताले. अशे तरेन गांवांतले सगलेच शेतकामती खूब खोशी आसताले. ते सदांच धर्तरे आवयचें गूण गायताले, वर्साक एक फावट तिची पुजा करताले.
तांचें पुराय वर्स शेतांतूच सरतालें. पूण कोण जाणा कोणाची नदर लागली त्या गांवाक वर्सान वर्स धर्तरी आवयची ते पुजा करता तें पळोवन मेघराजाच्या मनांत दुस्वास जालो. दुस्वासांत तो गडगडलो, फडफडलो रागाच्या भारान धर्तरेर प्रकटलो. फाटलो फुडलो विचार करिनास्तना आयज पासून ह्या गांवांत पावसाचो एकूय थेंबो पडचोना असो ताणें त्या गांवाक स्राप दिलो. गांवच्या लोकांनी खूब विनवणी केली, फुडाराक तुमची पुजा करतले अशी आस्वासनाय दिलीं. पूण एक फावट दिल्लो स्राप परत फाटीं घेवंक शकना, पूण उ:स्रापान स्रापाचो परिणाम कमी जांवक शकता आनी गांवकाऱ्यांचे विनवणे प्रमाणें मेघराजान उ:स्राप दिवन सांगलें की ह्या बारा वर्सां भितर जे मेरेन महादेव आपलो डमरू वाजवचोना ते मेरेन ह्या गांवांत पावस पडचो ना. इतले सांगून मेघराजान कैलाश पर्वतार वचून महादेवाक विनवणी केली की बारा वर्सां तुमी तुमचो डमरू वाजोवचो न्हय. कित्याक वाजोवचो न्हय तेंवूंय सांगलें. पूण महादेवान जर एक दीस डमरू वाजयना तर ताका सूख मेळना जाल्यार बारा वर्सां तो डमरू वाजय नासतना कसो रावूंक शकता? महादेवान कांय वेळ विचार करून म्हणलें. ” तुजे विनवणेक मान दिवन बारा वर्सां मेरेन हांव डमरू ना वाजवपाचो यत्न करतलों, पूण तुका तशें उतर हांव दिवंक शकना. वेळ आयल्यार हांव डमरू वाजयतूय तशें कांय सांगूक शकना.” अशें सांगून महादेवान मेघराजाचे समादान केलें.
मेघराजाच्या स्रापान गांवांतले सगले शेतकामती आनी हेर लोक दुख्खी जाले. वर्स सरलें दोन वर्सां सोंपलीं धर्तरी तापून फुटूक लागलीं. तळ्यां व्हाळांनी एकटायल्लें उदक सुकून सोंपलें. गांवाच्या लोकांचे हाल जावंक लागले. उदका विणें गोरवां वासरांचे हाल हाल जावंक लागले. महादेवान आपलो डमरू वाजवचो त्या खातीर ताची पुजा करूंक लागले. सगलीं शेतां पाड जालीं. धर्तरी फातरावरी जाली. सगले शेतकामती शेतांत काम करपाचे विसरून गेले. कितलेशेच तर तळमळून मेले. पूण तांच्यातलो एक शिवबा नांवाचो शेतकामती भोव कोश्टी आनी विश्वासी आशिल्लो. वर्सा पद्दती प्रमाणें तो आपल्या शेतांत काम करीत रावलो. पावस येवं वा ना येवं आपलें काम आपणें करीत रावचें अशें तो दुसऱ्या शेतकामत्याकूय सांगतालो. पूण ते शेतकामती ताका पिशांत काडटाले, पावसा बगर उदक ना आनी उदका बगर कसलें पीक…?
एक दीस शिवबान सगल्याक शेतकामत्याक एकठांय केले आनी तांकां सांगलें की जर आमी शेतांत काम करपाचें बंद केलें तर आमी आमचें सदचें काम करपाक विसरतले. शिवबान आपल्या वांगडी शेतकामत्याक दिल्लो हो मोलादीक सल्लो वयर सर्गांत रावून माता पार्वतीन आयकलो आनी त्याच उतरांनी पार्वतीन महादेवाक सांगलें की हे स्वामी जर तुमी चड दीस तुमचो डमरू वाजयना जाल्यार तुमी तो वाजवपाक विसरतले, देखून तुमी तो वाजवचो अशें म्हाका दिसता. महादेवाकूय पार्वती मातेचें सांगणें पटलें आनी त्याच वेळार महादेवान आपलो डमरू वजोवपाक सुरवात केली.
खूब दिसां उपरांत देवान डमरू वाजयिल्लो, ते खातीर डमरू बऱ्याच नेटान वाजलो, गडगळाट जावन पावस पडपाक लागलो, पावस पडून गांवाचेर आशिल्लो स्राप धूवन गेलो, शिवबाच्या शेतपिकाचो उत्कर्श जालो. कित्याकतर शिवबा एकलोच आपले शेत लावपा खातीर तयारेंत आशिल्लो. देखून ताच्या कश्टाचें सार्थक जालें. गांवांतल्या हेर शेतकामत्याक पिकासांव जालें, शिवबाचो मान सन्मान जालो, ल्हवू ल्हवू गांव पयलीं सारको जालो. आतां गांवकार त्या त्या वेळार सगल्या देव देवतेची पुजा करूंक लागले. वर्साक एक फावट मेघराजाचीय पुजा जाताली. सगल्या देव देवतेच्या आशिर्वादान पुराय गांव सुखांत जगूंक लागलो. शेतांपूर गांव आतां स्रापीत गांव उरूंक नाशिल्लो. तो आतां एक आदर्श गांव, कश्टकरी गांव, शेतकामत्याचो कश्टाळू गांव म्हणून नामनांत उरलो.
– अविनाश कुंकळकार
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
