बकें आनी ताचे इश्ट

भांगरभूंय | प्रतिनिधी

इतल्यान सगळे शेतकार तळ्या कडेन आयले आनी तळें उसपूवपाचें आनी थंय घरां बांदपा विशीं उलयताले. हें आयकना फुडें …

बकें, कांसव, हुंदीर, बेबो, कोंबो, चानी आनी सोंसो हे सगळे घट इश्ट. तीं सगळीं एकठांय जावन खबऱ्यो मारतालीं. सोंसो कापसाची गुठली कसो टुन्न टुन्न हुडक्यो मारून आपले भाशेन गजाली सांगतालो. फकत एकूच नुस्तें बाबडें इश्टागत असून लेगीत तांचे कडेन येवन बसपाक शकनाशिल्लें. कित्याक म्हळ्यार उदकाबगर तें भायर रावंक शकनाशिल्लें. कांय वेळां हीं सगळीं इश्टां नुस्त्याची काकुळट दिसून तळ्या देगेर बसून गजाली करतालीं.
बकें शेता मेरेन भोंवन टोळ आनी हेर किडे खांवन आपलो दीस सारतालें. कांय खावंक मेळ्ळें नाजाल्यार तळ्या कडेन वचून बारकेले भुराटे धरून खातालें. सोंसो शेतांनी वचून कोबीची पानां खातालो. शेतकारान आवाज दिलो काय ना थंयच्यान नाच जातालो. बेबो मात स्वभावान बॅरो आशिल्लो ताची नुस्त्या कडेन इश्टागत बरी आशिल्ली. भूक लागल्यार लेगीत ताणें केन्नाच नुस्त्याक खावपाचो विचार आपल्या मनांत लेगीत हाडलो ना. तो रोखडोच तळ्यांतल्यान भायर सरून शेता मेरेंचेर मेळटा तें खातालो.
अशींच वर्सां गेलीं. बकें जाण्टें जालें. पयलीं भशेन ताका नुस्तें धरून खावंक जायनाशिल्लें. तळ्या कडेन येवन बसल्यार लेगीत ताचे कडेन नुस्तें धरुंक जायनाशिल्लें. म्हऱ्यांत आयल्यार लेगीत तें धरपाक वाचनाशिल्लें. ओग्गी बसून रावतालें. बक्याक एक दीस पाडी बुद्द सुचली. तेन्नाच जुस्त कांसव थंय पावलो आनी ताणें म्हळें, “तू अशें ओग्गी कित्याक ? ”
कितें सांगूं तुका!! म्हाका हुस्को जाला. तुका आनी कसलो हुस्को जाला अशें कांसवान म्हळें. हांव काल जिवाक बरें दिसना म्हूण मान सकयल घालून बशिल्लें. इतल्यान सगळे शेतकार तळ्या कडेन आयले आनी तळें उसपूवपाचें आनी थंय घरां बांदपा विशीं उलयताले. हें आयकना फुडें कांसवान कळाव केलो ना रोखडोच तळ्यांत देंवलो.
खूब वेळान आपलो इश्ट आयलो म्हूण नुस्तीं सगळीं ताच्या फाटीवयल्यान उडक्यो मारून ताची अपुराबाय करपाक लागलीं. कांसवान दुख्खी जावन म्हळें तुमकां कितें सांगूक जाय आनी अशें सांगून तो कांय वेळ सकयल मान करून बसलो. नुस्तीं परत परत ताच्या म्हऱ्यांत येवन ताका विचारूंक लागलीं निमणें ताका बक्याची गजाल तांच्या कानार घालची पडली. तळ्या देगेर येवन नुस्त्यांनी एकूच आकांत केलो. बक्याक आपलें काम सादिल्ल्याची उमेद जाली. तें तोंड बारीक करून नुस्त्यांच्या म्हऱ्यांत गेलें. कांसवान आमकां सांगलां तें खरें ? नुस्त्यांनी एकठांय जावन विचारलें तुमी कांयच भियेवनाका हांव तुमकां रोखडेच लागासारच आशिल्ल्या तळ्यांत व्हरून सोडटां अशें तांकां सांगलें. जिवाच्या आकांतान सगळ्या नुस्त्यांनी तांकां सुरक्षित जाग्यार व्हरपाची विनवणी केली. तेन्ना बक्यान तांकां फातराचेर व्हरून दवरलीं आनी आपल्याक जाय तितलें खावन न्हिदलें. अशें हें दिसान दीस करपाक लागलें. हें जुस्त सोंश्यान थंयच्यान वतना बक्याचें कारस्थान पळयलें. ताणें कांसवाक ही गजाल सांगली. कांसवान रोखडीच हेरांक आपोवन सभा आपयली बक्याच्या कर्तृबा विशीं उलोवणीं केलीं आनी ताका इश्टागतीतल्या पंगडांतल्यान भायर उडयलें. ताचेर बहिश्कार घालो आनी ताची इश्टागत तोडली. बक्याक आपली चूक कळ्ळी आनी थंयच्यान पयस वचून रावंक लागलें.

अलका सिनाय असोळडेकार
9822981107