भांगरभूंय | प्रतिनिधी
अकबर बादशहाक बिरबला कडेन विचार विमर्श केल्या शिवाय कांयच करूंक जरी जमना आशिल्लें, तरी केन्ना केन्ना त्या दोगांयचीय एकाद्या विशयावेल्यान बरीच बाचाबाची जाताली. मागीर बादशहा दोन दीस रागार बी जातालो आनी बिरबलाक पळयतगीर तोंड दुसरे वटेन करतालो. बिरबल मोठो धूर्त. तो बादशहाच्या रागाचो अदमास घेवन पयलींच म्हणटालो.”महाराज, हांव दोन चार दिसांक गांवांतल्या घरा वचून येवं काय म्हूण विचार करतालों. म्हजी आजी तीर्थयात्रेक वचूंक सोदताली. तिका भोंवडावन हाडची, अशें म्हजें मन म्हणटा. हांव वचून येवं?”
आतां तीर्थयात्रा आनी तिवूय बी जाण्टे आजये खातीर. ताका नाका कशें म्हणप? शिवाय बिरबलाच्या शाणेपणाचो गरजे भायर राग मनांत धरिल्लो आशिल्ल्यान, “दोन दीस हो पयस वता तर वचूं .”अशें मनात म्हणत ताका वच म्हण
परवानगी दितालो. मागीर कांय दीस गेले की, बादशहाचो राग मात्सो थंड
जातगीर बादशहाक बिरबलाचो उणाव जाणवतालो.
असोच एकदां बिरबल एक म्हयन्या खातीर पयस गेल्लो. ही खबर दुस्मान राजाच्या कानार पावली. ताणें हे गजालीचो फायदो घेवपाचें थारायलें आनी बादशहाक निरोप धाडलो.
“आमी आयकलां कीं तुमच्या राज्यांत अक्कल खूब पिकता. तुमचो बिरबल अकलेची शेतांच्या शेतां पिकयता खंय. तेन्ना आमकांय चार पांच हांडयो भरून अक्कल धाडात. नातर युद्धाक तयार रावात.” हें आयकून बादशहा गडबडलो. गरजेभायर युद्ध ताका आवड नाशिल्लें. करुया तर कितें करुया? प्रश्न पडलो ताका. ताणें बेगोबेग एक घोडेस्वार दूत बिरबलाच्या गांवांत धाडलो. बरोबर निरोपाचो एक खलिता दिलो आनीबेगोबेग परत यो. खूब मोठी अडचण आयल्या. अशें निक्षून सांगपाक त्या दूताकय सांगलें. खरेंच. हें अक्कल पिकोवपाचें काम, फक्त आनी फक्त बिरबलच करूंक शकता. हाची बादशहाक खात्री आशिल्ली. आतां अक्कल म्हण शेतांनी पिकता?ना. हें जरी खरें, तरी बिरबल तें काम करूंक शकता. ताची तल्लख बुद्ध कितेंय पिकयत.बादशहान मनांत म्हळें.
हे वटेन बादशहाचो राग निवळपाची बिरबल वाटच पळयतालो. ताणें आनी वेळ केलोना. आपल्या घोड्यार बसका घेतली आनी राजधानीर येवपाक आयलो. ताका पळोवन बादशहान ताका वेंगूच मारली. आपल्या वेंगेंत घट्ट धरून म्हळें. “दोस्ता, तूं म्हजो खरो दोस्त. तुजेर हांव जरी रागार जालों, तरी तें तात्पुरतें रे. तुजेवेलो म्हजो राग म्ह्ळ्यार आळवा पानावेलें उदक तें! जशें आळवा पानार उदक थारना, तशें हांवय तुजेर रागार जावन चड तेप रांवक शकना.”
“हय महाराज हांव जाणां तें. जशे उदकार तोणे माल्ले म्हण ऊदकाचे दोन भाग जायनात. तशेंच हें. हांवय जाणा तें. आसूं आतां. कितें जालां तें सांगात म्हाका.”
बादशहान सविस्तर दुस्मानान धाडिल्लो निरोप ताका सांगलो.
” इतलेंच मू? धाडुया तांकां जाय तितली अक्कल. तें सगळें हांव पळयतां.तांकां फक्त निरोप धाडात की, आमी अक्कल आतांच शेतांत रोयल्या. तुमकां बरोबर तीन म्हयन्यांनी ती सारखी पिकून मेळटली. तेन्ना तीन म्हयने वाट पळयात.”
“अरे पूण कशी ? ती कितें दाखोंवक येता? काय हांडयांनी भरूं येता?”
“हांव जुस्त करतां तें तुमी हुस्को करूं नाकात.”
“बरें तर.” म्हणत विचारांत पडिल्ल्या महाराजान दूता मार्फत तसो रकाद धाडलो. तो आयकून दुस्मान अजापलो. “बिरबलाचीच तकली ही.” मनांत दुस्मान सारखे समजले आनी अकलेची वाट पळयत रावले.
बिरबलान कितें केलें? तर माळ्याक सांगून दुधनीच्यो बियो वाफे करून रोयल्यो. वयर सरतगीर सांवळसारें घालें. मागीर वाली गरगरीत वाडल्यो. तांकां फुलां आयलीं. तोरे आयले. बिरबलान एक एक तोरो एका एका हांडयेंत सोडलो. अश्यो खूप्प हांडयांनी दुधयाचे तोरे सोडले. तीन म्हयन्यांनी ते हांडयांतच गरगरीत वाडले. हांडयेचीं तोंडां बारीक आशिल्ल्यान ते ओडून भायर काडूंक जायना जाले.
वालीवेले देंठ कापून त्यो हांडयो बादशहा च्या
तर माळ्याक सांगून हुकूमा नुसार दुस्मानांक धाडून दिवंक सांगल्यो.
सोमतोच महाराजांच्या वतीन एक हुकूमनामा बी धाडलो. तातूंत बरोंवक सांगलें की “ह्यो धा हांडयो भरून अक्कल धाडल्या. पूण हांडयो फोडी नासतना ती आख्खी काडून घेयात आनी ती कमी आसा शी दिसल्यार तुमच्या सैनिकांक उणी पडट्टा तर ,आनीक भरपूर हांडयो भरिल्ल्यो आसात. फक्त रकाद धाडात.”
आतां दुस्मान अजापले. ती अक्कल (दुधी) कापनास्तना कशी भायर काडप? विचार करत उरले. असो बिरबल हुशार आनी चाणाक्ष
तेजश्री गोपाळ प्रभुगांवकार
9822139309
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
