भांगरभूंय | प्रतिनिधी
अकबर बादशहाक कासाक वचपाक खूप आवडटालें. शिकारेची ताका खूब आवड आशिल्ली. अदीं-मदीं तो शिकारेक वतालोच. तांचे बरोबर बरेच लोक आसताले. कोण सावज धांवडायताले, तर कोण जेवणाची तयारी रानांतच करपाची व्यवस्था करताले. कोण महाराजाची सरबराय करताले, तर कोण आनी कितें कितें करताले. एकूण शिकारेक वचप म्हळ्यार मजाच मजा आसताली. बादशहा बरोबर बिरबल आसतालोच.
मदीं मदीं सुसेग घेवपाक तंबू बांदिल्ले आसताले. पुरोऽऽ जालांशें दिसल्यार थाकाय मेळपाक बादशहा तंबूंत बसून सरबत बी घेतालो. मात्सो रावन परत कासाक वताले. ते दीस कडक थंडेचे आशिल्ले. त्याच दिसांनी कान टोपी माथ्याक, गळ्या भोंवतणी मफलर, आंगाक स्वेटर बी घालून एकदां बादशहा शिकारेक गेल्ले. भोंवडी उठोवपाक आवाज करत बरोबरचे वताले. खूब भोंव भोंव भोंवले. कासाक कांयच दिसलें ना. दीस जावपाक आयलो. रिकाम्या हातांनी परत कशे वतले ?
महाराजान फर्मान सोडलें.”आज हांगांच रावप आनी शिकार घेवनच वचप. “
राजमहालांत गुरवार बेगम वाट पळयताली. एका स्वारा मार्फत तिका ताणें रकाद धाडलो. राजाक सोदीत ते रान माड्डुपाक लागले.
भोंवता भोंवता राजा एका व्हाळा धडयेवेल्या झाडा पोंदां पावलो आनी तांणी पळयलें की, एका भिल्लिणीन कोण फुड्यांत नासतना, निकतेंच एका भुरग्याक जल्म दिला. बादशहा अजापान पळयत रावलो!
“अरे! हें कितें? बिरबल हें पळयलें मरे? आनी आमच्या बेगमेक मात बाळंत जावपाक वैज जाय. वैजिणी जाय. आता हें कांय करप ना.”
सांजवेळा शिकार घेवन परत येतकच तांणी बेगमीक सांगलें: हें पळय हांवें कितें पळयलें तें तूं जाणां? थंय व्हाळा धडयेर एक भिल्लिण आपूण जावन एकटीच बाळंत जातना पळयलां. मागीर तुकाच वैज, वैजिणी कित्याक जाय? आतां तुकाय बी वैज, वैजिणी नाकात. तूं तशीच भुरग्याक जल्म दी. तिका आयकून कच्क जालें. बेगमीचेर आकांत आयलो. आतां कितें करतली? तिणें हो प्रकार बिरबलाच्या कानार घालो. ताका सांगतना तिचे दोळे दुकांनीं भरिल्ले. बिरबलान म्हळें ” बेगम साहिबा ,तुमी कांयच भिवूं नाकात. हांव जाग्यार घालतां सगळें.”
बिरबल दुसरे दिसा राजाच्या आवडीच्या पोरसांत गेलो आनी ताणें माळ्यांक सांगलें. “ह्या गुलाब झाडांक ,चार दीस उदक घाली नाकात. राजाक कितें तें हांव सांगतां.”
चार दिसांनी बादशहा जेन्ना बागेत आयलो, तेन्ना झाडां , गुलाब बाविल्ले ताका दिसले. तो माळ्यांचेर सामको तापलो.”हें कितें रे? झाडां कशीं बावलीं?उदक घालूंक ना?” माळ्यान बिरबला कडेन पळयलें. तेन्ना बिरबलान महाराजाक सांगलें.
“महाराज हांवेंच ताका उदक घालूं नाका म्हण सांगिल्लें.”
“आरे पूण हीं झाडां मरतलीं मरे. तुका हें कशें कळना?”
“कळटा महाराज.’’
पूण तुमी पळयल्यांत तीं रानातलीं झाडां? तांकां कोण उदक घालता?”
“अरे तीं रानांतली झाडां. तांकां उदक लागना.”
“बरोबर महाराज तशीच ती रानांतली भिल्लिण. तिका बाळंतपणांत वैज, वैजीण लागना.
मात तुमी तुमच्या नाजूक सुंऽदर बेगमीक तोच न्याय लागू करूंक कशे सोदतात.? हें बी बरोबर न्हीं. अशें तुमकां दिसना?
ती रानांतली भिल्लिण आनी महालांतली तुमची नाजूक सुंदर बेगम, तीं दोगांय एक कशीं आसतलीं?” हें आयकून बादशहाक आपली चूक कळून आयली. आनी ताणें आपलो निर्णय बदल्लो. योग्य वेळार वैज वैजिणींच्या मदतीन बेगमेन एका सुंऽदर भुरग्याक जल्म दिलो.
तेजश्री गोपाळ प्रभुगांवकार
9822139309
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
