भांगरभूंय | प्रतिनिधी
एका रानांत एक हत्ती रावतालो. वागणुकेंत तो मस्तो आशिल्लो. स्वताचे अगडबंब देहयश्टीक पळोवन तो सदांच तोखेतोलो. दिसभर झाडांचीं पानां खावप आनी सुस्तेवप हाचे भायर ताका काम नाशिल्लें.
एक दीस ताच्या मनांत आयलें, स्वताच्या ह्या अगडबंब शरिरा मुखार बाकीचीं जनावरां कित्याक उपेगी नात. हांव सगळ्यां परस मोटो आनी ताकदवान, म्हणटकीच ह्या सगल्यांचो हांव मुखेली जावंक हरकत ना. अशें येवजून हतयान स्वताकच रानाचो मुखेली घोशीत केलो. मेळपी दरेक जनावराक स्वता रानाचो मुखेली आनी आपणाक सगल्यांनीं सलाम करचो अशें फर्मान सोडलें. “सलाम करपाक कितें वचपाचें आसा?”, म्हणून मेळिल्ल्या जनावरान हत्ती दिसलो रे दिसलो ताका सलाम करपाचें आनी फुडें वचपाचें
थारायलें.
प्रत्येक जनावर, प्राणी सलाम करतात ते पळोवन हतयाक गर्व जालो. ताची हालत-धोलत वचपाची चाल आनीक हालूंक-बोलूंक लागली. इतल्यांत ताची नदर वयर झाडार आशिल्ल्या शेवण्याचेर गेली. पळयत जाल्यार शेवणें मुकाट्यान बसलां. तें आपलेच तंद्रेंत बशिल्लें. ताणें सलाम करू ना तें पळोवन हतयाक आयलो राग. येदेशें शेंवणें सलाम करिना म्हळ्यार कितें ? ताका दाखयता, म्हणून हतयान झाडाच्या मुळाक आंग घश्टुवपाक सुरुवात केली. ते बरोबर झाड लागलें हालूंक. झाड हालतकीर शेवणें कासावीस जालें. ताणें मान घुवंडावन सकयल पळय जाल्यार एक हत्ती घसा-घसा झाडाक आंग घासता. शेवण्यान म्हळें, हत्ती दादा, हत्ती दादा तुका पांय पडटां, झाडार घोटेंरांत म्हजी तातयां आसात. रोखडींच पिलां येवपाची जालीं. तूं मात्सो दुसऱ्या झाडाक वचून घश्टय. ना जाल्यार झाड हालून हालून म्हजीं घोटेरांतलीं तातयां सकयल पडून फुट्टलीं.”
हतयान म्हळें, “ना, ना तें म्हाका कांयच लागना, तुवें म्हाका सलाम करुना ताची ख्यास्त तुका मेळपाकच जाय. हांव ह्याच झाडाक घश्टतलों. तूं वचून जाय जाल्यार दुसऱ्या झाडार घोंटेर बांद.”
शेवण्यान म्हळें, “दुसऱ्या झाडार घोंटेर बांदीन आशिल्लो पूण म्हजी तातयां थंय कशी घेवन वतलें हांव ? म्हणून तुका पायां पडटां तूंच मातसो दुसऱ्या झाडाक घश्टय.”
येदेशें शेंवणें चड सुबेज जालां, सलाम करुना तो ना आनी वयर म्हाका शापोतां सांगता अशें म्हणुन हत्ती आनी जोरान झाडाक घश्टुवपाक लागलो. तशें झाड लागलें हालूंक आनी शेवण्याचो घोंटेर घोS करून सकयल पडून तातयां फुटलीं. शेवणें लागलें रडूंक.
शेवणें रडटा तें एका पाडेली शेवण्यान (किरकरो) पळयलें. किरकिऱ्या शेवण्यान ताका विचारलें, “शेवण्या कितें जालें? रडटा शें?” शेंवण्यान रडत सांगलें,”हतयान हांव पांय पडटा आसतना कांयच आयकय नासतना मस्तेन झाड हालोवन म्हज्या घोंटेरांतलीं तातयां सकयल उडोवन फोडलीं. आतां हांव कितें करूं ?”
ते बराबर किरकिऱ्यान म्हळें, “हतयाक आमी बुद्द शिकोवया. म्हजो एक इश्ट आसा वळखीचो. यो म्हजे बरोबर.” अशें म्हणून ताका घेवन तो एका म्होंवा मुसा लागीं गेलो. दोगांकुय बरोबर पळोवन मुसान म्हळें, “किरकिऱ्या पाडेली दादा आयज सांगातान खंय वतात? कितें सांगू ह्या शेवण्याचेर आयले संकश्ट. त्या मस्त्या हतयान हाची सगलीं तातयां झाड हालोवन -हालोवन फोडून वडयलीं.” किरकिऱ्यान म्हळें.
म्होंवा मुसांन म्हळें, “तशें जाल्यार ताका बरी बुद्ध शिकोवया आमी. येयात म्हज्या बरोबर. म्हजो एक इश्ट आसा. ताच्या म्हऱ्यांत या आमी.”
आनी तिगांय मेळून एका तळ्या लागीं गेलीं. थंय बेबो आशिल्लो. ताणे म्हळें, “सगलीं खंय पिकनिकेक बी वतात काय कितें ? शेवण्यान रडत रडत म्हळें, “ना रे बाबा, हतयान झाड हालोवन म्हजीं सगलीं तातयां फोडून उडयलीं!”
“अशें ? तूं कांय भींव नाका. त्या मस्ती हतयाक आमी सारकी बुद्ध शिकोवया बेब्यान म्हळें.
“हय, हय आमीं तशेंच येवजून तुज्या म्हऱ्यांत आयल्यांत. तूं कितेंय आयडिया बी दितलो म्हणून.” मुसांन म्हळें.
किरकिऱ्या शेवण्यान म्हऴें, “ना जाल्यार येद्या व्हडल्या अगडबंब हतयाक आमी कशी म्हणून धडो शिकयतलीं ?
चौगांय मेळून विचार करूंक लागलीं. निमाणे चौगांनीय मेळून एक बेत थारायलो हतयाची मस्ती जिरोवपाचो. आनी तीं चौगांय मेळून हत्ती आशिल्ल्या जाग्यार गेलीं.
पळयत जाल्यार हत्ती सुशेगाद बसला तें पळोवन म्होंवा मुसान स्वताचें काम सुरू केलें. ताणे घूंs घूं sकरून हतयाच्या आशी कुशींक घुवूंन संगीत वाजोवपाक सुरू केलें. हत्ती तें आयकून खूब खोशी जालो. स्वताचे खोशयेक संगीताचो सांगात मेळटा ते पळोवन तो झींग-झींग करून दोळे धांपून नाचपाक लागलो. आवाज करीत इल्लो-इल्लो मुसान हतयाक एका खोल फोंडाच्या लागीं व्हेलो. तसो ह्त्ती धूंद जावन चडच नाचपाक लागलो. तीच संद सादून किरकिऱ्या शेवण्यान जोरांत चोंच मारून हतयाचे दोळे फोडले. हतयाक कितें जालें म्हणून कांयच समजना जालें. ताका मुखावेलें कांयच दिसना जालें. इतल्यांत ‘डरांव डरांव’ असो बेब्याचो आवाज आयकूंक आयलो. हतयान चिंतलें. बेबो रडटा म्हळ्यार लागीं उदक वा तळें आसतलें. उदका खातीर हत्ती आवाजाच्या दिकेन मुखार- मुखार वचपाक लागलो आनी एकदम घो करून त्या फोंडाऱ्यांत पडलो. धडेर रावन सगलीं जाणां हतयाक हांसून म्हणपाक लागलीं, “मस्त्या हतया, कारणा बगर बाबड्या शेंवण्याचीं तातयां फोडून वडयलीं, तेन्ना कांय आयकलें ना. आतां ह्या फोंडऱ्यांत बसून भोग तुज्या वायट कर्माचीं फळां.”
एन् सुहास
9921016373
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
