भांगरभूंय | प्रतिनिधी
सभापर्व – 4
फांश्यांचों खेळ
ते सरशीं दुर्योधन खोशेन उडयो मारुंक लागलो. भीष्मान आनी विदूरान युधिश्टीरान केल्ली पिशेपणा पळोवन कपलार हात मारून घेतलो. (आतां फुडें…)
दुर्योधनान मागीर पांडवांक म्हणलें, “आता तुमचेकडेन कांयच ना. राज्य ना, हती नात, घोडे नात आनी संपत्ती लेगीत ना. हांवें तुमकां ह्या फाश्यांच्या खेळांत जिखल्यात. तुमी आतां म्हजे दास जाल्यात. चलात, काडात तीं तुमचीं वस्त्रां. तीं वस्त्रां दासांक सोबनात”. इतल्यांत शकुनी उलयलो. भाच्या मात्सो धीर धर, आजून खेळ सोंपूक ना. आजून ते सामके भिकारी जावंक ना. तांचे कडेन आनीक एक मोलादीक वस्त आसा, खंयची सांग? आरे, द्रौपदी धर्मा, जमत रे तुका द्रौपदीक पणाक लावपाक? शकुनीन अशें म्हणीना फुडें सगले पांडव रागान उठले आनी शकुनीच्या आंगार धावले. पूण युधिश्टीरान तांकां आडायले आनी सकयल बसयले. द्रौपदी वांगडां लग्न जाल्या उपरांत पांडवाचें नशीब फळफळिल्लें. तेन्ना धर्मराजाक द्रौपदी पांडवांची भाग्यविधाती जावन तांच्या संवसारात आयल्या अशें दिसतालें. तेन्ना द्रौपदी पणाक लायली जाल्यार आपूण हारचो ना अशें ताच्या मनांत आयलें आनी ताणें तिकाय पणाक लायली. पूण नशीबांत आसा तें केन्नाच चुकचें ना. फाशें धर्मराजा वटेन पडले नात. द्रौपदीकूय दुर्योधन जिखलो. जालें. सबंद दरबारांत एकूच बोवाळ जालो.
दुर्योधन मागीर नेटान उबो रावलो आनी ताणें थंय कुशीक उबो आशिल्ल्या एका सेवकाक व्हडल्यान सांगलें, “चल रे, ते द्रौपदीक सांग, ती आतां कौरवांची दासी जाल्या. दुर्योधनान, तिच्या धनयान तिका आत्ताच्या आत्तां हांगा दरबारात आपयल्या. चल वच.” ते सरशीं भीष्म उठलो आनी ताणें दुर्योधनाक आतां मेरेन जालें तें खूब जालें. द्रौपदी दासी जाली म्हणून तिका दरबारांत मुद्दम आपोवपाची कांय गरज ना अशें सांगलें. पूण दुर्योधनान तें आयकलें ना. ताणें भीष्माक म्हणलें, “द्रौपदी आमची दासी जावंक ना तर? विचारात युधिश्टीराक. पळयात, तो ओग्गी रावला. तो कांयच उलयना जाल्यार तुमी कित्याक उलयतात? तुमी बसात तुमच्या आसनार.” भीष्म ओग्गी रावून आपल्या आसनार बसलो.
दुर्योधनान धाडिल्लो सेवक रोखडोच परत आयलो आनी ताणें दुर्योधनाक सांगलें, “हांवें द्रौपदीक दरबारांत कितें कितें घडला तें सगलें सांगलें आनी तिका हांगा आपयल्या असो निरोप दिलो. पूण ती येवपाक तयार ना.” हें आयकना फुडें दुर्योधनाचे भिरभिरलें. ताणें दुःशासनाक म्हणलें, “अशें? एक दासी आपल्या धनयांचें आयकना? दुःशासना, आतां तूं चल आनी तिका घेवन यो. येना म्हणटा जाल्यार ती आसा तशी हांगा फरफटत ओडून हाड. चल.” ह्या वेळार विदुर उठलो आनी ताणें म्हणलें, दुर्याधना तुवें हें जें कितें चलयलां तें बरें न्ही! पांडवाक चड चिथावं नाका. हातून सगळ्या कुरूकुलाचो नाश जातलो. बरो विचार कर आनी थांबय हें सगलें. दुर्योधन आतां कोणाचेंच आयकपाचे मनस्थितींत नाशिल्लो. ताणें विदुराक म्हणलें, “तुमी म्हाका आतां कांयच सांगू नाकात. तुमी पांडवां वटेनूच उलयतले हें जाणा हांव, चल रे दुःशासना, हाड तिका.” विदूर बावडो तोंड धापून आपल्या आसनार बसलो.
ते वटेन दुःशासन द्रौपदी आसली थंय गेलो आनी ताणें म्हणलें, ऐ दासी, चल दरबारांत. तुका दुर्योधनान आसा तशीच आपयल्या. बरे भशेन चल ना जाल्यार ओडून व्हरतलो. दुःशासन आपले वटेन येता तें पळोवन द्रौपदी मोट्यामोठ्यान गांधारीक उलो मारीत तिच्या म्हालांत धावूंक लागली. थंय आशिल्ल्यो दासी दुःशासनाक भियेवन कुशीक उब्यो रावून हें सगळें पळयताल्यो. द्रौपदीचो वेळ बरो नाशिल्लो. त्या वेळार गांधारी कित्याक तरी राजवाड्यांच्या दुसऱ्या म्हालांत गेल्ली. दुःशासनान द्रौपदीच्या फाटल्यान धावत वचून तिचे मेकळे आशिल्ले केस आपल्या दाव्या हातांत घट्ट धरले आनी तिका ओडीत दरबारांत हाडली. बावडी द्रौपदी सोड म्हाका सोड म्हाका अशें व्हडल्यान आड्डत रडटाली. द्रौपदीच्या केसांक धरून ओडून हाडिल्ली पळोवन भीम सामको पिसावलो. युधिश्टीराक खावचो कांय गिळचो अशें नदरेन तो ताका पळोवंक लागलो. अर्जुनान ताका कसो तरी घट्ट धरुन ताचे सुवातेर बसोवन दवरलो. दरबारांत पावल्या उपरांत दुःशासनान द्रौपदीक सोडली आनी दुर्योधनाचे कुशीक वचून बसलो. ताच्या हातांतल्यान सुटले उपरांत द्रौपदी रडत रडत एका खांब्या फाटल्यान वचून उबी रावली.
(फुडें चलता)
अनिल नायक
9049079789
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
