भांगरभूंय | प्रतिनिधी
वळेसर
शांत, सरळ, तेजस्वी वाणी आनी खरेंपण. सत्याचोच पुतळो म्हळ्यार मात्तुय अतिताय जावपाची नाशिल्ली. मिरसांगांत देंठ घाल, पोंदा बियो वडय. पणस वयर बरो पिकला पोंदच्यान कुसला तरी दुसऱ्याच्या गळ्याक घालपाची मांडणी काडप्यांतलो नाशिल्लो.
दर्शन नायक तेन्ना बरो धडधाकट, गडगंज आशिल्लो. पांचय बोटां तूप, लोणयांत म्हणटात तशींच आशिल्लीं. कितें थाटमाट…..आनी गडगडाट. तांची तशीच बसका आशिल्ली. इतलीं सोबीत सरभोंवतण खंयच्यान निर्माण केली हें कळपाक कठीण आशिल्लें. ताचें वागप, उलोवपय सामकें खाशेलें. दर्शन दर एकट्याक आपलो आपलोसोच दिसतालो. तशी ताची जादवाची कांडी आशिल्ली. सगळ्या कडेन वागपाच्या पद्दतीन तांणी वेगळेच व्यक्तिमत्व घडयिल्लें पयसो कुसतालो, तितलोच तांकां दुसऱ्यांक दिवपांत भोव खोस मेळटाली.
“शणैंबाब म्हजें पागेल मोडलें. बांदतलो म्हळ्यार हातांत कांयच ना”.
“वच. मात्शें फुडें उडव्यान आकांड्यात भितर सर, थंयच चुडटां, वाशें, म्हेडी तुका जाय त्यो गरजेच्यो वस्त व्हर”.
“बरें, सायबा! देव बरें करू”. फाल्यां बरोबर कोणाक घेवन येतां.
आपल्या उल्याक मान दिलो. कितें मनीस ? असो कसो आसुं येता ? मनांतल्या मनांत चिंतत तेच बरोबर चिंताच गेली म्हूण नेटान धांवन घरा पावलो. बायल भुरगीं गजाल आकून अजापांत पडली. जावं फाल्यां वचून म्हेडी, वांशे, पिराडे, पोयो, सोण्णां, चुडटां आनी थोडी शेवकांय हाडुया. हिरांच्यो सान्नी करपाक चुडटां पळोवया. हांडो तापोवक कांयच दिसना हांगासर.
सोनु वता थंय आसा….फाटोफाट मंगलदास आयलो.
“शणैबाब, दोन पणसुलां काडुं?”
“कित्याक रे ?”
“बाब चली आयल्या कुळारा. पिके गरे खायन दिसलां म्हणटा”.
बरें, बरें काडुन व्हर. जमतलें मरे ? पडशी बी! मंगलदास पणसुलां व्हरतना खतखत्याक कुंवले घेवन गेलो. दारांतच आशिल्ल्या नीरपणसाकूय गोळ मारून नीरपणसूय व्हरताना सांगलो ना. बाब हें पळय सगळें व्हरता. देव बरें करूं.
सकाळच्या आदेसाक चडसो शणैबाब दारांतल्या ओल्तेरार बशिल्लो दिसनाशिल्लो. पयस कोर्ट ना जाल्यार भाटा बेसांच्या कागदांत घुस्पलो आसतालो. इतलें सगळे करताना पोशांतली फुलां देवधर्माच्या कार्यांत तशेच पयसो गरीब दुर्बळाचेर ओतयताना फाटीं फुडें पळयनाशिल्लो वखद पाणी दिवपाकूय एका पांयार उबो आसतालो.
बारीकसाणेची तुस्त करपाचीच. खंयच्या माडाक कितलें नाल्ल आसात, खंय फळ पिकलां आनी खंयचे झडलां हाचो हिशोब नदरेंत बसयिल्लो आसतालो. गणिता मांडप आनी सोडोवप पांच बोटांचेर खेळ आसतालो. तल्लख बुद्दी, सादी सोंपेंपणी कोणाक जमपाचें न्हय गा. पुंडी शणै आनी बाब शणैक तांचो दुस्वास. दोगांय ताका उदकांत पळयताले खरे. पूण हीं असलीं दुस्वासपणा कर्मकट्यांनी करपाची. “दर्शन नायक खरेंच आदर्श” फटींगपण, वायटपण, कुचित्रीपणा, दुस्वास तांच्या वळेरेंत बसनाशिल्लो. शांत, सरळ, तेजस्वी वाणी आनी खरेंपण. सत्याचोच पुतळो म्हळ्यार मात्तुय अतिताय जावपाची नाशिल्ली. मिरसांगांत देंठ घाल, पोंदा बियो वडय. पणस वयर बरो पिकला पोंदच्यान कुसला तरी दुसऱ्याच्या गळ्याक घालपाची मांडणी काडप्यांतलो नाशिल्लो.
बरो कोरो करकरीत आनी चोख म्हाल लोकांक दिवपी शणै. चवग जाण चले आनी तीग चलयो लग्नां बरी थाटामाटान गडगडाटान करून मेकळो जाल्लो.
खंयचेच चलयेची जांव सुनेची अपुरबाय करपांत खंयच कमी पडलें ना.
“हें पळय व्हडले सुनेक घाल्यांत तितलेच पोवनाच्यो वस्ती धाकटेक”.
सुनांच्यो अपुरबायो तश्योच धुंवाच्यो. व्हडल्या चल्याच्या धाकट्याच्या….नातवांक दितना, खावयतना, खेळयताना कितें तोखेवप.
“कितल्यो अर्थ अपुरबायो ?” येतल्या वतल्यांच्या दोळ्यांत मीठ पडूं रे बाबा” अशें कांय जाण म्हणून वताली. सुनांची तुस्त करपाची ताची संवयच.
लग्नाच्या घालपा करपा वेल्यान शणैचे बायलेन तोखसांवान उलयल्यार आपूण जावन जाप दितालो.
“जाल्लें तें जावन गेले आतां फुडलें पळोवया”.
“तिचे बापायन सगळ्यो वस्ती घाल्ल्यो ना. आमी घाल्यो न्हय ? आतां ताशेर कित्याक मारूंक जाय?”
“सुनां, धुवांचे आदोवोगाद न्हय तुमी हांवें कितें उलोवचें?”
“तेंच म्हणटा जाय तितले उलय. संवाद जावचोच. टोचणी नाका”. स्पश्ट वक्तो. खणखणीत आवाज. काळजान मात पणसाचो गरो. नातरांक आजोच जाय.
“बायुआज्जे दादाआज्जो केन्ना येतलो?”
“इतले पयस खंय गेला गे दादाआजो?”
“येतलो बेजार करू नाका. सांजवेळा घरा पावतलो”.
धाकट्या चल्याचो पूतय दिस्तच दादा आज्याच्या बडीर गेल्लो. ताका दारात आयिल्ल्याक कालचें पयरचें वाडल्यार वायट दिसतालें. ल्हवु आजयेची कागाळ दादा आज्या कडेन करतालो.
“आजयेन भायर उडोवपाचे शीत जायुक दिलें”.
“कितें जयाक दिले ? चड जालें भायर पडटा म्हूण जयाचें पोट इबाडपाक तुका कोणे हक्क दिलो ?
“चुकले सायबा ! आनी परत दिवचें ना”. ते वटेन जयागेर मनीस पावतालो. बोल्सांतले पयशे दिवन धाडटालो.
“कित्याक करची असली कर्तुबा ? तुमकां कितें उणें आसा ?”
दुसऱ्यांचे बरें करपाची आमची परंपरा आनी दायज. ते राखून दवरूंक जाय. आमी करता तेंच आमची फुडली पिळगी करतली.
“आमच्याय पावलार पावल दवरून चलतात हीं भुरगीं”.
“हय जाणां हांव”.
“फुडले जोत तशें फाटलें जोत. पांडु शणैली नातरां पळय. कितें गत जाल्या…..सर्गार वचपाक नाका, हांगा करता तें हांगाच मेळटा”.
दादा आज्याक ….. पूत, धुवो, सुनो नातरां इतली तोखेताली. पूण दर्शन नायक सगळ्यांक सारको वळखून आशिल्लो. आपल्या घरदाराची, भाटाबेसांची वेवस्तीत वांटपा केल्ली. सगल्या गांवच्या लोकांक मात एकच खंत जाताली. दर्शन नायक ल्हवू…ल्हवू म्हातारपणा कडेन वळिल्लो.
“फुडें हाचे भशेन हांचो एक तरी नातू जायत काय?”
“दुर्बळाची आस्था आशिल्लो…. असोच परंपरा चलोवपी”.
“दादा आज्या सारको मांव” मेळप कठीण. अशे धा जल्म गेले तरी दिसना तांच्या सारको आपलेपण, समजीकाय, एकवट बरेपण राखपी मांव मेळत असो. दादाआजो मात खंती जावन पडवेर, बशिल्ले कडेन म्हणी “आयच्या कलियुगांत आयज मनशांक ‘सुवार्थ’ सोडून कांयच दिसना. पयसो, पयसो आनी फकत पयसो. अशें पयशांचे झाड लावन खंय दिवे लावंक सोदतात काय आमी”.
विजया नवीन शेळडेकार
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
