भावना

भांगरभूंय | प्रतिनिधी

खंयतरी आत्मो आनी ताच्या नात्याची जाणीव करूंक दिवंकच घडये अशो घडणुको घडटा आसत ! सावनी रात दीस धुवेचे यादींत पिंजत वताले. ताका नियतीन आधार दिलो. सावनीचो विश्वास वाडलो.

वळेसर

सावनीच्या आयुष्यात अशे दीस येत अशें कोणें येवजूंक नाशिल्लें. दर्याच्या ल्हारांवरीं ल्हार मनशाचीं जीणच बदलूंक लायता. सावनी तर पुराय हाल्लें. जिवीतांत असो शॉक केन्नाच मेळुंक नाशिल्लो. कोण आसता असल्या प्रसंगाक? खासा आपणेंच स्वताचेर विश्वास दवरूंन पावलां मारची पडटात. केन्ना कोणाचेर कसली वेळ येत सांगप कठीण. सावनी आपल्या संवसारांत गुल्ल आशिल्लें. कोणाच्याच खंयच्याच कामांत नाक खुपसुवपाची ताका संवंय नाशिल्ली. संवसार एके संवसार म्हणीत… वर्साची वर्सां चल्लें. 

घडपाचें घडलें एके बारकेले घडणुकेंन म्हणटात… घात घेतलो. अशें घडुंयेता? शंका कुशंकानी जाळ विणलें. तातूंतल्यान भायर सरप कठीण जावन बसलें. सावनी सामकेंच खचलें.

“आतां जगून कांयच उपेग ना. मरतले कशें करूंन, कितें म्हणून? म्हजे फाटल्यान घरकाराक कोण सांबाळटलो? कितें करचें? कसल्या सकंटांत सांपडलें हांव?” सावनी वाट काडपाक फडफडटालें, धडपडटालें. कितलेशे म्हयने अशेंच “फाल्यां पळोवयां” म्हणून घोवाक सांबळत तें जगलें. 

मदींच कोणे म्हळें “ पोसको घेतल्यार बरो.”  दोगांनीय तांकां ‘नाका’ म्हळें, तांतूत प्रस्न सुटलो. अशें कांय जाणांक दिसलें. पूण जीवित म्हणटा तितलें आनी तशें सरळ नासता.

त्या दीसा घर सगळें निवळ करूंन जातकच सावनी देवळांत वचूंक भायर सरलें. दोन- तीन ल्हान बॅगानी न्हंयेच्या उदकांत सोडपाच्यो सगल्यों वस्तु, फुलां, देवाऱ्यांतलीं फुलां घेवन मोटारीत दवरलीं. गाडी घेवन बोरये पुलार पावतकच मात्शी थांबयली. दोनुय बॅगो सरळ उकत्यो करूंक पुला वेल्यान उदकांत सोडल्यो आनी हातांतली कागदां आनी बॅग वडोवंक वताली इतल्यात तिचो तिकाच सट्कन झटकोसो लागलो. कोणेतरी सावनीचो हात ओडिल्ले भशेन जालो.

अशें कितें जालें हें? म्हाका कोणे थांबयलें. मनांत येताच हातांत पळय जाल्यार घरच्यो सगळ्यो मुखेल चावयो सावनी उदकांत वडोवंक वतालें तें ताका कोणे तरी आडायलें. कोणे ? ताचें ताकाच कळुंकच ना.  पूण चावयो हातांतल्यो उल्ल्यो म्हूण देवाचे उपकार मानले. सावनीक अजाप जालें. घडलें कितें तें कळचे आदीं तें जाग्यार आयलें. हातांतल्यो चावयो पळोवन भानार आयलें. हातांत चावयो घेवन मोटारींत बसलें.

“बाय कितें जालें?” विचारतकच ताणें फक्त “चल या आमी” म्हणलें.

मोटार देवळाच्या दारांत पावसर तें भ्रमात उरलें. बॅग काडली तांतुत देवाक दिवपाक “वांयण” आशिल्लें. व्हट भरपाक कापड, नाल्ल. फाती अशो वस्तु बॅगेत घेवन सपणां चडत वयर पावलें. देवळांत व्हट भरून जातकच मात्शें बसलें. उपरांत भायर सरपाक पावल मात दवरलां आपल्याच विचारांत मग्न आशिल्ले कडेन ताका कांय समजलें ना. त्याच खिणांक याद जाली… कोणेतरी फाटल्यान ओडिल्लें भशेन दिसलें.

देवाचीच सासाय ती भावना ताका जागृत करताली. येदे व्हडले घडणुके उपरांत ताचें चित्त जाग्यार हाडपाचो यत्न करताली.

सावनी अस्वस्थ जालें. कितें घडटा तें कळपाक मार्ग नाशिल्लो. पूण कसलीतरी चमत्कारीक शक्ती आसा म्हणपाचें ताका जाणवलें. कोण तरी म्हाका सांबाळटा म्हणटा म्हणटा भानार आयलें.

कोणाक सांगल्यार खरें दिसपाचें न्हय. हाका पिशें बी लागलां जातलें. शॉक बसला ताका, तशें भास जातात. खरेंच तें जो मनीस त्या अणभवांतल्यान वता ताकाच तें कळपाचें. दुसऱ्याक सांगपाच्यो कांय घडणुको नासतात. घोव आनी बायल दोगांय अशें अवतीकायेंत फसलीं. तातूंत सदानंद देवाकच मनीनाशिल्लो. सगळ्यो फटी खबरो अशें ताचें म्हणणें. अशे वेळार ताचे कडेन कितें उलोवचें ? वेल्यान आनी दोन जाणवायोच आयकुवच्यो पडटल्यो म्हणून ओगी रावलें.

सावनी नियतीक मानतालें. घडटा तें सगळें तिकाच लागून. तीच घडोवन हाडटा. आमी कांयच करूंक शकनात. घडपाचें घडटा तें कोणाच्यानूच टाळूंक येना. सहज मनांत येवन गेलें. सावनीच्या दोळ्यांनी दुकां भरलीं.

सरभोंवतणी इतले तज्ञ दोतोराचो पंगड आसतनाय झट्कन एका जीवाक कोण घेवन वता? इतले पयस वता. परत दिश्टी पडना. सगळेंच थारायिल्लेंच आसता. शक्ती आसा काय ना वादाचो प्रस्न सोडच. आज असल्या उलोवण्याचेर कोण भरवंसो दवरत ? कोण सत मानत ?

सावनीक मात मनांतल्यान बरें दिसलें. आपले बरोबर कोणतरी आसाच म्हणपाची ताका खात्री जाली. तेच राती ताच्या सपनांत देवीचें रूप दिसलें. तिचे सांगाता सावनीची चली आशिल्ली. आपली धुव देवा सांगातान आसा. तूं बरें सुस्त राव, म्हजें हुस्के काडु नाका, अशें सांगलें ताणें. आवय धुवेचे यादींत तळमळटाली. धुव आवयक समजावंक वेगळेच चित्र दोळ्यां मुखारच उबें करूंन गेल्ली.

खंयतरी आत्मो आनी ताच्या नात्याची जाणीव करूंक दिवंकच घडये अशो घडणुको घडटा आसत ! सावनी रात दीस धुवेचे यादींत पिंजत वताले. ताका नियतीन आधार दिलो. सावनीचो विश्वास वाडलो. तो रिपोर्ट, ते टेस्ट, ते खिणां खिणां कांवट, ते प्लेटलेटस सगळेंच फकांडां काय कितें? जेन्ना एकाद्रो हातां भायर वता हाचो अर्थ नियतीनच सगळें ठाकठीक थारायिल्लें आसता. तिचे फुडें कोणाचेंच कांयच चलना.

निमित मात जाता तें सादें इल्लेशे जळार… डेंग्यु, चिकन गुनिया, टी.बी, कॅन्सर म्हळ्यार हें आमी समाधाना खातीर केल्लो खेळ खेळटा. थंय भेदभाव नासता. सगलेच सारके, सगल्याक एकच, न्याय मेळटा.

विजया नवीन शेळडेकार