भांगरभूंय | प्रतिनिधी
सुखांची ती बेरीज करता. दुख्खां वजा करता. खोशेचो गुणाकार आनी ममतेचो भागाकार ती अपुरबायेन करता.
सगल्यांचीच मम्मा खूब बरी आसता. पूण म्हजी मम्मा चड मोगाळ. म्हजी मम्मा म्हणल्यार म्हजो खरो इश्ट. म्हज्या दरेक विचाराक प्रत्यक्षात हाडपाक तीं मजत करता. भुरगीं कितलींय व्हड जालीं तरी आपले आवय खातीर तीं ल्हानूच उरता. भुरग्यांय खातीर आवय म्हटल्यार सगलें कितें आसता.
म्हाका म्हजी मम्मा खूब्ब आवडटा. तीं म्हाकां म्हज्या दरेक कामांत मजत करता. म्हज्या वांगडा रावता. पूण एक मात आसा स्कूलांतलो अभ्यास बरोवपाक मात तिणें केन्नाच म्हाका मजत करूंक ना. बाकीच्यांक तांचे आवयबापूय नोट्स बरोवन दितात. पूण म्हाका केन्नाच अशें आयते बरोवन मेळूंक ना. मम्मा म्हण्टा, जेन्ना तूं स्वता तुज्या हातान बरयतलो तेन्ना तुका शिकपाक सोपें पडटलें. हांव अभ्यास करचो म्हूण तीं सदांच म्हजे फाटीक लागता. तीं तापयता बीं खूब. पूण तिणें म्हाका तसो केन्ना मारूंक असो ना. म्हाका तीं चड बरी करता. म्हाका दुखल्यार तिकाय लागता.
अशें म्हणटात देव खंय सगल्यांची काळजी घेवपाक शकना म्हूण खंय ताणें मम्माक धाडल्या. तीं घरांत आसता तेन्ना घर भरलेलें कशें दिसता. ती मात्सो वेळ सुद्धा दिसना जाल्यार आमची नदर तिकाच सोदता. तीं म्हणल्यार एक जादूच कसो. घरूय सांबाळटा आनी सगलीं कामां करता. तिची सर कोणाक ना. ती आमची एक शक्त कशी. सगल्यांचे उमेदींत तीं सुखी जाता. मोगाचें एक सगल्यांत व्हड उदारण ती जावन आसा. आवय बगर सगलो संवसार शून्य. कारण संवसाराचो हिशोब तीच सांबाळटा. सुखांची ती बेरीज करता. दुख्खां वजा करता. खोशेचो गुणाकार आनी ममतेचो भागाकार ती अपुरबायेन करता.
हांव खंय भायर खेळपाक बी वचत जाल्यार तीं म्हजी खूब काळजी करता. हांव घरा येयसर तिका सुख नासता. हांव जेवले बगर ती जेविना. म्हाकां तीं बरें बरें खावपाक करून घालता. म्हाका आवडटा तें सगलें करून दिता. जेवण लेगीत म्हजे आवडी प्रमाण करता. म्हजे सगले हट्ट पुराय करता. तिणें म्हाका केन्नाच कांयच कमी करूंक ना. हांव जाणा तिका फकत हांव बरें भशेन शिकलेलो जाय. म्हजी मम्मा संवसारांत सगल्यांत सुंदर. ती म्हाका खूब्ब आवडटा. हांव तिजेर चडानचड मोग करता.
देवांग नरेंद्र देविदास
यत्ता – बारावी
कोन्यां – प्रियोळ
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
